ਮਧੁਰਂ ਪਯਸਾ ਯੁਕ੍ਤਂ ਸੁਹृਦ੍ਭਿਰ੍ਬਾਂਧਵੈਃ ਸਹ
ਮਿੱਠਾ ਖਾਣਾ, ਦੁੱਧ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਦੋਸਤਾਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ,
ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਯਾਮਥ ਕृष੍ਣਾਯਾਂ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਤਥਾ ਤਿਥੌ 4.147.
ਚੰਦਰਮਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਜਾਂ ਕਾਲੇ ਪੱਖ ਦੀ ਤੀਜੀ ਤਿੱਥ ਨੂੰ,
ਯਦਾ ਵਾ ਜਾਯਤੇ ਵਿਤ੍ਤਂ ਚਿਤ੍ਤਂ ਚ ਵਰਵਰ੍ਣਿਨਿ
ਜਾਂ ਜਦੋਂ ਵੀ ਧਨ ਜਾਂ ਮਨ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ!
ਏਵਂ ਕृਤੇ ਚ ਯਤ੍ਪੁਣ੍ਯਂ ਤਨ੍ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਨਿਵੇਦਿਤੁਮ੍
ਜੋ ਪੁੰਨ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਾਨਿ ਚ
ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਲੱਖਾਂ ਤੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ, ਕਲਪਾਂ ਦੀਆਂ ਸੈਂਕੜਾਂ ਲੱਖਾਂ ਲਈ,
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਾਦ੍ਰੁਦ੍ਰਲੋਕਂ ਤਤ੍ਪਰਂ ਵਿष੍ਣੁਸਂਨਿਧੌ
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਕਾ ਤੇ ਰੁਦਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਚਿਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਨ੍ਭੋਗਾਂਸ੍ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਂਦਰਿ
ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸੋਹਣੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈ ਕੇ,
ਯ ਇਦਂ ਸ਼ृਣੁਯਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਵਾਚਯਮਾਨਂ ਸਮਂਤਤਃ
ਜੋ ਇਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਹਰ ਥਾਂ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਂਚਨਪੁਰ੍ਯਾਖ੍ਯਂ ਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਕृਤਂ ਪੁਰਾ
ਪਹਿਲਾਂ, ਤੂੰ ਕਾਂਚਨਪੁਰੀ ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਵਿष੍ਣੁਸਂਵਾਦੇ ਕਾਂਚਨਪੁਰੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰ ਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿਚ, 'ਕਾਂਚਨਪੁਰੀ ਵਰਤ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ' ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸੌ ਸਤਚਾਲੀ (੧੪੭) ਚੈਪਟਰ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ( ਅਥ ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਮ੍) ਸਪ੍ਤਪੂਰ੍ਵਾਨ੍ਭਵਿष੍ਯਾਂਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਕੁਲੇ ਸਪ੍ਤ ਮਾਨਵਾਨ੍
ਕਨਿਆ ਦਾਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਸੱਤ ਪੂਰਵਜ ਤੇ ਸੱਤ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਵੰਸ਼ਜ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇਨ ਕਨ੍ਯਾਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਸ ਤਾਰਯਤ੍ਯਸਂਸ਼ਯਮ੍
ਕਨਿਆ ਦਾਨ ਦੇ ਇਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਉਹ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਆਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਸਮੁਦ੍ਧਰੇਤ੍
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ ਉੱਥੇ ਚੜ੍ਹ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਭੂਗਵਾਸ਼੍ਵਪ੍ਰਦਾਨਾਨਿ ਗਜਦਾਨਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਧਰਤੀ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਦੇ ਦਾਨ—
ਬਹੁਵਰ੍षਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਪੁਰੀषਂ ਕਾਕਮਸ਼੍ਨੁਤੇ
ਅਜਿਹਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਲੱਖਾਂ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਕਾਂ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੰਦ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੂਨ੍ਯਬ੍ਦਸਹਸ੍ਰਾਣਿ ਤਥਾ ਅਸ਼ੁਚਿਭੁਙ੍ਨਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਸਾਲਾਂ ਤੱਕ ਮਨੁੱਖ ਅਸ਼ੁੱਧ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਧਿਕਵਰ੍ਣਾਯ ਦ੍ਵਿਗੁਣਂ ਨਿਰ੍ਗੁਣਂ ਤਥਾ
ਪਰ ਜੇ ਉੱਚ ਜਾਤੀ ਦੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਫਲ ਦੋਹਣਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗੁਣ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਚੂਡੋਪਨਯਾਦ੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਸੋऽਸ਼੍ਵਮੇਧਫਲਂ ਲਭੇਤ੍
ਚੂੜਾ ਤੇ ਉਪਨਯਨ ਆਦਿ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯੱਗ ਦਾ ਫਲ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਯਾ ਸਹ ਦਤ੍ਤਂ ਚ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਵਹ੍ਨਿਮੂਲਕਮ੍
ਕਨਿਆ ਦੇ ਨਾਲ, ਸੁਵਰਨ ਤੇ ਅੱਗ ਦੀ ਗਵਾਹੀ ਦੇ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ ਦਾਨ—
ਕਨ੍ਯਾਦਾਨਾਦਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਦਕ੍ਸ਼ਲੋਕਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ 4.148.
ਕਨਿਆ ਦਾਨ ਦੇ ਨਾਲ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ, ਉਹ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਵਿਮਾਨਮਾਹृਤ੍ਯ ਮਨੋਭਿਰਾਮਂ ਸੁਰਾਙ੍ਗਨਾਗੀਤਵਿਲਾਸਹृਦ੍ਯਮ੍
ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਮਨ ਨੂੰ ਰਮਾਉਣ ਵਾਲਾ, ਸੁੰਦਰ ਵਿਮਾਨ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀਆਂ ਦੇ ਗੀਤ ਤੇ ਖੇਡ ਮਨ ਨੂੰ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਾਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪਰਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਨਾਸ੍ਤਿ ਭੂਤਂ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।
ਅਦੇਵਂ ਦੈਵਤਂ ਕੁਰ੍ਯੁਃ ਕੁਰ੍ਯੁਰ੍ਦੇਵਮਦੈਵਤਮ੍
ਉਹ ਗੈਰ-ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਬਣਾਉਣ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਗੈਰ-ਦੇਵਤਾ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਦੇਵਾਃ ਪੂਰ੍ਵਮਿਤਿ ਸ੍ਮृਤਿਃ
ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਦੇਵਤੇ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਹੀ ਜਨਮੇ ਸਨ।
ਯੇषਾਮਸ਼੍ਨਂਤਿ ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਦੇਵਤਾਃ ਪਿਤਰਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਪਿਤਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਰਾਹੀਂ ਭੋਜਨ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਯਦੈਵ ਮਨੁਜੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੰਦਾ ਹੈ—
ਤਾਲਵृਂਤਾਨਿਲੇਨੈਵ ਸ਼੍ਰਾਂਤਸਂਵਾਹਨੇਨ ਚ
ਤਾਲ ਦੇ ਪੱਤੇ ਨਾਲ ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਥੱਕੇ ਹੋਏ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ੀ ਕਰਕੇ
ਪਾਦਸ਼ੌਚਪ੍ਰਦਾਨੇਨ ਪਾਦਯੋਃ ਸੇਚਨੇਨ ਚ
ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ
ਅਨਿष੍ਟ੍ਵਾਪਿ ਸਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਸ੍ਵਰ੍ਗਲੋਕਂ ਚ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਮ੍
ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਯਜਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਹ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਗਧ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਸ੍ਤੁष੍ਟਿਮਨ੍ਤੋ ਵਦਂਤਿ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਦੇਵੇषੁ ਪਰੋਕ੍ਸ਼ਦੇਵਾਃ
ਜੋ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੱਸਦੇ ਹਨ: ਦਿੱਖੀ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹਨ, ਅਦਿੱਖੀ ਦੇਵਤਾ ਅਸਲ ਦੇਵ ਹਨ।