ਦ੍ਯੂਤਪਾਨਰਤੋਦृਪ੍ਤਨਰਨਾਰੀਮਨੋਹਰੇ ੧੮ . ਤਾਂਬੂਲਹृष੍ਟ ਵਦਨੇ ਕੁਙ੍ਕੁਮਕ੍ਸ਼ੋਦਚਰ੍ਚਿਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਜੂਆ ਤੇ ਸ਼ਰਾਬ ਨਾਲ ਮਸਤ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਪਾਨ ਖਾ ਕੇ ਚਿਹਰੇ ਚਮਕਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਹਨ,
ਦੁਕੂਲਪਟ੍ਟਨੇਪਥ੍ਯੇ ਸ੍ਵਰ੍ਣਮਾਣਿਕ੍ਯਭੂषਿਤੇ 4.140.
ਨਰਮ ਕਪੜਿਆਂ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਪਹਿਰਾਵਿਆਂ, ਸੋਨੇ ਤੇ ਮਾਣਕਾਂ ਵਾਲੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ,
ਯੁਵਤੀਜਨਸਂਕੀਰ੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰੋਜ੍ਜ੍ਵਲਵਿਹਾਰਿਣਿ ਪ੍ਰਦੋषੇ ਦੋषਰਹਿਤੇ ਸ਼ਸ੍ਤਦੋषਾਗਮੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਜਿੱਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਕੁੜੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਚਮਕਦਾਰ ਹਵੈਲੀਆਂ ਹਨ, ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ, ਜਦ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤੇ ਚੰਗਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼ਸ਼ਿਪੂਰ੍ਣਮੁਖਾਭਿਸ਼੍ਚ ਕਨ੍ਯਾਭਿਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਤਣ੍ਡੁਲਮ੍
ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਚਾਵ ਨਾਲ ਚਾਵਲ ਸੁੱਟਦੀਆਂ ਹਨ,
ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਮਾਣੋ ਨਤੋ ਮੂਰ੍ਘ੍ਨਿ ਮਨੁਜਾਨਾਂ ਜਨਾਧਿਪਃ ਨੀਰਾਜਨਂ ਤੁ ਤੇਨੇਹ ਪ੍ਰੋਚ੍ਯਤੇ ਵਿਜਯਪ੍ਰਦਮ੍
ਰਾਜਾ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਘੁੰਮਦਾ ਹੈ ਤੇ ਨੀਰਾਜਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਕਿ ਜਿੱਤ ਦਿੰਦਾ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਸ੍ਮਾਜ੍ਜਨੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਰਕ੍ਸ਼ੋਦੋषਭਯਾਪਹਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਬੁਰਾਈ ਤੇ ਡਰ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਰੋਪਸਰ੍ਗਰਹਿਤੇ ਰਾਜਚੌਰਭਯੋਜ੍ਝਿਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਛੋਟੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਜਾਂ ਚੋਰਾਂ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦਾ,
ਤਤੋऽਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰਸਮਯੇ ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ਪੁਰਮ੍
ਫਿਰ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਆਪ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਮਹਤਾ ਤੂਰ੍ਯਘੋषੇਣ ਜ੍ਵਲਦ੍ਭਿਰ੍ਹਸ੍ਤਦੀਪਕੈਃ
ਵੱਡੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਤੇ ਹੱਥੀਂ ਚਮਕਦੇ ਦੀਵੇ ਲੈ ਕੇ,
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਹਦਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮृਦ੍ਧਿਂ ਚੈਵਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਤੇ ਆਪਣੀ ਚੰਗੀ ਤਰੱਕੀ ਵੇਖ ਕੇ,
ਏਵਂ ਗਤੇ ਨਿਸ਼ਾਰ੍ਧੇ ਤੁ ਜਨੇ ਨਿਦ੍ਰਾਰ੍ਦ੍ਰਲੋਚਨੇ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਮ੍ਯਤੇ ਪ੍ਰਹृष੍ਟਾਭਿਰਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸ੍ਵਗृਹਾਂਗਣਾਤ੍
ਜਦ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ, ਤਾਂ ਲਕ੍ਸ਼ਮੀ ਆਪਣੇ ਅੰਗਣੇ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਨਿਕਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਬੁਦ੍ਧੇ ਸਕਲੇ ਜਨੇ ਜਾਤਮਹੋਤ੍ਸਵੇ 4.140.
ਫਿਰ ਜਦ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਵੱਡਾ ਤਿਉਹਾਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਵਿਲਾਸਿਨੀ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸ੍ਵਸ੍ਤਿ ਮਂਗਲਕਾਰਿਣੀ
ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੈਸ਼ਿਆ, ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਮੰਗਲ ਲੈ ਕੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ।
ਪਿष੍ਟਕੋਦ੍ਵਰ੍ਤਨਪਰੇ ਗੁਰੁਸ਼ੁਸ਼੍ਰੂषਣਾਕੁਲੇ
ਜੋ ਪਿਸ਼ਟਾ ਲਾਉਣ ਤੇ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਸੁਵਾਸਿਨੀਭ੍ਯੋ ਦਾਨੇ ਚ ਦੀਯਮਾਨੇ ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਜਦੋਂ ਸੋਹਣੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੋਂ-ਮਨੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਦ੍ਭਾਵੇਨੈਵ ਸਨ੍ਤੋष੍ਯਾ ਦੇਵਾਃ ਸਤ੍ਪੁਰੁषਾ ਦ੍ਵਿਜਾਃ
ਸੱਚੇ ਦਿਲ ਨਾਲ ਹੀ ਦੇਵਤੇ, ਚੰਗੇ ਲੋਕ ਅਤੇ ਦੁਜਾ ਜਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਸ੍ਤਾਂਬੂਲਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਪੁष੍ਪਕਰ੍ਪੂਰਕੁਂਕੁਮੈਃ
ਕੱਪੜੇ, ਪਾਨ, ਫੁੱਲ, ਕਪੂਰ ਤੇ ਕੇਸਰ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ।
ਗ੍ਰਾਮੈਰ੍ਵਿषਯਦਾਨੈਸ਼੍ਚ ਸਾਮਂਤਨृਪਤੀਨ੍ਧਨੈਃ
ਪਿੰਡ, ਇਲਾਕੇ ਅਤੇ ਸਾਥੀ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਮਿਲੀ ਦੌਲਤ ਦੇ ਦਾਨ ਨਾਲ।
ਸ੍ਵਯਂ ਰਾਜਾ ਤੋषਯੇਤ੍ਸ ਜਨਾਨ੍ਭृਤ੍ਯਾਨ੍ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਰਾਜਾ ਆਪ ਹੀ ਹਰ ਵਿਅਕਤੀ ਅਤੇ ਨੌਕਰ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰਾਜੀ ਕਰੇ।
ਵृषਭਾਨ੍ਮਹਿषਾਂਸ਼੍ਚੈਵ ਯੁਧ੍ਯਮਾਨਾਨ੍ਪਰੈਃ ਸਹ
ਜੋ ਸਾਂਡ ਤੇ ਮਹਿਲਾਂ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਣ।
ਮਂਚਾਰੂਢਃ ਸ੍ਵਯਂ ਪਸ਼੍ਯੇਨ੍ਨਟਨਰ੍ਤਕਚਾਰਣਾਨ੍
ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਹੀ ਨਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਅਦਾਕਾਰਾਂ ਤੇ ਗਾਇਕਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇ।
ਦਿष੍ਟ੍ਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਪਯੋਜ੍ਯੋਤਿਰੁਕ੍ਤਿਪ੍ਰਤ੍ਯੁਕ੍ਤਿਕਾ ਵਦੇਤ੍ 4.140.
ਭਾਗ ਨਾਲ ਕੰਮ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਚੰਗੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਤੇ ਉੱਤਰ ਆਖਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਮਾਰ੍ਗਪਾਲੀਂ ਪ੍ਰਬਧ੍ਨੀਯਾਤ੍ਤੁਂਗਸ੍ਤਂਭੇऽਥ ਪਾਦਪੇ
ਮਾਰਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਉੱਚੇ ਸੂਤੇ ਜਾਂ ਦਰੱਖਤ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗਜਾਨ੍ਵਾਜੀਨ੍ਸਾਰ੍ਧੇ ਯਾਮਤ੍ਰਯੇ ਗਤੇ
ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਜਦ ਤੀਜੀ ਪਹਿਰ ਰਾਤ ਲੰਘ ਜਾਵੇ।
ਕृਤੇ ਹੋਮੇ ਦ੍ਵਿਜੇਨ੍ਦ੍ਰੈਸ੍ਤੁ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਮਾਰ੍ਗਪਾਲਿਕਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਧੀਆ ਦੁਜਾ ਜਨ ਹਵਨ ਕਰ ਲੈਂ, ਤਦ ਮਾਰਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਵਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਪੇਕ੍ਸ਼ਯਾ ਵਾਪਿ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਦ੍ਵਾਮਭੋਜਨੈਃ
ਜਾਂ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦੇ ਚੜ੍ਹਾਵਿਆਂ ਨਾਲ ਵੀ ਲੈ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਸਂਤਾਰਯੇਤ੍ਸ ਸਕਲਂ ਮਾਰ੍ਗਪਾਲੀਂ ਦਦਾਤਿ ਯਃ
ਜੋ ਮਾਰਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਰ੍ਗਪਾਲੀਤਲੇਨੇਤ੍ਥਂ ਹਯਾ ਗਾਵੋ ਗਜਾ ਵृषਾਃ
ਮਾਰਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਰਾਹੀਂ, ਘੋੜੇ, ਗਾਂ, ਹਾਥੀ ਤੇ ਸਾਂਡ।
ਮਾਰ੍ਗਪਾਲੀਂ ਸਮੁਲ੍ਲਂਘ੍ਯ ਨੀਰੁਜਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸੁਖੀ ਸਦਾ
ਮਾਰਗ ਦੀ ਨਿਸ਼ਾਨੀ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਤੇ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਪੂਜਾਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਨਰਃ ਸਾਕ੍ਸ਼ਾਦ੍ਭੂਮੌ ਮਂਡਲਕੇ ਕृਤੇ
ਜਿੱਥੇ ਮੰਡਲ ਬਣਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਸਿੱਧੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।