ਛਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਧ੍ਵਜਦੀਰ੍ਘਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍
ਬਾਰਵਾਂ ਚਤਰੀ ਸਫੈਦ ਹੈ; ਤੇਰਵਾਂ ਲੰਮਾ ਝੰਡਾ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦੈ ਰਜ੍ਜੁਭਿਃ ਸ੍ਥੂਣਿਕਾਂ ਨਰੈਃ
ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਥੰਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗੁਡਪਾਯਸਪੂਪਕੈਃ
ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਪੂਪ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੈਰ੍ਮਹਾਦਾਨੈਰ੍ਨਟੈਗੀਤੈਃ ਕਥਾਨਕੈਃ
ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਂਗਨਾਨਰੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਰ੍ਦ੍ਯੂਤਕ੍ਰੀਡਾਮਹੋਤ੍ਸਵੈਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਜੂਏ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਨਾਲ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਜਾਗਰਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਕਾਦ੍ਭਵਤਿ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਕੌਸ਼ਿਕਾਨ੍ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਨृਪਃ
ਕਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਅਕਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਲੂਆਂ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਾਦ੍ਗਿਰਿਭਿਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮਾਦਾਨ੍ਨੀਯਤੇ ਯਦਿ
ਢੀਲ ਹੋਣ ਤੇ ਚੱਕਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਇਹ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਤੁ ਨੀਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਾਦਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦੈਂਦ੍ਰਤੋ ਧ੍ਵਜਃ ।। 4.139.
ਜਦ ਤੱਕ ਝੰਡਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਇਂਦ੍ਰਧ੍ਵਜਸਮੁਤ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਦਾਨ੍ਨ ਕृਤਂ ਯਦਿ
ਜੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾ ਹੋਵੇ,
ਕਥਂਚਿਦ੍ਯਦਿ ਵਿਘ੍ਨਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਿਪਾਕਂ ਮੇ ਨਿਬੋਧ ਵੈ
ਜੇ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਰੁਕਾਵਟ ਆਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਨਤੀਜੇ ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਸੁਣੋ।
ਮਸ੍ਤਕੇ ਮਨ੍ਤ੍ਰਵਿਚ੍ਛੇਦੋ ਮੁਖੇ ਮੁਖ੍ਯਬਲਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਸਿਰ 'ਤੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਟੁੱਟਣਾ; ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਮੁੱਖ ਤਾਕਤ ਦੀ ਘਟਾਈ।
ਵਰਤ੍ਰਾਯਾਂ ਮਿਤ੍ਰਨਾਸ਼ਃ ਸ੍ਥੂਣਿਕਾਸੁ ਪਦਾਤਯਃ
ਡੋਰੀ 'ਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਦੀ ਹਾਨੀ; ਥੰਮਾਂ 'ਤੇ ਪੈਦਲ ਫੌਜ ਦੀ ਹਾਰ।
ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦਿਵਾਰਾਤ੍ਰਮਤਂਦ੍ਰਿਤਃ
ਇਸ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਦਿਨ-ਰਾਤ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਥਕਾਵਟ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੌਵਰ੍ਣਂ ਰੌਪ੍ਯਕਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪੂਰ੍ਣਮੁਤ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਧ੍ਵਜਮ੍
ਸੋਨੇ ਜਾਂ ਚਾਂਦੀ ਨਾਲ ਬਣਾਕੇ, ਝੰਡਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚੁੱਕਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਪੁਸੈਃ ਕਰ੍ਕਟੀਭਿਸ਼੍ਚ ਨਾਲਿਕੇਰੈਃ ਕਪਿਤ੍ਥਕੈਃ
ਟਿਨ, ਕੇਕੜੇ, ਨਾਰੀਅਲ ਅਤੇ ਕਪਿੱਠ ਦੇ ਨਾਲ।
ਨੈਵੇਦ੍ਯਾਦਿਭਿਰਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਤੋषਯੇਤ੍ ਕ੍ਸ਼ੇਮਾਰ੍ਥਂ ਸਰ੍ਵਲੋਕਸ੍ਯ ਪੂਜੇਯਂ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਭੋਜਨ ਆਦਿਕ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਇਹ ਪੂਜਾ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਸ਼੍ਰਵਣਾਦ੍ਭਰਣੀਂ ਯਾਵਤ੍ਪੂਜਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਧਾਨਤਃ
ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਭਰਣੀ ਤੱਕ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸਾਰ੍ਥਂ ਸੁਰਾਸੁਰਗਣੈਃ ਪੁਰਂਦਰਸ਼ਤਕ੍ਰਤੋ 4.139.
ਜਥੇ ਲਈ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦਰ, ਜੋ ਸੌ ਯੱਗ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਚਲਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯਃ ਕੁਰੁਤੇ ਯਾਤ੍ਰਾਮਿਨ੍ਦ੍ਰਕੇਤੋਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਕੋਈ ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਈਤਯੋ ਨ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਂਤੇ ਤਸ੍ਮਾਨ੍ਮृਤ੍ਯੁਕृਤਂ ਭਯਮ੍ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਂ ਚਿਰਂਕਾਲਮਿਨ੍ਦ੍ਰਲੋਕੇ ਮਹੀਯਤੇ
ਉਸਦੇ ਰਾਹ ਵਿਚ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀਆਂ; ਇਸ ਲਈ ਮੌਤ ਦਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਰਾਜ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਇੰਦਰ ਲੋਕ ਵਿਚ ਆਦਰ ਪਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਪੁਰੇ ਚ ਨਗਰੇ ਸੁਰਰਾਜਕੇਤੋਰ੍ਯਤ੍ਰੋਤ੍ਸਵੋ ਨृਪਜਨੈਃ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਸਮੇਤ੍ਯ
ਦੇਸ਼, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਨਗਰ ਵਿਚ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦਾ ਤਿਉਹਾਰ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਇਕੱਠ ਹੋਣ ਨਾਲ ਮਨਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਮਹੋਤ੍ਸਵਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕੋਨਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਦੁਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਹੇਂਦਰ ਧਵਜ ਮਹੋਤਸਵ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਇਕਤਾਲੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਦੀਪਾਲਿਕੋਤ੍ਸਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਪੁਰਾ ਵਾਮਨਰੂਪੇਣ ਯਾਚਯਿਤ੍ਵਾ ਧਰਾਮਿਮਾਮ੍
ਦੀਪਾਵਲੀ ਦੇ ਤਿਉਹਾਰ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਮਨ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਮੰਗ ਕੇ,
ਇਨ੍ਦ੍ਰਾਯ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਰਾਜ੍ਯਂ ਬਲਿਂ ਪਾਤਾਲਵਾਸਿਨਮ੍
ਉਸਨੇ ਰਾਜ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਬਲੀ ਨੂੰ ਪਾਤਾਲ ਵਿਚ ਵਸਾਇਆ।
ਏਕਮੇਵ ਹਿ ਭੋਗਾਰ੍ਥਂ ਬਲਿਰਾਜ੍ਯੇਤਿਚਿਹ੍ਨਿਤਮ੍
ਸਿਰਫ ਭੋਗ ਲਈ, ਬਲੀ ਦਾ ਰਾਜ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ਸ੍ਯ ਪਞ੍ਚਦਸ਼੍ਯਾਂ ਨਿਸ਼ਾਗਮੇ
ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਦੀ ਪੰਦਰਵੀਂ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ,
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਦੀਯਤੇ ਦਾਨਂ ਤਸ੍ਯਾਂ ਕਾ ਦੇਵਤਾ ਭਵੇਤ੍
ਉਸ ਰਾਤ ਦਾਨ ਕਿਉਂ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਹੜੀ ਦੇਵੀ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਹੋਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ?
ਕਿਂਸ੍ਵਿਤ੍ਤਸ੍ਯੈ ਭਵੇਦ੍ਦੇਯਂ ਕੇਭ੍ਯੋ ਦੇਵਂ ਜਨਾਰ੍ਦਨ
ਉਸ ਰਾਤ ਕੀ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਜਨਾਰਦਨ?
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਕृष੍ਣਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦਿਨੋਦਯੇ
ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਕਾਰਤਿਕ ਦੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਪੱਖ ਵਿਚ, ਚਉਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ,