ਮੇਰੋਰੁਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਤ੍ਰਘਂਟਾਪਿਟਕੈਃ ਕਿਂਕਿਣੀਬਦ੍ਧਬੁਦ੍ਬੁਦੈਃ ਗਤਾ ਰਸਾਤਲਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਛਤਰ, ਘੰਟੀਆਂ, ਟੋਕਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਨਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਸਾਤਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਿਂਦ੍ਰਯष੍ਟਿਂ ਯਜਂਤਿ ਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਦਿਵਯ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਲਾਠੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਭੂਰਿਪੁਣ੍ਯਵਸ਼ਾਦ੍ਵਸੁਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਤਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਸੁਯष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਵਸੁਰ ਦੀ ਲਾਠੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਸੀ।
ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਵਰ੍षਾਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਪਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਮਹੇਨ ਮਘਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਦੌ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਸੋਰ੍ਵਰਮ੍
ਮਹਾਨ ਮਘਵਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੁਰ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਮਨੁਜਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ 4.139.
ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸੁਵੇषਾਸ਼੍ਚ ਸੁਭਾषਾਸ਼੍ਚ ਸੁਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣਗੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਗੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਣਗੇ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਰਾਜਾ ਵਸੁਰ੍ਵਸੁਮਤਾਂ ਵਰਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸੁਮਤਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਰਾਜਾ ਵਸੁਰ,
ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਯष੍ਟਿਂ ਸ੍ਨਾਨਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਪ੍ਰਪੂਜਿਤਾਮ੍
ਸੁਣਨ ਵੇਲੇ, ਨ੍ਹਾਉਣ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਲਾਠੀ ਸਥਾਪਤ ਕਰੇ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਥਾਨੇ ਪੁਰੋਦ੍ਦਿष੍ਟੇ ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਤृਕਸਂਜ੍ਞਕੇ
ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਥਾਂ ਤੇ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ ਮਾਤ੍ਰਿਕਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਵਿਚਿਤ੍ਰੈਃ ਸਂਵੀਤਾਂ ਪਿਟਿਕਾਲਂਕृਤਾਂ ਤਥਾ
ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੰਗਾਂ ਵਾਲੇ ਕੱਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਤੇ ਟੋਕਰੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਹੋਵੇ।
ਪ੍ਰਥਮਂ ਲੋਕਪਾਲਾਖ੍ਯਂ ਚਤੁਰਸ੍ਰਂ ਸਕਰ੍ਣਿਕਮ੍
ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਚੌਕੋਣ ਤੇ ਕੰਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਲੋਕਪਾਲ ਨਾਮ ਦਾ ਚੌਕ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਵृਤ੍ਤਂ ਖਂਡਾਸ੍ਰਕਂ ਰਮ੍ਯਂ ਦ੍ਵਿਤੀਯਂ ਰਕ੍ਤਚੂਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਦੂਜਾ, ਗੋਲ ਤੇ ਟੁੱਟੇ ਚੌਕ ਵਾਲਾ, ਸੋਹਣਾ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਲਾਲ ਗੁਲਾਲ ਨਾਲ ਰੰਗਿਆ ਜਾਵੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥਮਿਨ੍ਦ੍ਰਗੋਪਾਲਵृਤ੍ਤਂ ਮਾਤृਸਮਾਵृਤਮ੍
ਚੌਥਾ, ਗੋਲ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੇ ਗਵਾਲੇ ਵਰਗਾ, ਮਾਤ੍ਰਿਕਾਵਾਂ ਨਾਲ ਘੇਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੋਵੇ।
ਕृष੍ਣਕਰ੍ਣਿਕਯਾ षष੍ਠਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਬੁਦ੍ਬੁਦ ਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਛੇਵਾਂ, ਗੋਲ ਤੇ ਬੁਲਬੁਲੇ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਕਾਲੀ ਮੱਧੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ।
ਅष੍ਟਮਂ ਪਿਟਕਂ ਵृਤ੍ਤਂ ਵਰਤ੍ਰਾਸੂਤ੍ਰਵੇष੍ਟਿਤਮ੍ ।। 4.139.
ਅਠਵਾਂ ਟੋਕਰਾ ਗੋਲ ਹੈ, ਰੇਸ਼ਮੀ ਡੋਰੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਿष੍ਣ੍ਵੀਸ਼ਸਹਿਤਂ ਦਸ਼ਮਂ ਸ਼ਿਵਸਂਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਦਸਵਾਂ ਟੋਕਰਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਅਤੇ ਈਸ਼ਵਰ ਦੇ ਨਾਲ ਹੈ; ਇਹ ਸ਼ਿਵ ਦਾ ਠਿਕਾਣਾ ਹੈ।
ਛਾਤ੍ਰਂ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਮਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਂ ਧ੍ਵਜਦੀਰ੍ਘਂ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ਮ੍
ਬਾਰਵਾਂ ਚਤਰੀ ਸਫੈਦ ਹੈ; ਤੇਰਵਾਂ ਲੰਮਾ ਝੰਡਾ ਹੈ।
ਬਨ੍ਧਯਿਤ੍ਵਾ ਚਨ੍ਦ੍ਰਪਾਦੈ ਰਜ੍ਜੁਭਿਃ ਸ੍ਥੂਣਿਕਾਂ ਨਰੈਃ
ਚੰਦ ਦੀਆਂ ਪੈਰਾਂ ਅਤੇ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ, ਮਰਦਾਂ ਨੇ ਥੰਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹਿਆ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਸ਼੍ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗੁਡਪਾਯਸਪੂਪਕੈਃ
ਮਿੱਠੇ ਚਾਵਲ, ਪੂਪ ਅਤੇ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਦੱਖਣਾ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ।
ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣੀਯੈਰ੍ਮਹਾਦਾਨੈਰ੍ਨਟੈਗੀਤੈਃ ਕਥਾਨਕੈਃ
ਵੱਡੇ ਦਾਨ, ਨਾਚਣ ਵਾਲਿਆਂ, ਗਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਰੌਣਕ ਨਾਲ।
ਵੇਸ਼੍ਯਾਂਗਨਾਨਰੈਰ੍ਹृष੍ਟੈਰ੍ਦ੍ਯੂਤਕ੍ਰੀਡਾਮਹੋਤ੍ਸਵੈਃ
ਖੁਸ਼ ਹੋਈਆਂ ਵੇਸ਼ਿਆਵਾਂ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ, ਜੂਏ ਅਤੇ ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਨਾਲ।
ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਜਾਗਰਃ ਕਾਰ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ਣਾਯ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨਤਃ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਜਾਗਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕਾਕਾਦ੍ਭਵਤਿ ਦੁਰ੍ਭਿਕ੍ਸ਼ਂ ਕੌਸ਼ਿਕਾਨ੍ਮ੍ਰਿਯਤੇ ਨृਪਃ
ਕਾਂਵਾਂ ਤੋਂ ਅਕਾਲ ਆਉਂਦਾ ਹੈ; ਉੱਲੂਆਂ ਤੋਂ ਰਾਜਾ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੈਥਿਲ੍ਯਾਦ੍ਗਿਰਿਭਿਚ੍ਛਕ੍ਰਃ ਪ੍ਰਮਾਦਾਨ੍ਨੀਯਤੇ ਯਦਿ
ਢੀਲ ਹੋਣ ਤੇ ਚੱਕਰ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਨਾਲ ਇਹ ਲੈ ਜਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾਵਤ੍ਤੁ ਨੀਯਤੇ ਸ੍ਥਾਨਾਦਨ੍ਯਸ੍ਮਾਦੈਂਦ੍ਰਤੋ ਧ੍ਵਜਃ ।। 4.139.
ਜਦ ਤੱਕ ਝੰਡਾ ਆਪਣੀ ਥਾਂ ਜਾਂ ਇੰਦਰ ਦੀ ਥਾਂ ਤੋਂ ਹਟਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਇਂਦ੍ਰਧ੍ਵਜਸਮੁਤ੍ਥਾਨਂ ਪ੍ਰਮਾਦਾਨ੍ਨ ਕृਤਂ ਯਦਿ
ਜੇ ਲਾਪਰਵਾਹੀ ਕਰਕੇ ਇੰਦਰ ਝੰਡਾ ਚੁੱਕਣ ਦੀ ਰਸਮ ਨਾ ਹੋਵੇ,