ਸ਼ਤਂ ਚਾਪਿ ਸ਼ਤਾਰ੍ਧਂ ਵਾ ਤਦਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਾ ਯਥੇਚ੍ਛਯਾ
ਇਨਸਾਨ ਚਾਹੇ ਤਾਂ ਸੌ, ਸੌ ਪੰਜਾਹ ਜਾਂ ਉਸ ਦਾ ਅੱਧਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹੈ—
ਕਾਪਾਲਿਕੇਭ੍ਯਸ੍ਤਦ੍ਦੇਯਂ ਦਾਸੀਦਾਸਜਨੈਸ੍ਤਥਾ
ਇਹ ਕਾਪਾਲਿਕਾਂ ਨੂੰ, ਤੇ ਨੌਕਰ-ਨੌਕਰਾਣੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋਪਰਾਹ੍ਣਸਮਯੇ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਯਂਦਨੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍
ਫਿਰ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ ਦੁਪਹਿਰ ਵੇਲੇ, ਉਹ ਮਾਤਾ ਨੂੰ ਰਥ ਉੱਤੇ ਬਿਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਹਸ੍ਰੈਃ ਪੁਰੁषੈਰ੍ਵਾਪਿ ਰਥਯੁਕ੍ਤੈਃ ਸੁਸ਼ਿਕ੍ਸ਼ਿਤੈਃ 4.138.
ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਮਰਦ ਜਾਂ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖੇ ਹੋਏ ਰਥੀ ਵੀਰ ਉਸ ਰਥ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਆਕृष੍ਟਖਡ੍ਗੈਰ੍ਵੀਰੈਸ਼੍ਚ ਧਾਤੁਰਕ੍ਤੈਰ੍ਗਜੈਸ੍ਤਥਾ ਅਲਂਕृਤਾਭਿਰ੍ਨਾਰੀਭਿਰ੍ਬਾਲਕੈਃ ਸੁਵਿਭੂषਿਤੈਃ
ਖਿੱਚੇ ਹੋਏ ਤਲਵਾਰਾਂ ਵਾਲੇ ਵੀਰ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਰੰਗੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਉਹ ਯਾਤਰਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਭੂਤੇਭ੍ਯਸ੍ਤੁ ਬਲਿਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਸਾਮਿषਮ੍ ੧
ਭੂਤਾਂ ਲਈ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਮਾਸ ਵਾਲਾ ਭੋਗ ਚੜ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰੀਂਸ੍ਤ੍ਰੀਨ੍ਵਾਰਾਂਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੇਨ ਦਿਗ੍ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਕ੍ਸ਼ਿਪੇਦ੍ਬਲਿਮ੍
ਉਹ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਤਿੰਨ ਵਾਰੀ ਚਾਰਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਭੋਗ ਸੁੱਟੇ।
ਮਰੁਤੋऽਥਾਸ਼੍ਵਿਨੌ ਰੁਦ੍ਰਾਃ ਸੁਪਰ੍ਣਾ ਪਨ੍ਨਗਾ ਗ੍ਰਹਾਃ ੧੦੪ ਸ਼ਾਕਿਨ੍ਯੋ ਯਕ੍ਸ਼ਵੇਤਾਲਾ ਯੋਗਿਨ੍ਯਃ ਪੂਤਨਾਃ ਸ਼ਿਵਾਃ
ਮਰੁਤ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ, ਰੁਦ੍ਰ, ਸੁਪਰਨ, ਸੱਪ, ਗ੍ਰਹਿ, ਡਾਇਣਾਂ, ਯਕਸ਼, ਵੇਤਾਲ, ਯੋਗਿਨੀਆਂ, ਪੂਤਨਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ—all ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਦਿਕ੍ਪਾਲਾ ਲੋਕਪਾਲਾਸ਼੍ਚ ਯੇ ਚ ਵਿਘ੍ਨਵਿਨਾਯਕਾਃ ੧
ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ, ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਾਖੇ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸਾਰੇ ਸੱਦੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਵਿਘ੍ਨਂ ਮਮ ਪਾਪਂ ਤੇ ਸ਼ਾਮ੍ਯਂਤੁ ਪਰਿਪਨ੍ਥਿਨਃ। ਸੌਮ੍ਯਾ ਭਵਂਤੁ ਤृਪ੍ਤਾਸ਼੍ਚ ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਸੁਖਾਵਹਾਃ ।।੧
ਮੇਰੇ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਉਹ ਦੂਰ ਕਰ ਦੇਣ, ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਹੋਰ ਆਤਮਾਵਾਂ ਨਰਮ, ਤ੍ਰਿਪਤ ਤੇ ਸੁਖ ਦੇਣ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਜਾਣ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭ੍ਰਾਮਯੇਦ੍ਰਾष੍ਟ੍ਰੇ ਦੁਰ੍ਗਾਂ ਦੇਵੀ ਰਥੇ ਸ੍ਥਿਤਾਮ੍ ੧
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਥ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਮਾਤਾ ਦੁರ್ಗਾ ਨੂੰ ਪੂਰੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਫਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਥੋਤ੍ਪਨ੍ਨੇषੁ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਭੂਤਸ਼ਾਂਤਿਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ੧
ਫਿਰ ਜਦੋਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਉੱਠ ਜਾਂ, ਤਾਂ ਭੂਤਾਂ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਯੇ ਕੁਰ੍ਵਤੇ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਰਾਜਾਨੋऽਨ੍ਯੇऽਪਿ ਮਾਨਵਾਃ 4.138.੧੧
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਯਾਤਰਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਯਾਂਤਿ ਭਾਗਵਤੀਂ ਪੁਰੀਮ੍ ।।੧
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਮਾਤਾ ਦੀ ਨਗਰੀ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਨ ਤੇषਾਂ ਸ਼ਾਵਕੋ ਨਾਗ੍ਨਿਰ੍ਨ ਚੌਰਾ ਨ ਵਿਨਾਯਕਾਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਰਦਾ, ਨਾ ਅੱਗ, ਨਾ ਚੋਰ, ਨਾ ਵਿਘਨਵਿਨਾਇਕ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਨੀਰੁਜਃ ਸੁਖਿਨੋ ਭੋਗਭੋਕ੍ਤਾਰੋ ਭਯਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ, ਖੁਸ਼, ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੇष ਤੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤੋ ਦੁਰ੍ਗਾਦੇਵ੍ਯਾ ਮਹੋਤ੍ਸਵਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਤਾ ਦੁर्गਾ ਦਾ ਇਹ ਵੱਡਾ ਮੇਲਾ ਤੇਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ੂਲਾਗ੍ਰਭਿਨ੍ਨਮਹਿषਾਸੁਰਪृष੍ਠਵਿष੍ਟਾਮृਤ੍ਖਾਤਖਡ੍ਗਰੁਚਿਰਾਂਗਦਬਾਹੁਦਣ੍ਡਾਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਬਾਂਹ ਵਿਚ ਸੋਹਣੀ ਕੰਗਣ ਹੈ, ਹੱਥ ਵਿਚ ਤਲਵਾਰ ਚਮਕ ਰਹੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਤ੍ਰਿਸੂਲ ਨਾਲ ਛਿੱਦੀ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਦੀ ਪਿੱਠ ਉੱਤੇ ਬੈਠੀ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਮਹਾਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂਨਾਮਾष੍ਟਤ੍ਰਿਂਸ਼ਦੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਮਹਾਨਵਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਇਕਸੌ ਅਠਤੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਧ੍ਵਜਮਹੋਤ੍ਸਵਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵਿਜਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯ ਧ੍ਵਜਯष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਾ
ਮਹਿੰਦਰ ਦੇ ਝੰਡੇ ਦੇ ਵੱਡੇ ਮੇਲੇ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਜਿੱਤ ਲਈ ਮਹਿੰਦਰ ਦਾ ਝੰਡਾ ਲਹਿਰਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮੇਰੋਰੁਪਰਿ ਸਂਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਿਦ੍ਧਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗੈਃ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ, ਸਿੱਧ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ।
ਸ੍ਵਚ੍ਛਤ੍ਰਘਂਟਾਪਿਟਕੈਃ ਕਿਂਕਿਣੀਬਦ੍ਧਬੁਦ੍ਬੁਦੈਃ ਗਤਾ ਰਸਾਤਲਂ ਦੈਤ੍ਯਾ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚਾਪਿ ਦਿਵਿ ਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਆਪਣੇ ਛਤਰ, ਘੰਟੀਆਂ, ਟੋਕਰੀਆਂ ਤੇ ਝੰਨਕਣ ਵਾਲੀਆਂ ਗੁੱਛੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜ ਕੇ, ਦੈਤ ਰਸਾਤਲ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ, ਤੇ ਦੇਵਤਾ ਅਕਾਸ਼ ਵਿਚ ਹੀ ਰਹਿ ਗਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਤਾਂ ਦਿਵ੍ਯਾਮਿਂਦ੍ਰਯष੍ਟਿਂ ਯਜਂਤਿ ਤੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ, ਉਹ ਲੋਕ ਉਸ ਦਿਵਯ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਲਾਠੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ।
ਅਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਤੋ ਰਾਜਾ ਭੂਰਿਪੁਣ੍ਯਵਸ਼ਾਦ੍ਵਸੁਃ
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਸੁਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਹੁਤ ਪੁੰਨ ਦੇ ਕਾਰਨ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ।
ਤਸ੍ਮੈ ਦਤਾ ਮਹੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਵਸੁਯष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਗृਹ੍ਯਤਾਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਮਹਿੰਦਰ ਨੇ ਵਸੁਰ ਦੀ ਲਾਠੀ ਦਿੱਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਯੋਗ ਸੀ।
ਅਵਤਾਰ੍ਯ ਵਰ੍षਾਸਮਯੇ ਸਰ੍ਵੈਰ੍ਨृਪਤਿਭਿਃ ਸਹ
ਵਰਖਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉਸਨੂੰ ਥੱਲੇ ਲਿਆਂਦਾ ਗਿਆ।
ਮਹੇਨ ਮਘਵਾ ਪ੍ਰੀਤੋ ਦਦੌ ਪੁਣ੍ਯਂ ਵਸੋਰ੍ਵਰਮ੍
ਮਹਾਨ ਮਘਵਾਨ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਵਸੁਰ ਨੂੰ ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਵਰ ਦਿੱਤਾ।
ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਮਨੁਜਾ ਭਕ੍ਤਿਭਾਵਪੁਰਃਸਰਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ,
ਤੇषੁ ਦੇਸ਼ੇषੁ ਮੁਦਿਤਾਃ ਪ੍ਰਜਾ ਰੋਗਵਿਵਰ੍ਜਿਤਾਃ 4.139.
ਉਹਨਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਰੋਗਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਭਵਿष੍ਯਂਤਿ ਸੁਵੇषਾਸ਼੍ਚ ਸੁਭਾषਾਸ਼੍ਚ ਸੁਭੂषਣਾਃ
ਉਹ ਸੋਹਣੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾਉਣਗੇ, ਮਿੱਠਾ ਬੋਲਣਗੇ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਗਹਣੇ ਪਹਿਨਣਗੇ।