ਯਾ ਯਸ੍ਯ ਜਂਤੋਃ ਪ੍ਰਕृਤਿਃ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵੇਤਰਾ
ਜੋ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਦਾ ਸੁਭਾਵ ਹੈ—ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸਮ ਦਾ—
ਤਤ੍ਸ੍ਵਭਾਵਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਸ੍ਯ ਯਦਿ ਸ਼ਾਪਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਮਮ ।। ਪ੍ਰਦਤ੍ਤਃ ਕਿਂ ਕਰੋਮ੍ਯੇਤਨ੍ਨ ਕृਤ੍ਯਮਪਰਾਧ੍ਯਤਿ ।ऽ
ਜੇ ਉਸ ਸੁਭਾਵ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦਿੱਤਾ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਜਦੋਂ ਆਪਣਾ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ, ਤਾਂ ਗਲਤ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਯੁਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤਂ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਮਨੇਨ ਸਮੀ ਰਿਤਮ੍
ਇਹ ਸਮਝਦਾਰ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਦਮਨਕ ਦਾ ਮਨ ਠੰਢਾ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਸਂਤੇ ਸਹਕਾਰੋਤ੍ਥਮਂਜਰੀਪਿਂਜਰੇ ਜਨੇ
ਵਸੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦੋਂ ਆਮ ਦੇ ਦਰੱਖਤ ਨਵੇਂ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ—
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਸੁਰੇਸ਼ਾਨਾਂ ਸ਼ਿਰਾਂਸ੍ਯਾਕ੍ਰਮ੍ਯ ਲੀਲਯਾ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਾਂ 'ਤੇ ਖੇਡ-ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ,
ਯੇ ਤ੍ਵਾਮਾਰੋਪਯਿष੍ਯਂਤਿ ਦਾਨਮਾਨਪੁਰਸ੍ਸਰਾਃ 4.133.
ਜੋ ਲੋਕ ਤੈਨੂੰ ਦਾਨ ਤੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਗੇ,
ਸਰ੍ਵਦੈਵ ਸ਼ਿਵਸ੍ਯੇष੍ਟਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਾਪਭਯਾਪਹਾ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ, ਪੁੰਨ ਵਾਲੇ ਤੇ ਪਾਪ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਰਹਿਣਗੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਮਨੋ ਮਂਦਰੇ ਗਿਰੌ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਜੀ ਦਮਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੰਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਦਿਵ੍ਯੇ ਗਿਰੌ ਗਿਰਿਸੁ ਤਾਦਯਿਤਾਧਿਵਾਸੇ ਰਤ੍ਨਾਂਸ਼ੁਕਚ੍ਛੁਰਿਤਕਾਞ੍ਚਨਭੂਮਿਭਾਗੇ
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਪਹਾੜ 'ਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਤਨ, ਰੇਸ਼ਮ ਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਜ਼ਮੀਨ ਸੀ,
ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਨਰਨਾਰੀਕਂ ਪਞ੍ਚਮੋਚ੍ਚਾਰਸੁਨ੍ਦਰਮ੍
ਉਥੇ ਮਰਦ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਪੰਜਵੇਂ ਸੁਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੁਨ ਗੂੰਜ ਰਹੀ ਸੀ,
ਸਾਨਂਦਂ ਨਂਦਨਵਨੇ ਆਰ੍ਦ੍ਰਯਾ ਸਹਿਤੋ ਯਥਾ
ਨੰਦਨ ਵਨ ਵਾਂਗ, ਆਰਦਰਾ ਦੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ,
ਉਨ੍ਮਾਦਯਨ੍ਵਨੇ ਪੁਣ੍ਯੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰਗਣਾਨ੍ਬਹੂਨ੍
ਉਸ ਪਵਿੱਤਰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਵਿਦਿਆਧਰਾਂ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਦੇ,
ਸਂਤਾਨਪਾਰਿਜਾਤੋਤ੍ਥਾਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਸ ਮਾਧਵੀਲਤਾਮ੍
ਸੰਤਾਨ ਪਾਰਿਜਾਤ ਤੋਂ ਉੱਗੀ ਮਾਧਵੀ ਬੇਲ ਦੀ ਮਾਲਾ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ,
ਗੀਤਮਾਂਦੋਲਕਾਰੂਢਸ੍ਤਦ੍ਗਾਯਂਤ੍ਯਮਰ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ
ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ, ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੀਆਂ, ਅਕਾਸ਼ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਉਥੇ ਗਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾष੍ਟਾਪਦਨਿਭਾ ਭਵਾਨੀ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਂਕਰਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਚੌਸਰ ਵਾਂਗ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਨੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ:
ਆਦੋਲਕਂ ਮਮ ਕृਤੇ ਕਾਰਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਲਂਕृਤਮ੍ 4.133.
ਮੇਰੇ ਲਈ ਇੱਕ ਸੋਹਣੀ ਸਜਾਈ ਹੋਈ ਝੂਲਾ ਬਣਾਓ।
ਤਦ੍ਗੌਰੀਵਚਨਂ ਰਮ੍ਯਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗੋਵृषਭਧ੍ਵਜਃ
ਗੌਰੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਗੋ-ਵ੍ਰਿਸ਼ਭ ਧਵਜ ਵਾਲੇ ਪ੍ਰਭੂ,
ਸ੍ਤਂਭਦ੍ਵਯਂ ਰੋਪਯਿਤ੍ਵਾ ਇष੍ਟਾਪੂਰ੍ਤਮਯਂ ਦृਢਮ੍
ਦੋ ਮਜ਼ਬੂਤ ਥੰਮ, ਪੁੰਨ ਤੇ ਇੱਛਾ ਪੂਰਨ ਵਾਲੇ, ਲਾ ਦਿੱਤੇ,
ਵਾਸੁਕਿਂ ਦਂਡਕਸ੍ਥਾਨੇ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਤਾਂਤਵਸਪ੍ਰਭਮ੍
ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਦੰਡ ਦੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਜੋ ਤੰਦਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ,
ਕृਮਿਕਾਰ੍ਪਾਸਕੌਸ਼ੇਯਵਸ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸਂਵੇष੍ਟਿਤਂ ਨਵੈਃ
ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ, ਰੂਈ, ਉਨ ਤੇ ਰੇਸ਼ਮ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ,
ਰਚਯਿਤ੍ਵਾ ਵਿਚਿਤ੍ਰਾਂ ਤਾਂ ਦੋਲਾਂ ਚੈਲਾਜਿਨੋਤ੍ਤਰਾਮ੍
ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੂਲਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਪਰੋਂ ਕਪੜੇ ਤੇ ਹਿਰਣ ਦੀ ਖਾਲ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਰੂਢਸ੍ਤੁ ਯਾਵਤ੍ਸ ਸੌਮ੍ਯਸੋਮਵਿਭੂषਣਃ
ਉਥੇ, ਮਿੱਠੀ ਚਾਂਦਨੀ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਝੂਲੇ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਿਆ।
ਵਾਮਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਤੁ ਵਿਜਯਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇਨ ਜਯਾ ਭਵੇਤ੍
ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਵਿਜਯਾ ਹੈ, ਤੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਜਯਾ ਹੈ।
ਆਦੋਲਯਂਤ੍ਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾ ਸਹਿਤਂ ਸ ਗਦਾਕ੍ਸ਼ਰਮ੍
ਪਾਰਵਤੀ ਜੀ ਨੂੰ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਝੂਲੇ 'ਚ ਝੁਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਨਾਲ ਹੀ 'ਗੜਾ' ਅੱਖਰ ਉਚਾਰਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਜਗੁਰ੍ਗਂਧਰ੍ਵਪਤਯੋ ਨਨृਤੁਸ਼੍ਚਾਪ੍ਸਰੋਗਣਾਃ
ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸਰਦਾਰ ਗੀਤ ਗਾ ਰਹੇ ਹਨ, ਤੇ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਟੋਲੀਆਂ ਨੱਚ ਰਹੀਆਂ ਹਨ।
ਚੇਲੁਃ ਕੁਲਾਚਲਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਚੁਕ੍ਸ਼ੁਭੁਃ ਸਪ੍ਤ ਸਾਗਰਾਃ 4.133.
ਸਾਰੇ ਵੱਡੇ ਪਹਾੜ ਹਿਲ ਗਏ, ਤੇ ਸੱਤ ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਉਥਲ ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਏ।
ਆਲੋਕ੍ਯ ਵ੍ਯਾਕੁਲਂ ਲੋਕਂ ਦੇਵਾਃ ਸ਼ਕ੍ਰਪੁਰੋਗਮਾਃ
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ,
ਉਪਾਰਮਸ੍ਵ ਭਗਵਨ੍ਭਵਤਃ ਕ੍ਰੀਡਯਾਨਯਾ
ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, 'ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਆਪਣੀ ਇਹ ਖੇਡ ਹੁਣ ਰੋਕ ਲਵੋ।'
ਗੀਰ੍ਵਾਣਗੀਰ੍ਭਿਃ ਸਂਹृष੍ਟਃ ਸ਼ਂਕਰੋ ਲੋਕਸ਼ਂਕਰਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਭਲੇ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ।
ਉਵਾਚ ਵਚਨਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸੁਰਸਾਰ੍ਥਸ੍ਯ ਪਸ਼੍ਯਤਃ
ਸ਼ੰਕਰ ਜੀ ਨੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦਰਬਾਰ ਅੱਗੇ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਬਚਨ ਆਖੇ।