ਗਲੇ ਵਸਨਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ ਤਾਪਸਮ੍ 3.2.29.
ਗਲੋਂ ਕਪੜਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਦੇਵੋऽਥਵਾ ਕੋऽਪਿ ਨ ਜਾਨੇ ਤਵ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਾ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤ੍ਯਜ ਮੌਢ੍ਯਮਤਿ ਸਾਧੋ ਪ੍ਰਵਾਦਂ ਮਾ ਵृਥਾ ਕृਥਾਃ
ਮੂਰਖਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ।
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਃ ਸਾਧੁਰ੍ਨ ਬੁਬੋਧ ਮਹਾਧਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣ ਤੇ ਵੀ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਚੂਡੋ ਯਦਾਨਰ੍ਚ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਯਣਂ ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ,
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਨ ਸ੍ਮृਤਂ ਹ੍ਯੇਵ ਇਦਾਨੀਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਵृਥਾ
ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਨਾ ਰਿਹਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕੁਤਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਤਾਪਸਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਾਪਸਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾਧੁਰ੍ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਵਿੱਚ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਜਗਤਸ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।
ਮੂਢੋਹਂ ਧਨਗਰ੍ਵੇਣ ਮਦਾਂਧੀਕृਤਲੋਚਨਃ 3.2.29.
ਮੈਂ ਮੂਰਖ ਹਾਂ, ਧਨ ਦੇ ਗੁਮਾਨ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਮੱਦੇ ਨਾਲ ਢੱਕ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਕ੍ਸ਼ਮਸ੍ਵ ਮਮ ਦੌਰਾਤ੍ਮ੍ਯਂ ਤਪੋ ਧਾਮ੍ਨੇ ਹਰੇ ਨਮਃ
ਮੇਰੀ ਬੁਰਾਈ ਮਾਫ ਕਰ ਦੇ, ਹੇ ਤਪ ਦੇ ਘਰ, ਹੇ ਹਰੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਲਕ੍ਸ਼ਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸ੍ਥਾਪਿਤਾਃ ਸ੍ਵਪੁਰੋਧਸਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੱਖ ਰੁਪਏ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੇ।
ਤੁष੍ਟੋ ਨਾਰਾਯਣਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਂਛਾ ਪੂਰ੍ਣਾ ਭਵੇਤ੍ਤੁ ਤੇ ਅਂਤੇ ਸਾਂਨਿਧ੍ਯਮਾਸਾਦ੍ਯ ਮੋਦਸੇ ਤ੍ਵਂ ਮਯਾ ਸਹ
ਨਾਰਾਇਣ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋਣ। ਅਖੀਰ ਤੇ, ਮੇਰਾ ਸਾਥ ਮਿਲ ਕੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵੇਂਗਾ।"
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾਨ੍ਤਰ੍ਦਧੇ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸਾਧੁਸ਼੍ਚ ਸ੍ਵਾਸ਼੍ਰਮਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਅੰਤਰਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਮੁੜ ਗਿਆ।
ਆਗਤ੍ਯ ਨਗਰਾਭ੍ਯਾਸ਼ੇ ਪ੍ਰਾਹਿ ਣੋਦ੍ਦ੍ਰੁਤਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਨੇੜੇ ਆਇਆ, ਤਾਂ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ।
ਜਾਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹਿਤਃ ਸਾਧੁਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਃ ਸਮਾਗਤਃ
ਉਹ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤੇ ਸਮੇਤ, ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਮੁਕਾ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਪੂਜਾਭਾਰਂ ਸੁਤਾਯੈ ਸਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨੌਕਾਂਤਿਕਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਨੇ ਪੂਜਾ ਦਾ ਸਮਾਨ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਨੌਕਾ ਦੇ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਕਲਾਵਤੀ ਤ੍ਵਵਜ੍ਞਾਯ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਸਤ੍ਵਰਾ ਯਯੌ
ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਜਲਦੀ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਅਵਜ੍ਞਾਨਾਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਸ੍ਯ ਨੌਕਾਸ਼ਂਖਪਤੇਰਥ
ਕਿਰਪਾ ਦੀ ਬੇਅਦਬੀ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਨੌਕਾ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨੇ—
ਮਗ੍ਨਂ ਜਾਮਾਤਰਂ ਪਸ਼੍ਯਨ੍ਵਿਲਲਾਪ ਸ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਃ 3.2.29.
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜਾਮਾਤੇ ਨੂੰ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਤਤਃ ਕਲਾਵਤੀ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਪਾਤ ਭੁਵਿ ਮੂਰ੍ਚ੍ਛਿਤਾ
ਫਿਰ ਕਲਾਵਤੀ ਨੇ ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਕੇ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਹਾ ਨਾਥ ਪ੍ਰਿਯ ਧਰ੍ਮਜ੍ਞ ਕਰੁਣਾਕਰਕੌਸ਼ਲ ਪਤ੍ਯੁਰਰ੍ਦ੍ਧਂ ਗਤਂ ਕਸ੍ਮਾਦਰ੍ਦ੍ਧਾਂਗਂ ਜੀਵਨਂ ਕਥਮ੍
ਹਾਏ ਸਵਾਮੀ, ਪਿਆਰੇ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਦਇਆ ਦੇ ਮਾਹਰ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਕਿਉਂ ਚਲਾ ਗਿਆ? ਅੱਧਾ ਸਰੀਰ ਕਿਵੇਂ ਜੀ ਸਕਦਾ ਹੈ?
ਸਰੋਜਨੇਤ੍ਰਾਂਬੁਕਣਾਨ੍ਵਿਮੁਂਚਤੀ ਮੁਕ੍ਤਾਵਲੀਭਿਸ੍ਤਨਕੁਡ੍ਮਲਾਂਚਿਤਾ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਮੋਤੀ ਵਰਗੇ ਹੰਝੂ ਵਗ ਪਏ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀ ਲੜੀ ਤੇ ਕਲੀ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਹਾ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਯਣ ਸਤ੍ਯਸਿਂਧੋ ਮਗ੍ਨਂ ਹਿ ਮਾਮੁ ਦ੍ਧਰ ਤਦ੍ਵਿਯੋਗੇ
ਹਾਏ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ, ਸੱਚ ਦਾ ਸਮੁੰਦਰ, ਮੈਂ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਸਾਧੋ ਕਲਾਵਤੀ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਤ੍ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਹਿ ਭੋਜਯੇਤ੍
ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਕਲਾਵਤੀ ਜਲਦੀ ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਭੋਗ ਲਵੇ।
ਇਤ੍ਯਾਕਾਸ਼ੇ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਸ੍ਮਿਤਾ ਤਚ੍ਚਕਾਰ ਸਾ
ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦੀਆਂ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਈ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ ਸੀ, ਓਹੋ ਹੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਤ੍ਰੈਵ ਸਾਧੁਃ ਸਾਹ੍ਲਾਦੋ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪਰਮਯਾ ਯੁਤਃ
ਉਥੇ ਉਹ ਸੰਤ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਉਸਦੇ ਅੰਦਰ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਸੀ।
ਤੇਨ ਵ੍ਰਤਪ੍ਰਭਾਵੇਨ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਵਰਤ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਉਹ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੌਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਇਤਿਹਾਸਮਿਮਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ਼ृਣੁਯਾਦ੍ਯੋ ਹਿ ਮਾਨਵਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਇਹ ਇਤਿਹਾਸ ਸੁਣਦਾ ਹੈ,