ਕਿਮੇਤਤ੍ਕੌਤੁਕਂ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਸਂਸ਼ਯਂ ਛੇਤ੍ਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਅਚੰਭਾ ਹੈ ਜੋ ਮੈਨੂੰ ਹੋਇਆ? ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਸੰਦੇਹ ਦੂਰ ਕਰ।
ਸ ਸ੍ਵਰ੍ਗਂ ਗਨ੍ਤੁਕਾਮੋऽਭੂਚ੍ਛਰੀਰੇਣ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਉਹ ਉਤਮ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਸਮੇਤ ਸੁਰਗ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ।
ਤ੍ਰਿਸ਼ਂਕੁਃ ਸਰ੍ਵਮਾਚਖ੍ਯੌ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਾਯ ਧੀਮਤੇ 4.130.
ਤ੍ਰਿਸ਼ੰਕੂ ਨੇ ਸਾਰੀ ਗੱਲ ਧਿਆਨ ਵਾਲੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ।
ਨ ਤਾ ਹਵਿਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਗृਹ੍ਣਂਸ੍ਤਤਃ ਕ੍ਰੁਦ੍ਧਃ ਕੁਸ਼ਾਤ੍ਮਜਃ
ਪਰ ਮੈਂ ਉਹ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਮਨਿਆ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਕੁਸ਼ਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਗੁੱਸਾ ਆ ਗਿਆ।
ਸ਼ृਂਗਾਟਕਾ ਨ੍ਨਾਲਿਕੇਰਾਨ੍ਪਚਨਾਨਾਨਜੌਡਕਾਨ੍
ਉਸਨੇ ਸ੍ਰਿੰਗਾਟਕ ਦੇ ਰੁੱਖ, ਨਾਰੀਅਲ ਦੇ ਦਰੱਖਤ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮਾਂ ਦੇ ਚੌਲ ਤੇ ਜੌਦਕਾ ਅਨਾਜ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਉष੍ਟ੍ਰਾਨ੍ਮਨੁਜਦੇਵਾਂਸ਼੍ਚ ਕ੍ਰੋਧਾਨ੍ਮੁਨਿਰਵਾਸृਜਤ੍
ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸ ਮੁਨੀ ਨੇ ਊਠ, ਮਨੁੱਖ-ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਜੀਵ ਪੈਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸਮਾਗਮ੍ਯ ਵਿਸ਼੍ਵਾਮਿਤ੍ਰਂ ਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਵੈ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਆਇਆ ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਮਿਤ੍ਰ ਨੂੰ ਮਨਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਉਸਦੀ ਰਜ਼ਾ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯ ਲੋਕੇ ਚ ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਦੇਵਾ ਦੇਵਕੁਲੇष੍ਵਥ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਦੇਵ ਮੰਦਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਿष੍ਣੁਸ੍ਤਥਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਯੇ ਚਾਨ੍ਯੇ ਦੇਵਤਾਗਣਾਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਰੁਦ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ,
ਪ੍ਰਤਿਮਾਸੁ ਸ੍ਥਿਤਾਃ ਸ਼ਸ਼੍ਵਦ੍ਭੋਗਾਨ੍ਭੁਞ੍ਜਤਿ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਾਨ੍
ਮੂਰਤੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹਨ ਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖ ਭੋਗਦੇ ਹਨ।
ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਰਕ੍ਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਪੂਰ੍ਣਵਰ੍ਤਿਂ ਘृਤੈਰ੍ਯੁਤਾਮ੍
ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਲਾਲ ਕਪੜੇ ਵਿੱਚ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਘੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਪੂਰੀ ਵੱਟ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਤਦ੍ਵਿ ष੍ਣੋਃ ਪਰਮਂ ਪਦਂ ਸਦਾ ਪਸ਼੍ਯਂਤਿ ਸੂਰਯਃ
ਸਿਆਣੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਥਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ।
ਪੀਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਕृष੍ਣਾਯ ਸ਼੍ਵੇਤਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਸ਼ੂਲਿਨੇ 4.130.
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਪੀਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਵਰ੍ਤਿ ਲਾਕ੍ਸ਼ਾਰਕ੍ਤੇਨ ਦੁਰ੍ਗਾਯੈ ਪੂਰ੍ਣਵਰ੍ਤਿ ਪ੍ਰਬੋਧਯੇਤ੍
ਦੁਰਗਾ ਲਈ ਲਾਖ ਦੀ ਲਾਲੀ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਪੂਰੀ ਵੱਟ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਜਗਾਓ।
ਨਾਗੇਭ੍ਯਃ ਕृष੍ਣਵਸ੍ਤ੍ਰੇਣ ਗ੍ਰਹੇਭ੍ਯ ਇषਿਕਾ ਯੁਧਾਮ੍
ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਕਾਲੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ, ਤੇ ਗ੍ਰਹਾਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਭੇਟ ਕਰੋ।
ਵਿਸ਼ੇषਂ ਸ਼ृਣੁ ਸੂਰ੍ਯਾਯ ਪੂਰ੍ਣਵਰ੍ਤਿਰ੍ਨਿਗਦ੍ਯਤੇ
ਸੂਰਜ ਲਈ ਪੂਰੀ ਵੱਟ ਵਾਲੇ ਦੀਵੇ ਬਾਰੇ ਖਾਸ ਤੌਰ ਤੇ ਸੁਣੋ।
ਪਦ੍ਮਵਰ੍ਤਿਰ੍ਵਿਰਿਂਚਾਯ ਗੌਰ੍ਯ੍ਯੈ ਸੌਭਾਗ੍ਯਵਰ੍ਤਿਕਾ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਲਈ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਵੱਟ, ਤੇ ਗੌਰੀ ਲਈ ਸੁਭਾਗਾ ਵਾਲਾ ਦੀਵਾ ਚੜ੍ਹਾਓ।
ਨੇਤ੍ਰਪਟ੍ਟੇਨ ਮਧੁਨਾ ਘृਤੇਨ ਮਧੁਕੁਂਡਕੇ
ਅੱਖਾਂ ਲਈ ਕਪੜਾ, ਸ਼ਹਦ ਅਤੇ ਘੀ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਸ਼ਹਦ ਵਾਲੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਰੱਖੋ।
ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਤਨ੍ਨਿਸ਼ਾਮਯ ਵੈਦਿਕਮ੍
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵੈਦਿਕ ਉਪਦੇਸ਼ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਅਗ੍ਰੇ ਤ੍ਵਾਂ ਕਾਮ੍ਯਯਾ ਗਿਰਾ ਤੁਭ੍ਯਂ ਤਾ ਗਿਰਸਸ੍ਤੁ ਵਿਸ਼੍ਵਾਃ
ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਅਰਦਾਸ ਨਾਲ, ਮੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬਾਤਾਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਹੋਣ।
ਅਗ੍ਨੇ ਕਾਮਾਯ ਜੇਗਿਰੇ ਅਗ੍ਨਿਪ੍ਰਿਯੇषੁ ਧਾਮਸੁ
ਹੇ ਅੱਗ, ਮਨੋਰਥ ਲਈ ਤੈਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਓਹਨਾਂ ਥਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਥੇ ਤੈਨੂੰ ਪਿਆਰ ਹੈ।
ਏਵਮੇਤੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਦੀਪਕਮ੍
ਜੋ ਇਹ ਤਰੀਕਾ ਅਪਣਾਕੇ ਦੀਵਾ ਭੇਟ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਾਂਤਿ ਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਸਦਨਂ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਚਸਾ 4.130.
ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸਦੀਪੇ ਤੁ ਯਥਾ ਦੇਸ਼ੇ ਚਕ੍ਸ਼ੂਂषਿ ਬਲਵਨ੍ਤਿ ਹਿ
ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਦੀਵਾ ਹੋਵੇ, ਉਥੇ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਯਥੈਵੋਰ੍ਧ੍ਵਂ ਗਤਿਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਰਾਜਨ੍ਦੀਪਸ਼ਿਖਾਸੁ ਵੈ
ਜਿਵੇਂ ਦੀਵੇ ਦੀ ਲੌ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਘृਤੇਨ ਦੀਪੋ ਦਾਤਵ੍ਯੋ ਰਾਜਂਸ੍ਤੈਲੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਦੀਵਾ ਘੀ ਨਾਲ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਾਂ ਫਿਰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਵੀ।
ਦੀਪਸ੍ਤੈਲੇਨ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯੋ ਨ ਤੁ ਕਰ੍ਮ ਵਿਜਾਨਤਾ
ਦੀਵਾ ਤੇਲ ਨਾਲ ਬਣਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਰਮ ਦਾ ਗਿਆਨ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਨਾ ਕਰੇ।
ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਕਰ੍ਮਣਾ ਤੇਨ ਸ੍ਯਾਦਸੌ ਪੁष੍ਪਿਤੇਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਜੋ ਇਹ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਫੁੱਲ ਵਾਂਗ ਖਿੜ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਪਦ੍ਮਸੂਤ੍ਰੋਦ੍ਭਵਾਂ ਵਰ੍ਤਿਂ ਗਂਧਤੈਲੇਨ ਦੀਪਿਤਾਮ੍
ਕੰਵਲ ਦੇ ਰੇਸ਼ੇ ਦੀ ਬੱਤੀ, ਸੁਗੰਧਤ ਤੇਲ ਵਿੱਚ ਭਿੱਜੀ ਹੋਈ, ਜਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਜ੍ਵਾਲ੍ਯ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਕਰ੍ਪੂਰੇਣ ਤੁ ਦੀਪਕਮ੍
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਵਾਸਤੇ, ਕਪੂਰ ਨਾਲ ਦੀਵਾ ਬਲਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।