ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵਿਪ੍ਰਰੂਪੇਣ ਬੋਧਿਤਃ 3.2.29.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਜਗਾਇਆ।
ਵਿਸ੍ਮਿਤਃ ਸਹਸੋਤ੍ਥਾਯ ਦਧ੍ਯੌ ਬ੍ਰਹ੍ਮ ਸਨਾਤਨਮ੍
ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਸਦਾ ਰਹਿਣ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਹਮ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ।
ਮਹਾਮਨ੍ਤ੍ਰੀ ਚ ਭੂਪਾਲਂ ਪ੍ਰਾਹ ਸਤ੍ਯੇਨ ਭੋ ਦ੍ਵਿਜ ਅਤਸ੍ਤੌ ਹਿ ਸਮਾਨੀਯ ਸਂਪृਚ੍ਛ ਵਿਧਿਵਨ੍ਨृਪ
ਮੁੱਖ ਮੰਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਉਹ ਦੋਨੋ ਇੱਥੇ ਲਿਆਉ ਤੇ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛ।'
ਆਨੀਯ ਸਾਧੁਂ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਸਤ੍ਯਮਾਲਂਬ੍ਯ ਭੂਪਤਿਃ
ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਸੱਚ ਤੇ ਆਧਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ।
ਵਾਣਿਜ੍ਯਾਰ੍ਥਂ ਮਹਾਰਾਜ ਵਾਣਿਜ੍ਯਂ ਜੀਵਿਕਾਵਯੋਃ
ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵਪਾਰ ਕਰਕੇ ਜੀਉਂਦੇ ਹਾਂ।
ਮਣਿਮੁਕ੍ਤਾਦਿ ਵਿਕ੍ਰੇਤੁਂ ਕ੍ਰੇਤੁਂ ਵਾ ਤਵ ਪਤ੍ਤਨੇ
ਤੁਹਾਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਤਨ ਤੇ ਮੋਤੀ ਵੇਚਣ ਜਾਂ ਖਰੀਦਣ ਆਏ ਹਾਂ।
ਪ੍ਰਤਿਕੂਲੇ ਵਿਧੌ ਕੋ ਵਾ ਦਸ਼ਾਂ ਨਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵੈ ਪੁਮਾਨ੍
ਜਦੋਂ ਕਿਸਮਤ ਉਲਟੀ ਹੋਵੇ, ਫਿਰ ਕਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਸਹਿੰਦਾ?
ਆਵਾਂ ਨ ਚੌਰੋ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰ ਤਤ੍ਤ੍ਵਤਸ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਚਾਰਯ
ਅਸੀਂ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ; ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਸੱਚਾਈ ਨੂੰ ਵੇਖੋ।
ਛੇਦਯਿਤ੍ਵਾ ਦृਢਂ ਪਾਸ਼ਂ ਲੋਮਸ਼ਾਤਿਮਕਾਰਯਤ੍
ਮਜ਼ਬੂਤ ਰੱਸਾ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਲੋਮਸ਼ਾ ਨੂੰ ਛੁਟਕਾਰਾ ਦਿੱਤਾ।
ਨਗਰੇ ਪੂਜਯਾਮਾਸ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਭੂषਣਵਾਹਨੈਃ
ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਵਸਤ੍ਰਾਂ, ਗਹਣਿਆਂ ਤੇ ਸਵਾਰੀ ਨਾਲ ਇੱਜ਼ਤ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਕਾਰਾਗਾਰੇ ਬਹੁਵਿਧਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਦੁਃਖਮਤਃ ਪਰਮ੍ 3.2.29.
ਕੈਦਖਾਨੇ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੁੱਖ ਸਹਾਰੇ ਗਏ।
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਸਾਧੁਵਚੋ ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਾਹ ਕੋਸ਼ਾਧਿਕਾਰਿਣਮ੍
ਚੰਗਿਆਂ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ।
ਜਾਮਾਤ੍ਰਾ ਸਹਿਤਃ ਸਾਧੁਰ੍ਗੀਤਵਾਦਿਤ੍ਰਮਂਗਲੈਃ
ਉਹ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਜਵਾਈ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੀਤਾਂ, ਵਾਜਿਆਂ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਰਸਮਾਂ ਨਾਲ ਭਗਤੀ ਕੀਤੀ।
ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਯਣੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਫਲਦਃ ਕਲੌ
ਕਲਿਯੁਗ ਵਿੱਚ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਭਗਵਾਨ ਸਿੱਧਾ ਫਲ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਨ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਮਦਾਤ੍ਸਾਧੁਃ ਕ੍ਸ਼ਿਪ ਨੌਕਾਸ਼੍ਚ ਸਤ੍ਵਰਮ੍
ਉਸ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, 'ਨੌਕਾਵਾਂ ਜਲਦੀ ਭੇਜੋ।'
ਭੋਃ ਸ੍ਵਾਮਿਨ੍ਮੇ ਧਨਂ ਨਾਸ੍ਤਿ ਲਤਾਪਤ੍ਰਾਦਿਪੂਰਿਤਮ੍
ਹੇ ਮਾਲਕ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਕੋਈ ਧਨ ਨਹੀਂ, ਮੇਰੇ ਕੋਠੇ ਪੱਤਿਆਂ ਆਦਿ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਹਨ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤਾਪਸਃ ਪ੍ਰਾਹ ਤਥਾਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਵਚਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਆਖਿਆ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੀ ਮਰਜ਼ੀ।'
ਧਨਂ ਨੌਕਾਸੁ ਨਾਸ੍ਤੀਤਿ ਸਾਧੁਸ਼੍ਚਿਂਤਾਤੁਰੋऽਭਵਤ੍
ਨੌਕਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਧਨ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਤਾਂ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਚਿੰਤਾ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਿਆ।
ਵਜ੍ਰਪਾਤਾਹਤ ਇਵ ਭृਸ਼ਂ ਦੁਃਖਿਤਮਾਨਸਃ
ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਤੇ ਬਿਜਲੀ ਡਿੱਗ ਪਈ ਹੋਵੇ।
ਇਤਿ ਮੂਰ੍ਛਾਗਤਃ ਸਾਧੁਰ੍ਵਿਲਲਾਪ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੋਸ਼ ਖੋ ਬੈਠ ਕੇ, ਉਹ ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਵਾਰ ਵਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਗਲੇ ਵਸਨਮਾਦਾਯ ਪ੍ਰਣਨਾਮ ਸ ਤਾਪਸਮ੍ 3.2.29.
ਗਲੋਂ ਕਪੜਾ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦੇਵਦੇਵੋऽਥਵਾ ਕੋऽਪਿ ਨ ਜਾਨੇ ਤਵ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਾ ਜਾਂ ਜੋ ਵੀ ਹੋ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ।
ਤ੍ਯਜ ਮੌਢ੍ਯਮਤਿ ਸਾਧੋ ਪ੍ਰਵਾਦਂ ਮਾ ਵृਥਾ ਕृਥਾਃ
ਮੂਰਖਤਾ ਛੱਡ ਦੇ, ਹੇ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ, ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਨਾ ਕਰ।
ਇਤਿ ਵਿਜ੍ਞਾਪਿਤਃ ਸਾਧੁਰ੍ਨ ਬੁਬੋਧ ਮਹਾਧਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸਣ ਤੇ ਵੀ, ਚੰਗਾ ਮਨੁੱਖ ਵੱਡਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ।
ਚਂਦ੍ਰਚੂਡੋ ਯਦਾਨਰ੍ਚ ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਯਣਂ ਨृਪਃ
ਜਦੋਂ ਚੰਦ੍ਰਚੂੜ ਰਾਜੇ ਨੇ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ,
ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਂ ਨ ਸ੍ਮृਤਂ ਹ੍ਯੇਵ ਇਦਾਨੀਂ ਤਪ੍ਯਸੇ ਵृਥਾ
ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਯਾਦ ਨਾ ਰਿਹਾ; ਹੁਣ ਤੂੰ ਵਿਅਰਥ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਰਿਹਾ ਹੈਂ।
ਤਮਨਾਦृਤ੍ਯ ਦੁਰ੍ਬੁਦ੍ਧੇ ਕੁਤਃ ਸਮ੍ਯਗ੍ਭਵੇਤ੍ਤਵ
ਉਸ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਮੂਰਖ, ਤੈਨੂੰ ਚੰਗੀ ਹਾਲਤ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲ ਸਕਦੀ ਹੈ?
ਸਤ੍ਯਨਾਰਾਯਣਂ ਦੇਵਂ ਤਾਪਸਂ ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ ਤੁष੍ਟਾਵ ਤਾਪਸਂ ਤਤ੍ਰ ਸਾਧੁਰ੍ਗਦ੍ਗਦਯਾ ਗਿਰਾ
ਉਸ ਚੰਗੇ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਤਪਸਵੀ ਵਿੱਚ ਸਤਿਨਾਰਾਇਣ ਭਗਵਾਨ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਕੰਪਦੀ ਬੋਲੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ।
ਯਤ੍ਸਤ੍ਯਤ੍ਵੇਨ ਜਗਤਸ੍ਤਂ ਸਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਹੇ ਸੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਜਿਹੜਾ ਇਹ ਸਾਰਾ ਜਗਤ ਤੇਰਾ ਹੀ ਸੱਚ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਤ੍ਵਨ੍ਮਾਯਾਮੋਹਿਤਾਤ੍ਮਾਨੋ ਨ ਪਸ਼੍ਯਂਤ੍ਯਾਤ੍ਮਨਃ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਤੇਰੀ ਮਾਇਆ ਨਾਲ ਭਟਕ ਗਏ ਹਨ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਭਾਗ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਦੇ।