ਵਿਧਿਂ ਤ੍ਵੇਨਮਜਾਨਾਨੋ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਰ੍ਥਮੋਹਿਤਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਲਾਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਨਿष੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਮੁਪ੍ਤਂ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ ।। 4.127.
ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਿਬਤਿ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਨਿਪਾਨਸ੍ਥਂ ਤਤੋऽਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਕੋਈ ਉਸ ਜਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਭੋਜ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਯਜਮਾਨੋ ਦਿਨਾष੍ਟਕਮ੍
ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਰਕਾਃ ਕਰ੍ਮਣੋ ਵਾਪਿ ਸੂਤ੍ਰਧਾਰਾਦਯੋ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਖਨ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹੀਭਾਗੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਜਿਹੜੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਧੇਨੋਸ੍ਤੁ ਰੋਮਕੂਪਾਣਿ ਯਾਵਨ੍ਤੀਹ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮਕੂਪ ਹਨ,
ਕੋਟਿਰ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਡਾਗਕृਤ੍
ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਰਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਨਃ ਸ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਤਡਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲਵੇ ਜੋ ਐਸਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਵੇ।
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ਸਪ੍ਤ ਯਤ੍ਰ ਗੌਰ੍ਵਿਤृषੀ ਭਵੇਤ੍ 4.127.
ਜਿੱਥੇ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸਂ ਚੇਤਾਗृਹੇ ਕੋਟਿਕ੍ਸ਼ਣਧ੍ਵਂਸਿਧਨਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦੌਰਾਨ, ਧਨ ਕਰੋੜ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਚਤੁਰ੍ਥਕਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਰਿਤੇऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਤੁष੍ਟਯੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਾਰ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਦੇਨ ਚ ਜਲਂ ਕਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ,
ਧਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਂਥਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਡਾਗਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਂਡਿਤਮ੍
ਧਨਵੰਤ ਯਾਤਰੀ, ਜਦ ਤਲਾਬ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਭੂਤਵੀਚ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਕਰੈਃ ਕਮਲਮਂਡਿਤਮ੍
ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਭੂਮਿਗਤਂ ਜਲਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਸਿਦ੍ਧਮਿष੍ਟਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਮੰਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਉਨ੍ਨਤਾ ਵਾਥ ਨਿਮ੍ਨਾ ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾ
ਚਾਹੇ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਣ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਨਿਘ੍ਨਤਾਂ ਨੇਯਂ ਤ੍ਰਿਤਯਂ ਚੋਨ੍ਨਤਿਂ ਪਰਾਮ੍
ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹਾਲਤ 'ਚ ਲੈ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਾਰਯਤਿ ਲੋਕੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਕੀਰ੍ਤਿਸ੍ਤਸ੍ਯਾਮਲਾ ਭਵੇਤ੍ 4.127.
ਜੋ ਕੋਈ ਇਹ ਕੰਮ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਕਰਵਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਿਲਕੁਲ ਸੁੱਧ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਉਪੇਤਾਨਾਮਪਿ ਦਿਵਂ ਸ ਨਿਬਨ੍ਧਵਿਧਾਯਿਨਾਮ੍
ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਚਲੇ ਵੀ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਐਸੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਸੁੱਗਰਤ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਸ ਰਮਤੇ ਯਾਵਤ੍ਕੀਰ੍ਤਿਰਨਸ਼੍ਵਰਾ
ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਓਦੋਂ ਤੱਕ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦਾ ਹੈ, ਜਦ ਤੱਕ ਉਸ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ।
ਹਂਸਾਸ੍ਯਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਤਨੀਲ੍ਯਗ੍ਰਂ ਪਦ੍ਮਿਨੀਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਿਤਮ੍
ਹੰਸਾਂ ਦੇ ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਸੁੱਟੇ ਨੀਲੇ ਕੋਨੇ, ਤੇ ਕਟੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਘਟੈਰਞ੍ਜਲਿਭਿਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਯਸ੍ਯ ਵਾਟੀਪੁਟੈਰ੍ਜਲਮ੍
ਜਿਸ ਦੀ ਝੀਲ ਦਾ ਪਾਣੀ ਘੜਿਆਂ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੇ ਖੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਚੁੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਤਡਾਗਂ ਨਗਰੋਪਾਂਤੇ ਧਨ੍ਯਸ੍ਯ ਕਿਲ ਜਾਯਤੇ
ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਕਿਸੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਦੀ ਝੀਲ ਬਣਦੀ ਹੈ।
ਯੇषਾਂ ਦੇਵਕੁਲਂ ਤਤ੍ਤੁ ਨਿष੍ਪਦ੍ਯੇਤ ਸਰਸ੍ਤਟੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਝੀਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮੰਦਰ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਨ ਭਵਂਤੀष੍ਟਿਕਾ ਯਾਵਦ੍ਦ੍ਰੋਣੀ ਵਾ ਭੂਮਿਸਨ੍ਨਿਭਾ
ਜਦ ਤੱਕ ਉਥੇ ਇਕ ਇੱਟ ਜਾਂ ਜ਼ਮੀਨ ਵਰਗਾ ਟੋਬਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦਾ,
ਭੋਗ੍ਯਸ੍ਥਾਨੇ ਕृਤਃ ਕੂਪਃ ਸੁਸ੍ਵਾਦੁਸਲਿਲਸ੍ਤਥਾ
ਜਿੱਥੇ ਮਨੋਰੰਜਨ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਮਿੱਠਾ ਪਾਣੀ ਵਾਲਾ ਕੂਆਂ ਬਣਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,