ਸਾਨ੍ਨਿਧ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਸਮੁਦ੍ਰੇ ਯਦ੍ਵਦਤ੍ਰ ਵੈ
ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਇੱਥੇ ਵੀ ਆਪਣੀ ਹਾਜਰੀ ਦਿਓ।
ਗੌਃ ਸ੍ਥਾਪਕਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਾ ਭੋਜਨਂ ਚਾਨਿਵਾਰਿਤਮ੍ 4.127.
ਇੰਸਟਾਲ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਰੋਕਿਆ ਨਾ ਜਾਵੇ।
ਸ਼ਰਾਯਾ ਆਗਤਂ ਤੋਯਂ ਸਾਮੁਦ੍ਰਂ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਤੀਰ ਨਾਲ ਆਇਆ ਪਾਣੀ ਪਹਿਲਾ ਸਮੁੰਦਰੀ ਪਾਣੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਵਾਪੀਕੂਪਤਡਾਗੇ ਵਾ ਸ੍ਥਿਤਂ ਤੁ ਪ੍ਰਥਮਂ ਜਲਮ੍
ਜੋ ਪਾਣੀ ਤਲਾਬ, ਕੂਏ ਜਾਂ ਟੈਂਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਪਹਿਲਾ ਪਾਣੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਪਿ ਹਿ ਕੌਂਤੇਯ ਦੇਵਯੋਨਿਰਪਾਂਪਤਿਃ
ਹੇ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੀ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਹੈ, ਪਾਣੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਸ਼੍ਚ ਤੇਜੋ ਮृਡਯਾਥ ਦੇਹੇ ਰੇਤੋਧਾ ਵਿष੍ਣੁਰਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ
ਅਗਨਿ ਅੱਗ ਹੈ, ਹੇ ਮ੍ਰਿਡਾ, ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਵਿਸ਼ਨੂ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਦਾ ਨਾਭੀ ਹੈ।
ਵੈष੍ਣਵੇ ਮਾਸਿ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰੇ ਵਾਰੁਣੇ ਤਥਾ
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨਵੀ ਮਹੀਨਾ ਆਵੇ ਅਤੇ ਵਰੁਣੀ ਨਕਸ਼ਤਰ ਹੋਵੇ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵਿਧਿਵਨ੍ਮਂਤ੍ਰੈਃ ਸਾਗਰੇ ਤੁ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਮੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਰਹੋ।
ਅਪਿ ਜਨ੍ਮਸਹਸ੍ਰਂ ਤੁ ਯਤ੍ਪਾਪਂ ਕੁਰੁਤੇ ਨਰਃ
ਭਾਵੇਂ ਮਨੁੱਖ ਨੇ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮਾਂ ਦੇ ਪਾਪ ਕੀਤੇ ਹੋਣ,
ਵਿਧਿਜ੍ਞੇਨ ਤੁ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਨ ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇਹ ਕਰਮ ਵਿਧੀ ਜਾਣਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੱਲੋਂ, ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਂ ਤ੍ਵੇਨਮਜਾਨਾਨੋ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦਰ੍ਥਮੋਹਿਤਃ
ਪਰ ਜੇ ਕੋਈ ਵਿਧੀ ਨਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਲਾਭ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਕਰੇ,
ਤਸ੍ਯ ਤਨ੍ਨਿष੍ਫਲਂ ਸਰ੍ਵਮੁਪ੍ਤਂ ਬੀਜਮਿਵੋषਰੇ ।। 4.127.
ਉਸਦੇ ਲਈ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਅਰਥ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸੁੱਕੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਬੀਜ ਪਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਸਰ੍ਵਰਤ੍ਨਮਯਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਕਸਦृਸ਼ਪ੍ਰਭਮ੍
ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੀਮਤੀ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਦਿਵਿਆ ਹੈ ਅਤੇ ਚੰਦ ਤੇ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਹੈ।
ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਪਿਬਤਿ ਤਤ੍ਤੋਯਂ ਨਿਪਾਨਸ੍ਥਂ ਤਤੋऽਞ੍ਜਲਿਮ੍
ਕੋਈ ਉਸ ਜਲ ਨੂੰ, ਜੋ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਪੀਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਭੋਜ੍ਯਂ ਮਹੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਯਜਮਾਨੋ ਦਿਨਾष੍ਟਕਮ੍
ਯਜਮਾਨ ਨੂੰ ਅੱਠ ਦਿਨਾਂ ਲਈ ਵੱਡਾ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਭੇਟਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਰਕਾਃ ਕਰ੍ਮਣੋ ਵਾਪਿ ਸੂਤ੍ਰਧਾਰਾਦਯੋ ਨਰਾਃ
ਜੋ ਲੋਕ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੇ ਜੁੜੇ ਹੋਏ ਹਨ,
ਖਨ੍ਯਮਾਨੇ ਮਹੀਭਾਗੇ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯੇ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਖੋਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਜੀਵ ਜਿਹੜੇ ਮਰ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਧੇਨੋਸ੍ਤੁ ਰੋਮਕੂਪਾਣਿ ਯਾਵਨ੍ਤੀਹ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਜਿੰਨੇ ਰੋਮਕੂਪ ਹਨ,
ਕੋਟਿਰ੍ਯੁਗਸਹਸ੍ਰਾਣਾਂ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਤਿष੍ਠੇਤ੍ਤਡਾਗਕृਤ੍
ਤਲਾਬ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਕਰੋੜ ਯੁਗਾਂ ਦੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਟਿਕਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਤਾਂਸ੍ਤੁ ਤਾਰਯਤੇ ਸਰ੍ਵਾਨਾਤ੍ਮਾਨਂ ਚ ਮਹੀਪਤੇ
ਉਹ ਸਭ ਨੂੰ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਪਿ ਨਃ ਸ ਕੁਲੇ ਜਾਤੋ ਯਸ੍ਤਡਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਜਨਮ ਲਵੇ ਜੋ ਐਸਾ ਤਲਾਬ ਬਣਾਵੇ।
ਕੁਲਾਨਿ ਤਾਰਯੇਤ੍ਸਪ੍ਤ ਯਤ੍ਰ ਗੌਰ੍ਵਿਤृषੀ ਭਵੇਤ੍ 4.127.
ਜਿੱਥੇ ਪਿਆਸੀ ਗਾਂ ਨੂੰ ਤਲਾਬ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਹ ਸੱਤ ਪੀੜੀਆਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਮਾਸਂ ਚੇਤਾਗृਹੇ ਕੋਟਿਕ੍ਸ਼ਣਧ੍ਵਂਸਿਧਨਸ੍ਯ ਹਿ
ਜੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਦੌਰਾਨ, ਧਨ ਕਰੋੜ ਪਲ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਚਤੁਰ੍ਥਕਂ ਫਲਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਕਾਰਿਤੇऽਸ੍ਮਿਂਸ਼੍ਚਤੁष੍ਟਯੇ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਚਾਰ ਕੰਮ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਚੌਥਾ ਹਿੱਸਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਤਥਾ ਸ੍ਵਾਦੇਨ ਚ ਜਲਂ ਕਰ੍ਤੁਃ ਸਰ੍ਵਂ ਸ਼ੁਭਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੁਆਦ ਨਾਲ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਦੇ ਸਾਰੇ ਚੰਗੇ ਤੇ ਮਾੜੇ ਕੰਮ,
ਧਨ੍ਯਸ੍ਯ ਪਾਂਥਾਃ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਤਡਾਗਂ ਵृਕ੍ਸ਼ਮਂਡਿਤਮ੍
ਧਨਵੰਤ ਯਾਤਰੀ, ਜਦ ਤਲਾਬ ਤੇ ਪਹੁੰਚਦੇ ਹਨ ਜੋ ਰੁੱਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਮਾਰੁਤੋਦ੍ਭੂਤਵੀਚ੍ਯਗ੍ਰੈਃ ਕਰੈਃ ਕਮਲਮਂਡਿਤਮ੍
ਹਵਾ ਦੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ, ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ,
ਸਾਮਾਨ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਭੂਤੇਭ੍ਯੋ ਯੇਨ ਭੂਮਿਗਤਂ ਜਲਮ੍
ਉਹ ਪਾਣੀ ਜੋ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਹੈ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਸਾਂਝਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਮੂਰ੍ਤਂ ਸ੍ਵਭਾਵਤਃ ਸਿਦ੍ਧਮਿष੍ਟਂ ਮਨ੍ਤ੍ਰਪ੍ਰਦਰ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਪ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਹੈ, ਮਨ ਚਾਹੀ ਮੰਤਰ ਦੁਆਰਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ,
ਉਨ੍ਨਤਾ ਵਾਥ ਨਿਮ੍ਨਾ ਵਾ ਕੀਰ੍ਤਿਰ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤਾ
ਚਾਹੇ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਹੇਠਾਂ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਣ ਜੋ ਉਹ ਪ੍ਰਗਟ ਕਰਦਾ ਹੈ।