ਮਿਤ੍ਰਾਣ੍ਯਮਿਤ੍ਰਾਨ੍ਮਧ੍ਯਸ੍ਥਾਨ੍ਪਰਾਨ੍ਸ੍ਵਾਂਸ਼੍ਚ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ
ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਖੇਤ, ਅਨਾਜ, ਧਨ ਆਦਿ ਵਿੱਚ,
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਯਤਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਸਰ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾਮ੍
ਮਿੱਤਰਾਂ, ਵੈਰੀਆਂ, ਮਧਯਸਥ, ਪਰਾਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਵਾਰ ਵਾਰ,
ਪਰਿਤ੍ਯਜਾਮ੍ਯਹਂ ਭੋਗਾਂਸ੍ਤ੍ਯਜਾਮਿ ਸੁਹृਦੋऽਖਿਲਾਨ੍
ਫਿਰ, ਯਤਨ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਰਗ੍ਭੂषਣਾਦਿਕਂ ਗੇਯਂ ਦਾਨਮਾਸਨਮੇਵ ਚ 4.126.
ਮੈਂ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰਦਾ ਹਾਂ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਸ੍ਤਥਾ ਕਾਮ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਧਰ੍ਮਾਦਯੋਜ੍ਝਿਤਾਃ
ਹਾਰ, ਗਹਣੇ, ਗੀਤ, ਦਾਨ, ਆਸਨ ਆਦਿ ਵੀ,
ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਕਰਾਭ੍ਯਾਂ ਵਿਹਰਨ੍ਕੁਰ੍ਵਾਣਃ ਕਰ੍ਮ ਚੋਦ੍ਵਹਨ੍
ਜੋ ਨਿਮਿਤਕ ਜਾਂ ਇੱਛਾ ਵਾਲੇ ਕਰਮ ਹਨ, ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਤੇ ਹੋਰ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਤਬ ਵੀ ਛੱਡਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਭਸਿ ਪ੍ਰਾਣਿਨੋ ਯੇ ਚ ਯੇ ਜਲੇ ਯੇ ਚ ਭੂਤਲੇ
ਪੈਰਾਂ ਤੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਤੇ ਭਾਰ ਉਠਾਉਂਦੇ ਹੋਏ,
ਧਾਨ੍ਯਾਦਿषੁ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰੇषੁ ਸ਼ਯਨੇष੍ਵਾਸਨੇषੁ ਚ
ਜੋ ਜੀਵ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਹਨ,
ਨ ਮੇऽਸ੍ਤਿ ਬਾਂਧਵਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਜਗਦ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਅਨਾਜ ਆਦਿ, ਕਪੜੇ, ਸੇਜ ਤੇ ਆਸਨ ਵਿੱਚ,
ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਤੋ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਹृਦਯੇ ਬਾਹੁਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਚਕ੍ਸ਼ੁषੋਃ
ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨਹੀਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਗਤ ਦੇ ਗੁਰੂ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ।
ਇਤਿ ਸਰ੍ਵਂ ਸਮੁਤ੍ਸृਜ੍ਯ ਧृਤ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵੇਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍
ਪਾਸੇ, ਸਿਰ ਉੱਤੇ, ਦਿਲ ਵਿੱਚ, ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ,
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਗ੍ਰੇषੁ ਦਰ੍ਭੇषੁ ਸ਼ੇਤੇ ਵੈ ਪ੍ਰਾਕ੍ਛਿਰਾਸ੍ਤਥਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਰਵ ਦੇਵ ਅਚਲ ਨੂੰ ਧਾਰ ਕੇ,
ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਹृषੀਕੇਸ਼ਂ ਕੇਸ਼ਵਂ ਮਧੁਸੂਦਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲਾ, ਹ੍ਰਸ਼ੀਕੇਸ਼, ਕੇਸ਼ਵ ਅਤੇ ਮਧੂਸੂਦਨ।
ਵਾਰਾਹਂ ਯਜ੍ਞਪੁਰੁषਂ ਪੁਂਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਮਚ੍ਯੁਤਮ੍ 4.126.
ਵਾਰਾਹਾ, ਯਜਨ ਦੇ ਪੁਰਖ, ਪੁੰਡਰੀਕਾਖਸ਼ ਅਤੇ ਅਚ੍ਯੁਤ।
ਪਦ੍ਮਨਾਭਮਜਂ ਸ਼੍ਰੀਸ਼ਂ ਦਾਮੋਦਰਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮ੍
ਪਦਮਨਾਭ, ਅਜਨਮਾ, ਸ਼੍ਰੀਸ਼, ਦਾਮੋਦਰ ਅਤੇ ਅਧੋਕਸ਼ਜ।
ਚਕ੍ਰਿਣਂ ਗਦਿਨਂ ਸ਼ਾਂਤਂ ਸ਼ਂਖਿਨਂ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਮ੍
ਚੱਕਰ ਫੇਰਨ ਵਾਲਾ, ਗਦਾ ਧਾਰਣ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਸ਼ਾਂਤ, ਸ਼ੰਖ ਫੂਕਣ ਵਾਲਾ ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਦੀ ਝੰਡਾ ਵਾਲਾ।
ਅਹਮਸ੍ਮਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਮਯਿ ਵਾਸਂ ਕੁਰੁ ਦ੍ਰੁਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਾਰਿਆਂ ਜਗਤ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਜਲਦੀ ਮੇਰੇ ਵਿੱਚ ਵਸ ਜਾ।
ਅਯਂ ਵਿष੍ਣੁਰਯਂ ਸ਼ੌਰਿਰਯਂ ਕृष੍ਣਃ ਪੁਰੋ ਮਮ
ਇਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਹੈ, ਇਹ ਸ਼ੌਰੀ ਹੈ, ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਹੈ।
ਏष ਪਸ਼੍ਯਤੁ ਮਾਮੀਸ਼ਃ ਪਸ਼੍ਯਾਮ੍ਯਹਮਧੋਕ੍ਸ਼ਜਮ੍
ਇਹ ਪ੍ਰਭੂ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖੇ; ਮੈਂ ਅਧੋਕਸ਼ਜ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ।
ਆਸੀਤ ਸੁਖਦੁਃਖੇषੁ ਸਮੋ ਮਿਤ੍ਰਾਹਿਤੇषੁ ਚ
ਉਹ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ, ਮਿੱਤਰ ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਇਕਸਾਰ ਰਹੇ।
ਯਥਾਯਥਾ ਭਵੇਤ੍ਕਾਮਸ੍ਤਥਾ ਤਨ੍ਨਾਮਕੀਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਇੱਛਾ ਉਠੇ, ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਜਪੇ।
ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਨੇਤ੍ਰਭ੍ਰੂਚਕ੍ਰਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਗਦਾਧਰਮ੍
ਖੁਸ਼ ਚਿਹਰਾ ਤੇ ਭੌਂਹਾਂ, ਅਤੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ ਤੇ ਗਦਾ।
ਪੀਤਾਂਬਰਧਰਂ ਕृष੍ਣਂ ਚਾਰੁਕੇਯੂਰਧਾਰਿਣਮ੍
ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਸੋਹਣੇ ਕੇਯੂਰ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ।
ਯਾਦृਸ਼ੇ ਵਾ ਮਨਃ ਸ੍ਥੈਰ੍ਯਂ ਰੂਪੇ ਬਧ੍ਨਾਤਿ ਚਕ੍ਰਿਣਃ 4.126.
ਜਿਸ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਨ ਦੀ ਠੀਕਤਾ ਬਣ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਚੱਕਰਧਾਰੀ ਤੇ ਧਿਆਨ ਲਗਾਏ।
ਇਤ੍ਥਂ ਜਪਨ੍ਸ੍ਮਰਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਵਰੂਪਂ ਪਰਮਾਤ੍ਮਨਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਦਾ ਜਪਦੇ ਤੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪਰਮਾਤਮਾ ਦਾ ਸੱਚਾ ਰੂਪ।
ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਯੁਕ੍ਤੋऽਪਿ ਪੁਰੁषਃ ਪੁਰੁषਰ੍षਭ
ਹਰ ਪਾਪ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ,
ਯਥਾਗ੍ਨਿਸ੍ਤृਣ ਜਾਤਾਨਿ ਦਹਤ੍ਯਨਿਲਸਂਗਤਃ
ਜਿਵੇਂ ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਮਿਲ ਕੇ ਉੱਗੀ ਹੋਈ ਘਾਸ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦਿੰਦੇ ਹਨ,
ਜਰਾਵ੍ਯਾਧਿਵਿਹੀਨਾਨਾਂ ਕਿਮੁਤ ਵ੍ਯਾਧਿਦੋषਿਣਾਮ੍
ਜੋ ਬੁਢਾਪੇ ਤੇ ਰੋਗ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਜਾਂ ਜੋ ਰੋਗ ਤੇ ਦੋਸ਼ ਨਾਲ ਪੀੜਤ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੀ ਹੋਵੇ?
ਅਤ੍ਯਂਤਵਯਸਾ ਦਗ੍ਧੋ ਵ੍ਯਾਧਿਨਾ ਚੋਪਪੀਡਿਤਃ
ਜੋ ਬਹੁਤ ਬੁਢੇ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਹਨ ਅਤੇ ਰੋਗ ਨਾਲ ਤੰਗ ਹਨ,
ਕਿਮਪ੍ਯਨ੍ਯੋਪ੍ਯੁਪਾਯੋऽਸ੍ਤਿ ਨ ਵਾਨਸ਼ਨਕਰ੍ਮਣਿ
ਕਰਮਾ ਦੇ ਨਾਸ ਲਈ ਹੋਰ ਕੋਈ ਉਪਾਏ ਹੈ ਜਾਂ ਨਹੀਂ?