ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਯੋ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਗੌਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਭੋਜਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਪਰਮ੍
—ਉਹ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਂਤੇ ਗੋਯੁਗਪ੍ਰਦਃ
ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਘृਤਕੁਂਭਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਮਾਸਾਂਤੇ ਚ ਸ ਗਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਮਂਤੇ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੁਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਸੋਪਵਾਸਃ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਂ ਪਿਬੇਦ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੰਜ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ।
ਕਪਿਲਾਯਾਸ੍ਤੁ ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਗੋਮਯਂ ਤਥਾ 4.121.
ਉਹ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਾ ਪਿਸਾਬ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਗੋਬਰ ਲਵੇ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਬੁਰਾਯਾਸ੍ਤੁ ਘृਤਮੇਕਤ੍ਰ ਮੇਲਯੇਤ੍
ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਘੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਾਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚਵ੍ਰਤਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚੋਪਵਾਸੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਅਨਗ੍ਨਿਪਕ੍ਵਮਸ਼੍ਨਾਤਿ ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਤੁ ਯੋ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਤੀਜੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਅੱਗ ਨਾਲ ਨਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਖਾਂਦਾ ਹੈ—
ਏਤਦ੍ਦृषਿਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਮਾਙ੍ਗਲ੍ਯਕਾਰਕਮ੍
ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦਾ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਭ ਮੰਗਲ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਤਿਲਪ੍ਰਸ੍ਥੋਪਰਿ ਗਤਂ ਸਿਤਮਾਲ੍ਯਯੁਗਾਨ੍ਵਿਤਮ੍ ਤਦਂਤੇ ਰਾਜਰਾਜਃ ਸ੍ਯਾਦਗ੍ਨਿਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਜੋ ਤਿਲ ਦੇ ਪ੍ਰਸਤ 'ਤੇ, ਸਫੈਦ ਮਾਲਾ ਦੀ ਜੋੜੀ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਰੱਖਦਾ ਹੈ—ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਅੱਗੀ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪਲਦ੍ਵਯਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਸ਼ਯ੍ਯਾਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਂ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਪਲਾਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਦੋ ਸੇਜਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਰੱਖੇ।
ਸਤ੍ਯਲੋਕੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਸਹਸ੍ਰਮਥ ਭੂਪਤਿਃ
ਰਾਜਾ ਸਤ੍ਯਲੋਕ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਮੁਖਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਸਮਾਂਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਮੂੰਹ ਵਾਲਾ ਵਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਸ਼ਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਜਲੇ ਵਾਸਂ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ੍ 4.121.
ਰਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ, ਸਵੇਰੇ ਉਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਚਾਨ੍ਦ੍ਰਾਯਣਂ ਚ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਧੈਮਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਂ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਜੋ ਚਾਂਦ੍ਰਾਯਣ ਵਰਤ ਕਰਕੇ ਸੋਨੇ ਦਾ ਚੰਦ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਜ੍ਯੇष੍ਠੇ ਪਞ੍ਚਤਪਾਃ ਸਾਯਂ ਹੇਮਧੇਨੁਪ੍ਰਦੋ ਦਿਵਮ੍
ਜੈਠ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਪੰਜ ਤਪ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਾਮ ਨੂੰ ਸੋਨੇ ਦੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੁਲੇਪਨਂ ਯਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤृਤੀਯਾਯਾਂ ਸ਼ਿਵਾਲਯੇ
ਜੋ ਤੀਜ ਨੂੰ ਸ਼ਿਵ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੇਪ ਲਗਾਉਂਦਾ ਹੈ—
ਮਾਘੇ ਨਿਸ਼੍ਯਾਰ੍ਦ੍ਰਵਾਸਾਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਭਵੇਤ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੀਂ ਤੀਥੀ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਭਰ ਗਿੱਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਹ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕृਤੋਪਵਾਸਸ੍ਤੁ ਦਿਵਿ ਕਲ੍ਪਸ਼ਤਂ ਵਸੇਤ੍
ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ ਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਸੌ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਵੱਸਦਾ ਹੈ।
ਤਦ੍ਵਤ੍ਕਲ੍ਪਦ੍ਵਯਾਦੂਰ੍ਧ੍ਵਂ ਕਰਿਭ੍ਯਾਂ ਸਂਯੁਤਂ ਨਰਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੋ ਕਲਪਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਹਾਥੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਰਿਰਾਤ੍ਰੋਪੋषਿਤੋ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਫਾਲ੍ਗੁਨ੍ਯਾਂ ਭਵਨਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਸੋਹਣਾ ਘਰ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਰਲੋਕਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਧਾਮ ਵ੍ਰਤਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਹ ਵਰਤਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪੌਰ੍ਣਮਾਸ੍ਯਾਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਿਨ੍ਦੁਵ੍ਰਤਾਦਿਹ
ਪੂਰਨਮਾਸੀ ਨੂੰ, ਇੰਦੁ ਵਰਤ ਆਦਿ ਨਾਲ ਇੱਥੇ ਮੁਕਤੀ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸਿਤਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਮਿਂਦੋਰ੍ਲਵਣਭੋਜਨਮ੍ 4.121.
ਚੰਦ ਦੀ ਸਫੈਦ ਦੂਜ ਤੇ, ਲਵਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਦਾਨ ਕਰਕੇ—
ਸਮਾਂਤੇ ਗੋਪ੍ਰਦੋ ਯਾਤਿ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿਵਮਂਦਿਰਮ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਤਿਪਦ੍ਯੇਕਭਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਂਤੇ ਕਪਿਲਾਪ੍ਰਦਃ
ਪਹਿਲੀ ਤੀਥੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਉਹ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਾਘਮਾਸੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯष੍ਟਮੀषੁ ਚ
ਮਾਘ ਮਹੀਨੇ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ, ਚੌਦਵੀਂ ਤੇ ਅਠਵੀਂ ਤੀਥੀ ਉੱਤੇ ਵੀ—