ਯਸ਼੍ਚੋਭਯਮੁਖੀਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪ੍ਰਭੂਤਕਨਕਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਦੋਹਾਂ ਪਾਸਿਆਂ ਤੋਂ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਹੋਈ ਪਤ੍ਰੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸੋਨਾ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਤ੍ਰ੍ਯਹਂ ਪਯੋਵ੍ਰਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਕਾਞ੍ਚਨਂ ਕਲ੍ਪਪਾਦਪਮ੍
ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਦੂਧ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਫਿਰ ਸੋਨੇ ਦਾ ਇੱਛਾ-ਪੂਰਨ ਕਰਣ ਵਾਲਾ ਰੁੱਖ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਛਾਦਿਤਂ ਵਰਵਾਸੋਭਿਃ ਪੁष੍ਪਮਾਲਾਵਿਭੂषਿਤਮ੍ । ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸੇਤ੍ਕਲ੍ਪਂ ਕਲ੍ਪਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਸ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਕਲਪ ਤੱਕ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਲਪ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਵਤ੍ਸਤਰੀਂ ਭਵ੍ਯਾਂ ਕਣ੍ਠਾਭਰਣਭੂषਿਤਾਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਸੋਹਣੀ ਨੌਜਵਾਨ ਗਾਂ, ਜਿਸ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਪਾਇਆ ਹੋਵੇ, ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਮੋਦਕੋਦਕਪਾਤ੍ਰੇਣ ਤਾਂਬੂਲੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਪਤ੍ਰ, ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਨ ਦੇ ਪੱਤੇ ਦੇਣ ਨਾਲ,
ਈਦृਗ੍ਵਿਧਾਂ ਵ੍ਯਤੀਪਾਤੇ ਗ੍ਰਹਣੇ ਚਾਯਨਦ੍ਵਯੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਦਾਨ, ਗ੍ਰਹਣ ਜਾਂ ਦੋ ਅਯਨ ਸਮੇਂ,
ਏਤਦ੍ਵਾਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਮਾਰ੍ਗਖੇਦਵਿਨਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਦਵਾਰ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਰਾਹ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਤ੍ਵष੍ਟਮੀषੁ ਸ੍ਯਾਦ੍ਵਤ੍ਸਰਾਂਤੇऽष੍ਟਗੋਪ੍ਰਦਃ 4.121.
ਅਠਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਅੱਠ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਸ਼੍ਚੇਨ੍ਧਨਪ੍ਰਦੋ ਰਾਜਨ੍ਹੇਮਂਤਸ਼ਿਸ਼ਿਰ ਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਹੇਮੰਤ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ਿਰ ਰੁੱਤ ਵਿੱਚ, ਵਰਤ ਵਜੋਂ, ਇੰਧਨ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਹੇ ਰਾਜਨ,
ਸ਼ਰੀਰਾਰੋਗ੍ਯਜਨਨਂ ਦ੍ਯੁਤਿਕਾਂਤਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਸਰੀਰ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚਮਕ ਤੇ ਰੌਣਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਯਸ਼੍ਚਕ੍ਰਂ ਵਿਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਚੱਕਰ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯ ਏਤਤ੍ਕੁਰੁਤੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ ਵਿष੍ਣੋਃ ਪਦਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਧਾਮ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਪਯੋਵ੍ਰਤਸ੍ਤੁ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਗੋਯੁਗਪ੍ਰਦਃ
ਪੰਜਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੂਧ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਦੋ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਨਕ੍ਤਭੁਗ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਸਮਾਪ੍ਤੇ ਗਾਂ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਸੱਤਵੀਂ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ ਤੇ ਦੂਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾਂ ਨਕ੍ਤਭੁਗ੍ਦਦ੍ਯਾਦष੍ਟ ਗਾ ਹੋਮਚਾਰਣਮ੍
ਚੌਥੀ ਤਿਥੀ ਨੂੰ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੱਠ ਗਾਂਵਾਂ ਦਾ ਦਾਨ ਕਰੇ ਅਤੇ ਹਵਨ ਕਰੇ।
ਮਹਾਫਲਾਨਿ ਯਸ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਜੋ ਕੋਈ ਵੱਡੇ ਫਲ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਦਾ ਵਰਤ ਦੋਵਾਂ ਜਾਤੀ ਵਾਲੇ ਲਈ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਯਸ਼੍ਚੋਪਵਾਸੀ ਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਂ ਸਮਾਂਤੇ ਹੇਮਪਙ੍ਕਜਮ੍ 4.121.
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਤਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੰਤ 'ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਕਮਲ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਏ—
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਵਾਚਕਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
—ਉਹ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਮ ਗ੍ਰੰਥ ਪੜ੍ਹਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਹ ਕਮਲ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਰ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨਾਮ ਪ੍ਰਾਸ਼ਨਸਂਯੁਤਃ
ਜੋ ਬਾਰਾਂ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਨਿਯਮਤ ਭੋਜਨ ਦੇ ਨਾਲ—
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਾਤ੍ਰ ਪ੍ਰਦੇਯਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਕਾਮਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਯੇ
—ਉਹ ਬਾਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਇੱਛਾਵਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਹੋ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕ੍ਯਾਂ ਯੋ ਵृषੋਤ੍ਸਰ੍ਗਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਨਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕਾਰਤਿਕ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਵੱਛਾ ਛੱਡਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਵ੍ਰਤਾਂਤੇ ਗੌਃ ਪ੍ਰਦਾਤਵ੍ਯਾ ਭੋਜਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਃ ਪਰਮ੍
—ਉਹ ਵਰਤ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਇੱਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਭੋਜਨ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਂ ਤੁ ਨਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਮਾਂਤੇ ਗੋਯੁਗਪ੍ਰਦਃ
ਚੌਦਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅੰਤ 'ਤੇ ਗਾਂ ਦੀ ਜੋੜੀ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਸਪ੍ਤਰਾਤ੍ਰੋषਿਤੋ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਘृਤਕੁਂਭਂ ਦ੍ਵਿਜਾਤਯੇ
ਜੋ ਸੱਤ ਰਾਤਾਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਵਾਰਾਂ ਨੂੰ ਘੀ ਦਾ ਘੜਾ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਮਾਸਾਂਤੇ ਚ ਸ ਗਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਧੇਨੁਮਂਤੇ ਪਯਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਉਹ ਦੁਧ ਵਾਲੀ ਗਾਂ ਦਾਨ ਕਰੇ।
ਸੋਪਵਾਸਃ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਂ ਪਿਬੇਦ੍ਰਾਤ੍ਰੌ ਵਿਚਕ੍ਸ਼ਣਃ
ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਰਾਤ ਨੂੰ ਪੰਜ ਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪਦਾਰਥ ਪੀਵੇ।
ਕਪਿਲਾਯਾਸ੍ਤੁ ਗੋਮੂਤ੍ਰਂ ਕृष੍ਣਾਯਾ ਗੋਮਯਂ ਤਥਾ 4.121.
ਉਹ ਕਪਿਲ ਗਾਂ ਦਾ ਪਿਸਾਬ ਅਤੇ ਕਾਲੀ ਗਾਂ ਦੀ ਗੋਬਰ ਲਵੇ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾ ਕਰ੍ਬੁਰਾਯਾਸ੍ਤੁ ਘृਤਮੇਕਤ੍ਰ ਮੇਲਯੇਤ੍
ਚਿੱਟੀ ਗਾਂ ਦਾ ਘੀ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਮਿਲਾਏ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤਸਮਯੇ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸਂਤਰ੍ਪ੍ਯ ਦੇਵਤਾਃ
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਕੇ—
ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚਵ੍ਰਤਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍ ਬ੍ਰਹ੍ਮਕੂਰ੍ਚੋਪਵਾਸੇਨ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਸ਼੍ਯਤਿ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚ ਵਰਤ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਬ੍ਰਹਮਕੂਰਚ ਉਪਵਾਸ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਤੁਰੰਤ ਮਿਟ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।