ਪਾਲਾਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤ੍ਥਭਂਗੇਨ ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਜਲੇਨ ਚ
ਪਲਾਸ਼ ਤੇ ਪੀਪਲ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਤੋੜ ਕੇ, ਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਵਾਲਾ ਜਲ ਲੈ ਕੇ—
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚ ਗਵਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਯ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍ ।। 4.120.
ਗਾਂ ਸਮੇਤ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰ।
ਨਮਸ੍ਤੇऽਙ੍ਗਿਰਸਾਂ ਨਾਥ ਵਾਕ੍ਪਤੇਥ ਬृਹਸ੍ਪਤੇ
ਹੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਬੋਲੀ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਹੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸੁਰਗੁਰੁਂ ਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਕੇ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗ।
ਅਥ ਵਾ ਮੌਕ੍ਤਿਕਾਨ੍ਯੇਵ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਨਿ ਬृਹਂਤਿ ਚ
ਜਾਂ ਫਿਰ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਚੰਗੇ ਮੋਤੀ ਵੀ ਦਿਤੇ ਜਾ ਸਕਦੇ ਹਨ।
ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਮੌਕ੍ਤਿਕਦਾਨੇਨ ਦਤ੍ਤੇਨ ਕੁਰੁਨਨ੍ਦਨ ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਬृਹਸ੍ਪਤੇਃ ਪੂਜਾਂ ਨ ਕਦਾਚਿਤ੍ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀ, ਜੋ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਮੋਤੀ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਮੁੜ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈਂਦੇ।
ਯੇ ਭਾਰ੍ਗਵੋਦਯਮਵਾਪ੍ਯ ਸਵਸ੍ਤ੍ਰਪੁष੍ਪਾਂ ਕੁਰ੍ਵਂਤ੍ਯਨਨ੍ਯ ਮਨਸੋऽਙ੍ਗਿਰਸੇ ਚ ਪੂਜਾਮ੍
ਜੋ ਲੋਕ ਸ਼ੁੱਕਰ ਦੇ ਉਗਣ 'ਤੇ, ਮਨ ਲਾ ਕੇ, ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਫੁੱਲ ਨਾਲ ਅੰਗਿਰਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ੁਕ੍ਰਬृਹਸ੍ਪਤ੍ਯਰ੍ਘਪੂਜਾਵਿਧਾਨਂ ਨਾਮ ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਯੁਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼ੁੱਕਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦੀ ਅਰਘ ਪੂਜਾ ਦਾ ਵਿਧਾਨ' ਵਾਲਾ ਇਕ ਸੋ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਵ੍ਰਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ੀਤਿਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਨੋਕ੍ਤਾਨਿ ਯਾਨਿ ਕਸ੍ਯਾਪਿ ਮੁਨਿਭਿਰ੍ਧਰ੍ਮਦਰ੍ਸ਼ਿਭਿਃ
ਜੋ ਗੱਲਾਂ ਕੋਈ ਵੀ ਰਿਸ਼ੀ ਜਾਂ ਧਰਮ ਦੇ ਸੱਚੇ ਮੱਤ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦੱਸ ਸਕੇ,
ਭਵਿष੍ਯਮਤ੍ਸ੍ਯਮਾਰ੍ਤਂਡਪੁਰਾਣੇषੁ ਚ ਵਰ੍ਣਿਤਮ੍
ਉਹ ਭਵਿੱਖ, ਮਤਸਯ ਤੇ ਮਾਰਤੰਡ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਹਨ।
ਯਦਭੀष੍ਟਂ ਸੁਮਿਤ੍ਰਾਯ ਸ਼ਿष੍ਯਾਯ ਚ ਸੁਤਾਯ ਚ
ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਮੀਤਰਾ, ਚੇਲੇ ਜਾਂ ਪੁੱਤਰ ਵਲੋਂ ਚਾਹਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ,
ਸ਼੍ਰੁਤਿਸ੍ਮृਤਿਪੁਰਾਣੇਭ੍ਯੋ ਯਨ੍ਮਯਾ ਹ੍ਯਵਧਾਰਿਤਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਜੋ ਮੈਂ ਵੇਦ, ਸਮ੍ਰਿਤੀਆਂ ਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਤੋਂ ਪੱਕਾ ਜਾਣਿਆ ਹੈ,
ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਭਾਤਸਂਧ੍ਯਾਯਾਮੁਪਗृਹ੍ਯ ਚ ਪਿਪ੍ਪਲਮ੍
ਸਵੇਰੇ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਵੇਲੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਪੀਪਲ ਦੇ ਰੁੱਖ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ,
ਵ੍ਰਤਾਨਾਮੁਤ੍ਤਮਂ ਹ੍ਯੇਤਤ੍ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਹ ਵਰਤ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਹੈ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸੁਸ਼ੁਦ੍ਧਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਸ੍ਯ ਸੁਵਰ੍ਣਂ ਯਃ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਕੋਈ ਸੁੱਚਾ ਸੋਨਾ ਸੁੱਚੇ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ,
ਵ੍ਰਤਂ ਵਾਚਸ੍ਪਤੇਰੇਤਦ੍ਬਲਬੁਦ੍ਧਿਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਹ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਤਾਕਤ ਤੇ ਅਕਲ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਲਵਣਂ ਕਟੁਤਿਕ੍ਤਂ ਚ ਜੀਰਕਂ ਮਰਿਚਾਨਿ ਚ
ਨਮਕ, ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਕਰਵੇ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਜੀਰਾ ਤੇ ਕਾਲੀ ਮਿਰਚ,
ਚਤੁਰ੍ਥ੍ਯਾ ਮੇਕਭਕ੍ਤਾਸ਼ੀ ਸਕृਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਕੁਟੁਂਬਿਨੇ 4.121.
ਚੌਥੇ ਦਿਨ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ, ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਘਰ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਦੇਣੀਆਂ,
ਏਤਚ੍ਛਿਲਾਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਲੋਕਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਸ਼ਿਲਾ ਵਰਤ ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਲੱਖਮੀ ਦਾ ਲੋਕ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਨਕ੍ਤਮਨ੍ਨਂ ਚਰਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਗਵਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਕੁਟੁਂਬਿਨੇ
ਰਾਤ ਨੂੰ ਖਾਣ ਵਾਲਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਤੇ ਘਰ ਵਾਲੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ,
ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵੇਸ਼ੌ ਪ੍ਰੀਯੇਤਾਂ ਸ਼ਿਵਕੇਸ਼ਵੌ
ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਿਵ ਤੇ ਕੇਸ਼ਵ ਖੁਸ਼ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।
ਕृਤ੍ਵੈਕਭੁਕ੍ਤਂ ਵਰ੍षਾਂਤੇ ਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਹੈਮਵृषਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾ ਕੇ, ਸੋਨੇ ਦੇ ਵੱਛੇ ਨਾਲ,
ਏਤਦ੍ਰੁਦ੍ਰਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਪਾਪਸ਼ੋਕਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਰੁਦ੍ਰ ਵਰਤ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਪਾਪ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਸਰ੍ਵੌषਧ੍ਯੁਦਕਸ੍ਨਾਤਃ ਪਞ੍ਚਮ੍ਯਾਂ ਪੂਜ੍ਯ ਪਂਚਕਮ੍
ਸਾਰੀਆਂ ਔਖਧੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ ਪੰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗृਹਾਦ੍ਯੁਲੂਖਲਂ ਸ਼ੂਰ੍ਪਃ ਸ਼ਿਲਾ ਸ੍ਥਾਲੀ ਚ ਪਞ੍ਚਮੀ
ਘਰ ਦਾ ਓਖਲ, ਸੂਪ, ਪੱਥਰ ਤੇ ਹੰਡੀ ਪੰਜਵੇਂ ਦਿਨ,
ਏਤਾਨਿ ਗृਹਿਣਾਂ ਗੇਹੇ ਪ੍ਰਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੁਰੁषੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਘਰ ਵਾਲੀ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਪੁਰੁਸ਼ੋਤਮ ਵਾਸਤੇ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਏਤਦ੍ਗृਹਵ੍ਰਤਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵ ਸੌਖ੍ਯਪ੍ਰਦਾਯਕਮ੍
ਇਸ ਨੂੰ ਘਰ ਦਾ ਵਰਤ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਯਸ੍ਤੁ ਨੀਲੋਤ੍ਪਲਂ ਹੈਮਂ ਸ਼ਰ੍ਕਰਾਪਾਤ੍ਰਸਂਯੁਤਮ੍ 4.121.
ਜੋ ਕੋਈ ਸੋਨੇ ਦੇ ਭਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਨੀਲਾ ਕਮਲ ਤੇ ਚੀਨੀ ਭਰ ਕੇ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ,
ਸ ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਂ ਯਾਤਿ ਲੀਲਾਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ੍ਮृਤਮ੍
ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਲੀਲਾ ਵਰਤ ਨਾਮੀ ਹੈ।
ਪਾਰਿਤੇ ਚ ਪੁਨਰ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਿਲਤੈਲਘਟਂ ਨਵਮ੍
ਜਦੋਂ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਨਵਾ ਤਿਲਾਂ ਦੇ ਤੇਲ ਦਾ ਘੜਾ ਫਿਰ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।