ਪੂਜਿਤਂ ਚਾਪਿ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਹृਦ੍ਯੈਰ੍ਧੂਪੈਸ੍ਤੁ ਧੂਪਿਤਮ੍
ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਸੁਹਣੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਧੂਪ ਨਾਲ ਸੁਧ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਖਰ੍ਜੂਰੈਰ੍ਨਾਲਿਕੇਰੈਸ਼੍ਚ ਕੂष੍ਮਾਂਡੈਸ੍ਤ੍ਰਪੁषੈਰਪਿ
ਖਜੂਰ, ਨਾਰੀਅਲ, ਕੱਦੂ ਅਤੇ ਰਾਂਗੇ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਵृਂਤਾਕੈਰ੍ਦਾਡਿਮੈਸ਼੍ਚੈਵ ਨਾਰਂਗੈਃ ਕਦਲੀਫਲੈਃ
ਬੈंगਣ, ਅਨਾਰ, ਸੰਤਰੇ ਅਤੇ ਕੇਲੇ ਨਾਲ ਵੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਨਾਪ੍ਰਕਾਰੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਸ਼੍ਚ ਗੋਭਿਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈ ਰਸੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭੋਜਨ, ਗਾਂਵਾਂ, ਕੱਪੜਿਆਂ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਰਸਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੌਵਰ੍ਣਰੌਪ੍ਯਪਾਤ੍ਰੇਣ ਤਾਮ੍ਰਵਂਸ਼ਮਯੇਨ ਚ
ਸੋਨੇ, ਚਾਂਦੀ, ਤਾਮੇ ਅਤੇ ਬਾਂਸ ਦੇ ਭਾਂਡਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਚੀਜ਼ਾਂ ਰੱਖਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਭਿਮੁਖੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਹ੍ਯਰ੍ਘ੍ਯਪਾਦ੍ਯਾਦਿਕਂ ਚ ਯਤ੍
ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਰਘ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਜਿਹੜੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਲੋੜੀਂਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਹ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰਣੀਆਂ ਚਾਹੀਦੀਆਂ ਹਨ।
ਕਾਸ਼ਪੁष੍ਪਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ ਅਗ੍ਨਿਮਾਰੁਤਸਂਭਵ ੬੫. ਰਕ੍ਤੋ ਵਲ੍ਲਭਦੇਵਰ੍षੇ ਲਂਕਾਵਾਸ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ ।। 4.118.
ਕਾਸ਼ ਦੇ ਫੁੱਲ ਵਰਗਾ, ਅੱਗ ਤੇ ਹਵਾ ਤੋਂ ਜੰਮਿਆ, ਲਾਲ ਰੰਗ ਵਾਲਾ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਲੰਕਾ ਵਾਸੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਵਾਤਾਪਿਰ੍ਭਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਯੇਨ ਸਮੁਦ੍ਰਾਃ ਸ਼ੋषਿਤਾਃ ਪੁਰਾ
ਜਿਸ ਨੇ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਖਾ ਲਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਸੁੱਕਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਉਹੀ ਮਹਾਨ ਹੈ।
ਯੇਨੋਦਿਤੇਨ ਪਾਪਾਨਿ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਂਤਿ ਵ੍ਯਾਧਯਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵੇਦऋਚਯਾ ਦਦ੍ਯਾਦਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਜਿਸ ਦੇ ਉਚਾਰਨ ਨਾਲ ਪਾਪ ਤੇ ਰੋਗ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਵੇਦ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ ਅਰਘ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰੇ। ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਃ ਖਨਮਾਨਸ਼੍ਚ ਨਿਤ੍ਯਂ ਪ੍ਰਾਜਾਪਤ੍ਯਂ ਬਲਿਮਿਚ੍ਛਮਾਨਃ ' ਦਤ੍ਤ੍ਵੈਵਮਰ੍ਘ੍ਯਂ ਕੌਂਤੇਯ ਪ੍ਰਤਿਪੂਜ੍ਯ ਚ ਪੁष੍ਪਕੈਃ
ਅਗਸਤ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੋਦਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਪ੍ਰਜਾਪਤਿ ਦੀ ਭੇਟ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅਰਘ ਦੇ ਕੇ, ਹੇ ਕੌਂਤਿਆ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੈਵਜ੍ਞਵ੍ਯਾਸਰੂਪਾਯ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਵਾਦਿਨੇ ਫਲਮੇਕਂ ਤਥਾ ਧਾਨ੍ਯਂ ਕੋਪਂ ਵਾਸਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜੇਤ੍
ਜੋ ਜੋਤਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਦਾ ਰੂਪ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਫਲ, ਕੁਝ ਅਨਾਜ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਗੁੱਸਾ ਤੇ ਕੱਪੜੇ ਛੱਡ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਚ ਤਤੋ ਵਰ੍षੇ ਪੁਨਰ ਨ੍ਯਦੁਪਕ੍ਰਮੇਤ੍ ਪੁਮਾਨ੍ਫਲਮਵਾਪ੍ਨੋਤਿ ਤਦੇਕਾਗ੍ਰਮਨਾਃ ਸ਼ृਣੁ
ਜਦੋਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਫੇਰ ਤੋਂ ਇਹ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਕਾਗਰ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਕਰੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਸੁਣ।
ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਸ਼੍ਚਤੁਰੋ ਵੇਦਾਨ੍ਸਰ੍ਵਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਸ਼ਾਰਦਃ
ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਚਾਰੇ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਵੇ,
ਵੈਸ਼੍ਯੋऽਪ੍ਯਾਯੁष੍ਯਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਗੋਧਨਂ ਚਾਪਿ ਨਂਦਤਿ
ਉਹਥੋਂ ਵੈਸ਼ ਭੀ ਲੰਬੀ ਉਮਰ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪੁਤ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਜਾਯਂਤੇ ਸੌਭਾਗ੍ਯਂ ਵृਦ੍ਧਿऋਦ੍ਧਿਮਤ੍
ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀ ਕਲਾ ਵਧਦੀ ਹੈ।
ਕਨ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਪ੍ਨੋਤਿ ਵ੍ਯਾਧੇਰ੍ਮੁਚ੍ਯੇਤ ਦੁਃਖਿਤਃ
ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਵਰ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਜੋ ਰੋਗੀ ਜਾਂ ਦੁਖੀ ਹੋਵੇ ਉਹ ਰੋਗ ਤੇ ਦੁੱਖ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇषੁ ਦੇਸ਼ੇष੍ਵਗਸ੍ਤ੍ਯਰ੍षੇਃ ਪੂਜਨਂ ਕ੍ਰਿਯਤੇ ਜਨੈਃ 4.118.
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਥਾਵਾਂ ਉੱਤੇ ਲੋਕ ਅਗਸਤਿ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ,
ਈਤਯਃ ਪ੍ਰਸ਼ਮਂ ਯਾਂਤਿ ਨਸ਼੍ਯਂਤਿ ਵ੍ਯਾਧ ਯਸ੍ਤਥਾ
ਉਥੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਕਲੇਸ਼ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਰੋਗ ਵੀ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤੇ ਸਰ੍ਵੇ ਪਾਪਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਿਰਂ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਹੀਤਲੇ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਜੀਉਂਦੇ ਹਨ।
ਮਰ੍ਤ੍ਯੋ ਯਦੀਚ੍ਛਤਿ ਗृਹਂ ਪਰਮਰ੍ਦ੍ਧਿਯੁਕ੍ਤਂ ਭੋਗਸ਼ਰੀਰਮਰੁਜਂ ਪਸ਼ੁਪੁਤ੍ਰਪੁष੍ਟਿਮ੍
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਸਦਾ ਘਰ ਵੱਡੀ ਤਰੱਕੀ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਸਰੀਰ ਸਿਹਤਮੰਦ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਪਸ਼ੂ-ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ऽਗਸ੍ਤ੍ਯਾਰ੍ਘ੍ਯਵਿਧਿਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮਾष੍ਟਾਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਅਗਸਤਿ ਅਰਘ ਵਿਧੀ ਤੇ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਅਠਾਰਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਭਿਨਵਚਨ੍ਦ੍ਰਾਰ੍ਘ੍ਯਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ਼ृਣੁष੍ਵਾਭਿਨਵਸ੍ਯੇਂਦੋਰੁਦਯੇऽਰ੍ਘ੍ਯਵਿਧਿਂ ਪਰਮ੍
ਹੁਣ ਨਵੇਂ ਚੰਦ ਦੀ ਉਗਣ ਵੇਲੇ ਅਰਘ ਦੇਣ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਵਿਧੀ ਸੁਣ।
ਰਵਿਰ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ਭਿਰ੍ਭਾਗੈਰ੍ਵਾਰੁਣ੍ਯਾਂ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਦਿ
ਜੇ ਸੂਰਜ ਵਾਰੁਣ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਬਾਰਾਂ ਭਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ ਹੋਇਆ ਦਿੱਸੇ—
ਦ੍ਵਿਤੀਯਾਯਾਂ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਸਂਧ੍ਯਾਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤੇ
ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਦੂਜ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਵੇ—
ਗੋਮਯਂ ਮਂਡਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਚਂਦਨੇਨ ਸੁਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਗੋਬਰ ਦਾ ਮੰਡਲ ਬਣਾ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾਇਆ ਜਾਵੇ।
ਪੁष੍ਪਚਨ੍ਦਨਧੂਪੈਸ਼੍ਚ ਦੀਪਾਕ੍ਸ਼ਤਜਲੈਃ ਸ਼ੁਭੈਃ
ਫੁੱਲ, ਚੰਦਨ, ਧੂਪ, ਸ਼ੁਭ ਦੀਵੇ, ਅੱਖਤ ਤੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ—
ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਪੁਰੋਹਿਤਃ ਆਪ੍ਯਾਯਸ੍ਵ ਸਮੇਤ੍ਵੇਵਂ ਸੋਮਰਾਜ ਨਮੋਨਮਃ
ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਸਮੇਤ ਕਹੇ: 'ਹੇ ਸੋਮ ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪੂਰਾ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।'
ਅਨੇਨਵਿਧਿਨਾਚਾਰ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਹੇ ਅਚਾਰਯ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਮਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਫਲ ਮਿਲ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ ਕੀਰ੍ਤ੍ਯਾ ਯਸ਼ਸਾ ਕਾਂਤ੍ਯਾ ਧਨ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭੁਵਿ ਮਾਨਵਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਮਸ਼ਹੂਰ, ਇੱਜ਼ਤਦਾਰ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਧੰਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਮਰ੍ਤ੍ਯੇ ਤਤਃ ਸੋਮਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍ ਵਰਸ੍ਤ੍ਰੀਭਿਃ ਸਹਾਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਯਾਵਦਾਭੂਤਸਂਪ੍ਲਵਮ੍
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਸੌ ਸਾਲ ਤਕ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਫਿਰ ਸੋਮ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਧੀਆ ਇਸਤਰੀਆਂ ਨਾਲ ਆਖਰੀ ਸਮੇਂ ਤਕ ਸੁਖ ਮਾਣਦਾ ਹੈ।