ਮੈषਂ ਮਾਂਸਂ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਦਾਦਿਲ੍ਵਲਃ ਕੁਪਿਤਸ੍ਤਦਾ
ਫਿਰ ਇਲਵਲ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਮੇਛ ਦਾ ਮਾਸ ਪਰੋਸਿਆ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਬਭੌ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਵਾਤਾਪਿਮਿਲ੍ਵਲਃ ਸ਼ਨੈਃ
ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਫਿਰ ਇਲਵਲ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਵਾਤਾਪੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ।
ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾਗਸ੍ਤ੍ਯਵਿਪ੍ਰੋऽਪਿ ਉਦ੍ਗਾਰਂ ਕृਤਵਾਨ੍ਗੁਰੁਮ੍
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਅਗਸਤਿਆ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡਕਾਰ ਮਾਰੀ।
ਜੀਰ੍ਣੋऽਯਂ ਭਸ੍ਮਭੂਤੋऽਯਂ ਵਾਤਾਪਿਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਕਂਟਕਃ
ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਇਹ ਹਜ਼ਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਇਹ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ—ਵਾਤਾਪੀ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦਾ ਸੀ।'
ਭਸ੍ਮੀਭੂਤਃ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨੈਵ ਤਤਃ ਸ਼ਾਂਤਂ ਜਗਦ੍ਬਭੌ
ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਉਹ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਦੁਨੀਆ ਚੈਨ ਵਿਚ ਆ ਗਈ।
ਸਂਮਂਤ੍ਰ੍ਯ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਮੇਰੌ ਤਤੋऽਗਸ੍ਤ੍ਯਮੁਪਾਗਤਾਃ
ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਅਗਸਤਿਆ ਕੋਲ ਆਏ।
ਤੇऽਗਸ੍ਤ੍ਯਮਾਹੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਰ੍षੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਸ਼ੋषਯਸ੍ਵ ਵੈ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਿਸ਼ੀ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਓ ਜੀ।'
ਤਯਾ ਪੀਤਃ ਸਮੁਦ੍ਰੋऽਪਿ ਭ੍ਰਾਂਤਮੀਨੋਰ੍ਮਿਕਚ੍ਛਪਃ 4.118.
ਉਸ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਪੀ ਲਿਆ, ਤੇ ਲਹਿਰਾਂ, ਮੱਛੀਆਂ ਤੇ ਕੱਛੂਆਂ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ।
ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਨੀਤਾਃ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਰ੍ਵੇ ਕ੍ਰਨ੍ਦਮਾਨਾਃ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਵਾਰ ਵਾਰ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ।
ਅਥ ਗਂਗਾਨਦੀਤੋਯੈਃ ਸਂਪੂਰ੍ਣੇ ਸਾਗਰੇ ਪੁਨਃ
ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਫਿਰੋਂ ਭਰ ਗਿਆ।
ਮਮਂਥੁਃ ਸਹਿਤਾਃ ਸਰ੍ਵੇ ਸਮੁਦ੍ਰਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ
ਸਾਰੇ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਮਿਲ ਕੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਣ ਲੱਗ ਪਏ।
ਅਤਿਲੋਭਾਨ੍ਮਥ੍ਯਮਾਨੇ ਸਾਗਰੇ ਪਯਸਾਂ ਨਿਧੌ
ਵੱਡੀ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਪਾਣੀਆਂ ਦੇ ਖਜ਼ਾਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਮਥਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ,
ਯੇਨਾਸੌ ਸੁਰਸਂਘਾਤੇ ਆਘੂਰ੍ਣਿਤਾ ਇਵਾਭਵਤ੍
ਉਸ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਸਭਾ ਜਿਵੇਂ ਹਿਲ ਗਈ, ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਰ੍ਗਮ੍ਯ ਚ ਵਧਂ ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਮੁਨੀਨਾਮੂਰ੍ਧ੍ਵਰੇਤਸਾਮ੍
ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚ ਆਚਾਰ ਵਾਲੇ ਮੁਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ।
ਸਮੁਦ੍ਰਮਧ੍ਯੇ ਨ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਃ
ਸਮੁੰਦਰ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਬ੍ਰਹਮਾ, ਨਾਰਾਇਣ ਤੇ ਹਰਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ।
ਤਤੋ ਮਨ੍ਤ੍ਰੈਃ ਸ਼ਂਕਰੇਣ ਕਿਞ੍ਚਿਤ੍ਤਤ੍ਰੈਵ ਭਕ੍ਸ਼ਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਸ਼ੰਕਰ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਜਿਹਾ ਓਥੇ ਹੀ ਖਾ ਲਿਆ ਗਿਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਪਿ ਚੇਤਨਾਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਅਬ੍ਰਹ੍ਮਣ੍ਯਮੁਵਾਚ ਹ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਵੀ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਨਾ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ ਐਸਾ ਬੋਲਿਆ।
ਅਗਸ੍ਤ੍ਯੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਾਯਾਂ ਲਙ੍ਕਾਮੂਲੇ ਮਹਾਮੁਨਿਃ 4.118.
ਅਗਸਤ, ਵੱਡਾ ਮੁਨੀ, ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਲੰਕਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠਾਂ ਸੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਗਤਾ ਦੇਵਾ ਅਗਸ੍ਤ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਦੇਵਤੇ ਅਗਸਤ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਆਸ਼ਰਮ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਧ੍ਯਾਨਂ ਚਕ੍ਰੇ ਵਿषਂ ਯੇਨ ਹਿਮਾਦ੍ਰੌ ਸਂਪ੍ਰਵੇਸ਼ਿਤਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਧਿਆਨ ਲਾਇਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ ਹਿਮਾਲੇ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਵਿषਂ ਲਗ੍ਨਂ ਕਿਞ੍ਚਿਚ੍ਛੇषਂ ਦ੍ਰੁਮਾਦਿषੁ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਕੁਝ ਬਚਿਆ ਹੋਇਆ ਵਿਸ਼ ਦਰਖ਼ਤਾਂ ਆਦਿਕ ਵਿੱਚ ਲੱਗ ਗਿਆ।
ਤਦ੍ਵਿषਂ ਚੂਰ੍ਣਿਤਂ ਤੇਨ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਸਂਕੋਚਿਤਂ ਤਥਾ
ਉਹ ਵਿਸ਼, ਉਸ ਨੇ ਕੁੱਟ ਕੇ, ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਹੀ ਘੱਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਮਨੁष੍ਯਾਣਾਂ ਤੁ ਜਾਯਂਤੇ ਰੋਗਾ ਨਾਨਾਵਿਧਾ ਭੁਵਿ
ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਨੇਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਮਾਰੀਆਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈਆਂ।
ਵृषਸਂਕ੍ਰਾਤਿਮਾਰਭ੍ਯ ਸਿਂਹਾਂਤੇ ਸ਼ਾਮ੍ਯਤੇ ਵਿषਮ੍
ਵ੍ਰਿਸ਼ ਰਾਸ਼ੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਸਿੰਘ ਰਾਸ਼ੀ ਦੇ ਅੰਤ ਤੱਕ, ਵਿਸ਼ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਨੀਰੁਜੇ ਵ੍ਯਾਧਿਵਰ੍ਜਿਤੇ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਰੋਗ ਤੇ ਬਿਮਾਰੀ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਹੋ ਗਈ।
ਨਿਰਂਤਰੇ ਮਰ੍ਤ੍ਯਲੋਕੇ ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁ ਪ੍ਰਸਾਰਿਣਿ
ਮਨੁੱਖ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਲਗਾਤਾਰ, ਬਾਂਹਾਂ ਚੁੱਕ ਕੇ,
ਪ੍ਰਜਾ ਵ੍ਯਾਪਾਦਯਨ੍ਕਾਲਾਦਾਜਗਾਮ ਮਹਾਮੁਨੇਃ
ਲੋਕ ਸਮੇਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਨਾਸ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਉਹ ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਭਸ੍ਮੀਬਭੂਵ ਪਸ਼੍ਚਾਚ੍ਚ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਸੁਖਕਾਰਣਾਤ੍ 4.118.
ਫਿਰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਉਹ ਰਾਖ ਹੋ ਗਿਆ।
ਤਥਾਨ੍ਯੋ ਦਂਡਕਾਰਣ੍ਯੇ ਸ਼੍ਵੇਤੋ ਨਾਮ ਨृਪੋਤ੍ਤਮਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੰਡਕ ਅਰਣ ਵਿੱਚ ਸ਼ਵੇਤ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਭਗਵਤ੍ਸਰ੍ਵਮੇਵਾਨ੍ਯਦ੍ਦਤ੍ਤਂ ਰਾਜ੍ਯਮਦਾਨ੍ਮਯਾ
ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਹੋਰ ਸਭ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਂ ਰਾਜ ਤੇ ਦਾਨ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤੇ ਹਨ।