ਭਗਂ ਤੁ ਨੈਰ੍ऋਤੇ ਦੇਵਂ ਵਰੁਣਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਲੇ
ਦੱਖਣ-ਪੱਛਮ ਪੱਤੀ ਤੇ ਭਾਗਾ ਦੇਵਤਾ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਪੱਤੀ ਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।
ਸ਼ਾਂਤਮੀਸ਼ਾਨਭਾਗੇ ਤੁ ਨਮਸ੍ਕਾਰੇਣ ਵਿਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉੱਤਰ-ਪੂਰਬ ਭਾਗ ਵਿਚ ਸ਼ਾਂਤ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਰੱਖੋ।
ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਯਮਨਾਮਾਨਂ ਮਾਰ੍ਤਂਡਂ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ ਦਲੇ
ਦੱਖਣੀ ਪੱਤੀ ਤੇ ਯਮ ਦਾ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਪੱਛਮੀ ਪੱਤੀ ਤੇ ਮਾਰਤੰਡ ਨੂੰ ਰੱਖੋ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਤਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਸਤਿਲਾਰੁਣਚਂਦਨਮ੍ 4.115.੧੦ ਕਾਲਾਤ੍ਮਾ ਸਰ੍ਵਭੂਤਾਤ੍ਮਾ ਵੇਦਾਤ੍ਮਾ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖਃ
ਫਿਰ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਤਿਲ ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅਰਘ ਦਿਓ; ਉਹ ਸਮੇਂ ਦਾ ਸਰੂਪ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ, ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਆਤਮਾ ਅਤੇ ਸਭ ਦਿਸਾਵਾਂ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਮੀਲੇ ਨਮਸ੍ਤੁਭ੍ਯਮਿषੇ ਤ੍ਵੋਰ੍ਜੇ ਚ ਭਾਸ੍ਕਰੇ
ਮੈਂ ਅੱਗ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦਾ ਹਾਂ: ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਭਾਸਕਰ, ਤੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਤਾਕਤ ਲਈ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਰ੍ਘ੍ਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜ੍ਯਾਥ ਨਿਸ਼ਿ ਤੈਲਵਿਵਰ੍ਜਿਤਮ੍
ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਤੇਲ ਵਰਤਣ ਤੋਂ ਬਚੋ।
ਪ੍ਰਾਕ੍ਤਨੇऽਹ੍ਨਿ ਸ਼ਨੌ ਚੈਵ ਤੈਲਾਭ੍ਯਂਗਂ ਵਿਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਪਿਛਲੇ ਦਿਨ ਅਤੇ ਸ਼ਨਿੱਚਰਵਾਰ ਨੂੰ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲਣ ਤੋਂ ਬਚਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪੁਰੁषਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਤਥਾ
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਪੁਰਖ ਬਣਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗਾਂ ਕਲ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਪੁਰੁषਂ ਸਪਦ੍ਮਂ ਦਦ੍ਯਾਦਨੇਕਵ੍ਰਤਨਾਯਕਾਯ
ਇੱਕ ਗਾਂ, ਇੱਕ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਇੱਕ ਕਮਲ ਤਿਆਰ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਵਚਨ ਪੂਰੇ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਨਮੋऽਸ੍ਤੁ ऋਕ੍ਸਾਮਯਜੁਰ੍ਵਿਧਾਤ੍ਰੇ ਪਦ੍ਮਪ੍ਰਬੋਧਾਯ ਜਗਤ੍ਸਵਿਤ੍ਰੇ
ਰਿਗ, ਸਾਮ ਅਤੇ ਯਜੁਰ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਕਮਲ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੋਵੇ।
ਇਤ੍ਯਨੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਵਰ੍षਮੇਕਂ ਤੁ ਯੋ ਨਰਃ
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇੱਕ ਸਾਲ ਲਈ—
ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਃ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤਃ 4.115.
—ਧਨ, ਅਨਾਜ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਮਸਂਕ੍ਸ਼ਯਮਵਾਪ੍ਯ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸ਼ੋਕਦੁਃਖਭਯਰੋਗਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਕਰਮ ਦੇ ਖਤਮ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਦੁੱਖ, ਭੈ, ਰੋਗ ਅਤੇ ਚਿੰਤਾ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਾ ਚ ਭਰ੍ਤृਗੁਰੁਦੇਵਤਤ੍ਪਰਾ ਵੇਦਮੂਰ੍ਤਿਦਿਨਨਕ੍ਤਮਾਚਰਤ੍
ਜੋ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਅਧਿਆਪਕ ਅਤੇ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਆਚਰਨ ਕਰਦੀ ਹੈ—
ਯਃ ਪਠੇਦਥ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਨਰਃ ਪਸ਼੍ਯਤੀਤ੍ਥਮਥ ਵਾਨੁਮੋਦਯੇਤ੍ ।। ਸੋऽਪਿ ਸ਼ਕ੍ਰਭਵਨੇ ਦਿਵੌਕਸੈਃ ਕਲ੍ਪਕੋਟਿਸ਼ਤਮੇਕਮੀਡ੍ਯਤੇ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਸੁਣਦਾ, ਵੇਖਦਾ ਜਾਂ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵੀ ਇੰਦਰ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਲੱਖਾਂ ਕਲਪਾਂ ਲਈ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦ ਆਦਿਤ੍ਯਦਿਨਨਕ੍ਤਵਿਧਿਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਪਞ੍ਚਦਸ਼ੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ 'ਆਦਿਤਿਆ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਦੇ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਇੱਕ ਸੌ ਪੰਦਰਾਂ ਅਧਿਆਇ ਖਤਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਨ੍ਤ੍ਯੁਦ੍ਯਾਪਨਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯਦਕ੍ਸ਼ਯਂ ਪਰਂ ਲੋਕੇ ਪੁਰਾਣਕਵਯੋ ਵਿਦੁਃ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਪੂਰਨ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਧੀ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ ਅਤੇ ਉੱਚਾ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ, ਪੁਰਾਣੇ ਕਵੀਆਂ ਨੇ ਜਾਣਿਆ ਹੈ।
ਵਿषੁਵੇ ਅਯਨੇ ਵਾਪਿ ਸਂਕ੍ਰਾਤਿਵ੍ਰਤਮਾਰਭੇਤ੍
ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਿਸ਼ਾ ਬਦਲਣ ਜਾਂ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦਾ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਂਕ੍ਰਾਂਤਿਵਾਸਰੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਿਲੈਃ ਸ੍ਨਾਨਂ ਵਿਧੀਯਤੇ
ਸੰਕ੍ਰਾਂਤੀ ਦੇ ਦਿਨ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨਾ ਲਾਜ਼ਮੀ ਹੈ।
ਪਦ੍ਮਂ ਸਕਰ੍ਣਿਕਂ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਾਵਾਹਯੇਦ੍ਰਵਿਮ੍
ਕਰਨੀ ਵਾਲਾ ਕਮਲ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ ਅਤੇ ਉਸ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ।
ਨਮਃ ਸਪ੍ਤਾਰ੍ਚਿषੇऽਗ੍ਨੇਯੇ ਯਾਮ੍ਯੇ ਰੁਙ੍ਮਣ੍ਡਲਾਯ ਚ
ਸੱਤ ਕਿਰਣਾਂ ਵਾਲੇ, ਅੱਗ, ਦੱਖਣੀ ਦਿਸ਼ਾ ਅਤੇ ਚਾਨਣ ਦੇ ਘੇਰੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਸਪ੍ਤਸਪ੍ਤਿਂ ਚ ਵਾਯਵ੍ਯੇ ਪੂਜਯੇਦ੍ਭਾਸ੍ਵਤਾਂ ਪਤਿਮ੍
ਪੱਛਮੀ-ਉੱਤਰੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਘੋੜਿਆਂ ਵਾਲੇ ਚਮਕਦੇ ਪ੍ਰਭੂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਨ੍ਧਮਾਲ੍ਯਫਲੈਰ੍ਭਕ੍ਸ਼੍ਯੈਃ ਸ੍ਥਂਡਿਲੇ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤਃ
ਫੁਲਾਂ, ਸੁਗੰਧ, ਫਲ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਵਿਸ਼੍ਵਰੂਪਾਯ ਵਿਸ਼੍ਵਧਾਤ੍ਰੇ ਸ੍ਵਯਂਭੁਵੇ
ਸਰਵ-ਰੂਪ, ਜਗਤ ਦੇ ਪਾਲਣਹਾਰ ਅਤੇ ਆਪ ਹੀ ਉਤਪੰਨ ਹੋਏ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਭਾਨਵੇऽਰ੍ਘ੍ਯਂ ਨਰੋਤ੍ਤਮ
ਇਸ ਵਿਧੀ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਅਰਘ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਹੇ ਸਰਵੋਤਮ ਮਨੁੱਖ—
ਕਮਲਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਕਾਰਯਿਤ੍ਵਾ ਨਿਵੇਦਯੇਤ 4.116.
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਮਲ ਬਣਾਕੇ, ਉਹ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਕਭੁਕ੍ਤਾਸ਼ਨੈਃ ਪੁਂਭਿਃ ਸਰ੍ਵਮੇਤਦ੍ਯਥਾਵਿਧਿ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਪੁਰਸ਼ਾਂ ਵੱਲੋਂ ਇਹ ਸਾਰਾ ਕੰਮ ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੌਂਤੇਯ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਘृਤਪਾਯਸੇਨ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਵਹ੍ਨਿਂ ਦ੍ਵਿਜਪੁਂਗਵਾਯ
ਕੌਂਤਿਆ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਘੀ ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਦੀ ਖੀਰ ਨਾਲ ਅੱਗ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵੇਦਯੇਦ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਪੁਙ੍ਗਵਾਯ ਹੈਮੀਂ ਚ ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਪृਥਿਵੀਂ ਸਸਸ੍ਯਾਮ੍
ਉੱਚ ਦਰਜੇ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਭੇਟ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਬਣੀ ਹੋਈ ਫਸਲ ਵਾਲੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੀ ਦੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਸੌਵਰ੍ਣਸੂਰ੍ਯੇਣ ਸਮਂ ਪ੍ਰਦਦ੍ਯਾਨ੍ਨ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਂ ਪੁਰੁਪੋऽਤ੍ਰ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍
ਇਹ ਭੇਟ ਸੋਨੇ ਦੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇੱਥੇ ਧਨ ਦੇ ਮਾਮਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਧੋਖਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ।