ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਸੁਲਕ੍ਸ਼ਣਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਵਿਰੁਦ੍ਧਗ੍ਰਂਥਿਵਰ੍ਜਿਤਾਮ੍
ਚੰਗੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਵਾਲਾ, ਗੁੰਝਲਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਵਿਛੋਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਾਜਨੋਪਾਨਹਚ੍ਛਤ੍ਰਚਾਮਰਾਸਨਦਰ੍ਪਣੈਃ
ਭਾਂਡਿਆਂ, ਜੁੱਤਿਆਂ, ਛਤਰੀਆਂ, ਪੱਖਿਆਂ, ਆਸਨਾਂ ਅਤੇ ਦਰਪਣ ਨਾਲ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਨਿਧਾਯ ਤਂ ਦੇਵਮਲਂਕृਤ੍ਯ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਉਥੇ, ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੋਹਣਾ ਸਜਾ ਕੇ, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਯੁਕਤ ਕਰਕੇ ਰੱਖੋ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼ृਂਗੀਂ ਰੌਪ੍ਯਖੁਰਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਕਾਂਸ੍ਯਦੋਹਨਾਮ੍
ਸੋਨੇ ਦੇ ਸਿੰਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਚਾਂਦੀ ਦੇ ਖੁਰਾਂ ਵਾਲੀ, ਬੱਚੜੇ ਸਮੇਤ ਗਾਂ ਅਤੇ ਪਿੱਤਲ ਦੀ ਦੁੱਧ ਦੁਹਣ ਵਾਲੀ ਹੰਡੀ।
ਯਥਾ ਨ ਦੇਵਸ਼ਯਨਂ ਤਵ ਪਰ੍ਵਤਜਾਤਯਾ
ਜਿਵੇਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਪਰਬਤ ਦੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਦਾ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਸਥਾਨ ਨਹੀਂ ਬਣ ਸਕਦਾ,
ਯਥਾ ਦੇਵ ਨ ਸ਼੍ਰੇਯੋऽਰ੍ਥਸ੍ਤ੍ਵਦਨ੍ਯੋ ਵਿਦ੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਤੇਂ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਨਹੀਂ ਮਿਲ ਸਕਦਾ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣੀਕृਤ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ 4.109.
ਫਿਰ, ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਨੈਤਦ੍ਵਿਸ਼ੀਲਾਯ ਨ ਦਾਂਭਿਕਾਯ ਕੁਤਰ੍ਕਦੁष੍ਟਾਯ ਵਿਨਿਂਦਕਾਯ
ਇਹ ਕਿਸੇ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਰਹਿਤ, ਪਖੰਡੀ, ਵਾਦ-ਵਿਵਾਦੀ ਜਾਂ ਨਿੰਦਕ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਦੇਣਾ।
ਭਕ੍ਤਾਯ ਦਾਂਤਾਯ ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਯ ਪ੍ਰਦੇਯਮੇਤਚ੍ਛਿਵਭਕ੍ਤਿਯੁਕ੍ਤੈਃ
ਇਹ ਸਿਰਫ ਉਸ ਭਗਤ ਨੂੰ ਦੇਣਾ, ਜੋ ਸਿਆਣਪ ਵਾਲਾ, ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋਵੇ।
ਯਾ ਵਾਥ ਨਾਰੀ ਕੁਰੁਤੇऽਤਿਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭਰ੍ਤਾਰਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਸ਼ੁਭਂ ਗੁਰੁਂ ਵਾ
ਜਾਂ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਵੀ, ਵੱਡੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਜਾਂ ਚੰਗੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਸਰੇ ਇਹ ਕਰੇ,
ਇਦਂ ਵਸ਼ਿष੍ਠੇਨ ਪੁਰਾऽਰ੍ਜੁਨੇਨ ਕृਤਂ ਕੁਬੇਰੇਣ ਪੁਰਂਦਰੇਣ
ਇਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ, ਅਰਜੁਨ, ਕੁਬੇਰ ਅਤੇ ਪੁਰੰਦਰ ਨੇ ਵੀ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਵਾ ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਸ਼ਿਵਪੁਰੁषਂ ਪੁਰੁਹੂਤਵਲ੍ਲਭਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ਿਵ ਅਤੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਸ਼ਿਵਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੁਰੁषਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਨਵੋਤ੍ਤਰਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, 'ਸ਼ਿਵ ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ ਪੁਰਖ ਵ੍ਰਤ' ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਇੱਕ ਸੌ ਨੌਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਗृਹੀਤਂ ਰਭਸਾ ਕृष੍ਣ ਹ੍ਯਨ੍ਯਦ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਪੂਰੇ ਵ੍ਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ—ਹੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਹੋਰ ਵੀ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਜਾਯਤੇ ਯੇਨ ਯਦਚੀਰ੍ਣਂ ਪੁਰਾ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਜਿਸ ਨਾਲ ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੁਝ ਅਧੂਰਾ ਰਹਿ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰਹਸ੍ਯਾਨਾਂ ਰਹਸ੍ਯਂ ਤੇ ਕਥਯਾਮਿ ਵ੍ਰਤੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤ, ਸਭ ਰਾਜ਼ਾਂ ਦਾ ਰਾਜ਼ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸਮ੍ਪੂਰ੍ਣਂ ਨਾਮ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਵ੍ਰਤਂ ਸਮ੍ਯਕ੍ਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਇਹ ਵ੍ਰਤ 'ਸੰਪੂਰਨ' ਨਾਮ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਪੂਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸ਼੍ਯਂ ਤਚ੍ਚ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਮਕ੍ਸ਼ੀਣਫਲਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਭਿਃ ਤਤ੍ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵੇਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਵ੍ਰਤੇਨਾਨੇਨ ਪਾਣ੍ਡਵ
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਉਹਨਾਂ ਵੱਲੋਂ ਜ਼ਰੂਰ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਜੋ ਅਟੱਲ ਫਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਹਨ; ਹੇ ਪਾਂਡਵ, ਇਸ ਵ੍ਰਤ ਨਾਲ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਦ੍ਰਵੈਰ੍ਬਹੁਵਿਧੈਰ੍ਮਦਾਨ੍ਮੋਹਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਤਤ੍ਸਂਪੂਰ੍ਣਂ ਭਵੇਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਸਤ੍ਯਂਸਤ੍ਯਂ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਕਈ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ, ਅਹੰਕਾਰ ਤੇ ਭੁਲਾਵੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਇਹ ਸਭ ਪੂਰਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।
ਕਾਂਚਨਂ ਰੌਪ੍ਯਕਂ ਰੂਪਂ ਸ਼ਿਲ੍ਪਿਨਾ ਤਦ੍ਧਟਾਪਯੇਤ੍
ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਅਤੇ ਮੂਰਤੀ ਨੂੰ ਕਾਰੀਗਰ ਰਾਹੀਂ ਤਿਆਰ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਰੂਪਂ ਸ੍ਤ੍ਰੀਪੁਂਸਯੋਰ੍ਵਾਪਿ ਪ੍ਰਾਰਬ੍ਧਂ ਯਦ੍ਵ੍ਰਤੇ ਕਿਲ
ਜੋ ਰੂਪ, ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਦਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ ਦਾ, ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ—
ਦ੍ਵਿਭੁਜਂ ਪਙ੍ਕਜਾਰੂਢਂ ਸੌਮ੍ਯਪ੍ਰਹਸਿਤਾਨਨਮ੍
ਉਹ ਦੋ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਕਮਲ 'ਤੇ ਬੈਠਾ, ਮਿੱਠੀ ਮੁਸਕਾਨ ਵਾਲਾ ਚਿਹਰਾ—
ਤਨ੍ਮਾਸੇ ਚ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਵਿਧਿਨਾ ਗृਹੇ 4.110.
ਜਦੋਂ ਉਹ ਮਹੀਨਾ ਮੁੜ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ—
ਗਂਧਚਂਦਨਪੁष੍ਪੈਸ਼੍ਚ ਚਰ੍ਚਯੇਤ੍ਕੁਂਕੁਮਾਦਿਨਾ
ਸੁਗੰਧੀ ਚੰਦਨ, ਫੁੱਲ ਤੇ ਕੇਸਰ ਆਦਿ ਨਾਲ ਲਗਾਵੇ—
ਧੂਪਦੀਪਾਕ੍ਸ਼ਤੈਰ੍ਵਸ੍ਤ੍ਰੈ ਰਤ੍ਨੈਰਪ੍ਯੁਪਹਾਰਕੈਃ
ਧੂਪ, ਦੀਵੇ, ਅਖੰਡ ਚਾਵਲ, ਕਪੜੇ, ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ—
ਉਪਸਨ੍ਨਸ੍ਯ ਦੀਨਸ੍ਯ ਪ੍ਰਾਯਸ਼੍ਚਿਤ੍ਤਕृਤਾਞ੍ਜਲੇਃ
ਜੋ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦੁਖੀ ਹੈ, ਤੇ ਪ੍ਰਾਯਸ਼ਚਿੱਤ ਲਈ ਹਥ ਜੋੜਦਾ ਹੈ—
ਪਰਤ੍ਰ ਭਯਭੀਤਸ੍ਯ ਭਗ੍ਨਖਣ੍ਡਵ੍ਰਤਸ੍ਯ ਚ
ਜੋ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ ਜਾਂ ਜਿਸਦਾ ਵ੍ਰਤ ਟੁੱਟ ਗਿਆ ਜਾਂ ਭੰਗ ਹੋ ਗਿਆ—
ਤਪਸ਼੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਵ੍ਰਤਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਯਚ੍ਛਿਦ੍ਰਂ ਭਗ੍ਨਕੇ ਵ੍ਰਤੇ ਸ੍ਵਾਹਾ
ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਕਮੀ, ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਕਮੀ, ਜਾਂ ਟੁੱਟੇ ਵ੍ਰਤ ਦੀ ਕਮੀ—ਸ੍ਵਾਹਾ।
(ਅਮੁਕਦੇਵਾਯ ਨਮਃ ਵਿਦਿਕ੍ਸ਼ੁ ਚੋਪਰ੍ਯ੍ਯਧਸ੍ਤਾਦ੍ਦਿਕ੍ਪਾਲੇਭ੍ਯੋ ਨਮੋਨਮਃ
(ਉਸ ਨਿਰਧਾਰਤ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਸਾਰੀਆਂ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ, ਉੱਤੇ ਤੇ ਹੇਠਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।)
ਇਦਮਰ੍ਘ੍ਯਮਿਦਂ ਪਾਦ੍ਯਂ ਨੈਵੇਦ੍ਯਂ ਤੇ ਨਮੋਨਮਃ
ਇਹ ਅਰਘ, ਇਹ ਪੈਰਾਂ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਇਹ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੋਜਨ ਹੈ; ਤੈਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ।