ਕਥਯਾਮਾਸ ਚਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਉਹ ਨੇ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਭੂਵਾਤ੍ਯਂਤਦੁਰ੍ਜਯਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਤਲੇऽਲੁਠਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਖਟ ਤੇ ਲੁੜਕ ਗਿਆ।
ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਯਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਦਾਨਵ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖਟ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਮ੍ 4.107.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਕਂਟਕਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੁਭਣ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਹਂ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਰੁੜ ਧਾਰੀ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਰੇ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸ਼ਯਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਨਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਗृਹ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ ਮਮਾਰ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਬਲਾਦ੍ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਥਿਪਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮੰਜਾ ਟੁੱਟਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮੂਲਾਦਵਾਕ੍ਛਿਰਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਖਟ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।
ਏਤਦ੍ਦृष੍ਟਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਰ ਵਸਂਤ੍ਯਾ ਸੁਰਸਦ੍ਮਨਿ
ਇੰਦਰ, ਇਹ ਮੈਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਮਹਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਕੇ ਵੇਖਿਆ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕੁਤੂਹਲਪਰੋ ਦੇਵਰਾਟ੍ ਤਾਂ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਮ੍
ਫਿਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵੁਰੇਤੇ ਚਰਿਤਮੇਤੇषਾਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤੇਨ ਵੈ
ਮੈਂ ਇਹਨਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਹ ਅਜਿਹੇ ਹੋਏ।
ਅਹੋ ਸਰ੍ਵਵ੍ਰਤਾਨਾਂ ਤੁ ਹ੍ਯੁਪੋषਿਤਮਥਾਦ੍ਭੁਤਮ੍ 4.107.
ਅਹੋ! ਸਾਰੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਵਾਕਈ ਅਦਭੁਤ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਤਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀਂ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਤਪਸਵਿਨੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ।
ਮਾਸਰ੍ਕ੍ਸ਼ੇ ਹ੍ਯਚ੍ਯੁਤੋ ਦੇਵਃ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਨੂੰ ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਤੇ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯੇਯਂ ਕਰ੍ਮਣੋ ਵ੍ਯੁष੍ਟਿਰਚ੍ਯੁਤਾਰਾਧਨਸ੍ਯ ਮੇ
ਇਹ ਮੇਰੇ ਕਰਮ ਦਾ ਫਲ ਹੈ, ਅਚ੍ਯੁਤ ਦੀ ਪੂਜਾ ਦਾ ਨਤੀਜਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਨ੍ਦ੍ਰਵਿਭਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਂ ਸਂਤਤਿਂ ਯਾਤਿ ਚਾਚ੍ਯੁਤਿਮ੍
ਇਸ ਨਾਲ ਸਵਰਗ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਦੌਲਤ, ਰਾਜ ਅਤੇ ਲੰਬੀ ਵੰਸ਼ ਮਿਲਦੀ ਹੈ।
ਏਤਤ੍ਤੇ ਪੂਰ੍ਵਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਚਰਿਤਂ ਸਕਲਂ ਮਯਾ ਯਥਾਵਤ੍ਕਥਿਤਂ ਦੇਵ ਪृਚ੍ਛਤਸ੍ਤ੍ਰਿਦਸ਼ੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਪੁਰਾਣੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕਰਤਬ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੁੱਛਣ ਤੇ ਜਿਵੇਂ ਹਨ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ।
ਧਰ੍ਮਾਰ੍ਥਕਾਮਮੋਕ੍ਸ਼ਾਸ਼੍ਚ ਵਾਞ੍ਛਿਤਾ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪ
ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਧਰਮ, ਧਨ, ਸੁਖ ਤੇ ਮੁਕਤੀ—ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ—
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦੇਵਰਾਜਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਉਸ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥ ਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਪ੍ਰਤਿਮਾਸਂ ਸਮਾਹਿਤਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪਾਰਥਾ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਤੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ—
ਯੇ ਸਾਂਭਰਾਯਣਿਕਥਾਚਰਿਤਵ੍ਰਤੇਸ੍ਮਿਨ੍ਵਰ੍षਾਣਿ ਸਪ੍ਤ ਵਿਧਿਨਾ ਸੁਧਿਯੋ ਨਯਂਤਿ
ਜੋ ਬੁਧੀਮਾਨ ਲੋਕ ਸਾਂਭਰਾਯਣੀ ਦੀਆਂ ਕਥਾਵਾਂ, ਕਰਮ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨੂੰ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸੱਤ ਸਾਲ ਤੱਕ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹਨ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਸਾਂਭਰਾਯਣੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਾਧਿਕਸ਼ਤਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿੱਚ, ਸਾਂਭਰਾਯਣੀ ਵਰਤ ਦੇ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਸੱਤ-ਸੌ-ਸੱਤਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੁਰੁषਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਕਰ੍ਮਣਾ ਜਾਯਤੇ ਕੇਨ ਤਨ੍ਮਮਾਖ੍ਯਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਨਕਸ਼ਤ੍ਰ-ਪੁਰੁਸ਼ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ। ਕਿਸ ਕਰਮ ਨਾਲ ਇੰਝ ਜਨਮ ਹੁੰਦਾ ਹੈ? ਤੁਸੀਂ ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਸੁਰੂਪਾਣਾਂ ਸੁਗਾਤ੍ਰਾਣਾਂ ਸੁਵੇषਾਣਾਂ ਤਥੈਵ ਚ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਕਰਤੀ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਸਰੀਰ ਚੰਗਾ ਬਣਿਆ ਹੈ, ਤੇ ਪਹਿਰਾਵਾ ਵੀ ਸੋਹਣਾ ਹੈ—
ਸਮਸ੍ਤੈਃ ਸ਼ੋਭਨੈਰਂਗੈਰ੍ਨਰਾਃ ਕੇਚਿਦ੍ਯਦੂਤ੍ਤਮ
ਕਈ ਆਦਮੀ, ਜਦੋਂ ਕਿ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਅੰਗ ਚੰਗੇ ਹਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ—
ਨਰਾਣਾਂ ਯੋषਿਤਾਂ ਚੈਵ ਸਮਸ੍ਤਾਙ੍ਗਃ ਸੁਰੂਪਤਾ
ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਆਕਰਤੀ ਦੀ ਸੋਹਣੀਤਾ—
ਲਾਵਣ੍ਯਗਤਿਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਸਤਿ ਰੂਪੇ ਮਹਾਮਤੇ
ਸੋਹਣੇ ਰੂਪ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਚਲਣ-ਫਿਰਣ ਤੇ ਬੋਲਣ ਵਿੱਚ ਲਾਵਣਯਤਾ, ਹੇ ਮਹਾਬੁਧੀ—
ਵਾਕ੍ਯਲਾਵਣ੍ਯਸਂਸ੍ਕਾਰਵਿਲਾਸਲਲਿਤਾ ਗਤਿਃ
ਬੋਲਣ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ, ਸੁਭਾਵ, ਨਜ਼ਾਕਤ ਤੇ ਚਲਣ ਦੀ ਰੁਚਿਕਤਾ—