ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਸਰ੍ਵਪ੍ਰਯਤ੍ਨੇਨ ਮਾਸਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਪੂਜਨੈਃ
ਇਸ ਲਈ, ਪੂਰੇ ਜਤਨ ਨਾਲ, ਮਹੀਨੇ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਾਰੀ ਤਪੋਧਨਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਾ ਸਾਂਭਰਾਯਣੀ
ਇੱਕ ਔਰਤ, ਜੋ ਤਪ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਸੰਭਰਾਯਣੀ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਈ।
ਕਸ੍ਯਚਿਤ੍ਤ੍ਵਥ ਕਾਲਸ੍ਯ ਦੇਵਰਾਜਃ ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁਃ
ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ (ਇੰਦਰ)—
ਪੂਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਤ੍ਪਰਤਃ ਪੂਰ੍ਵੇ ਯੇ ਬਭੂਵੁਃ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਃ
ਪਿਛਲੇ ਇੰਦਰ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹੋਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਪਹਿਲਾਂ—
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰੇਣਾਮਲਦ੍ਯੁਤਿਃ 4.107.
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਜੋ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਿਹਾ।
ਨਾਹਂ ਚਿਰਂਤਨਾਨ੍ਵੇਦ੍ਮਿ ਦੇਵਰਾਜ ਸੁਰੇਸ਼੍ਵਰਾਨ੍
ਮੈਂ ਪੁਰਾਣੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ।
ਤਤਃ ਪਪ੍ਰਚ੍ਛ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੋਸ੍ਮਾਭਿਰ੍ਮੁਨਿਪੁਂਗਵਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿਹੜੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਾਣਦਾ ਹੈ?
ਬृਹਸ੍ਪਤਿਸ਼੍ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ਚੀਪਤਿਮ੍
ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੇ ਲੰਬੀ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਚੀ ਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤਸ੍ਤੇਨ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਃ ਕੌਤੂਹਲਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਉੱਤਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਤਸੁਕਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਸਾ ਤੌ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਮਾਯਾਂਤੌ ਦੇਵਰਾਜਬृਹਸ੍ਪਤੀ
ਉਹ ਨੇ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਬ੍ਰਿਹਸਪਤੀ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਯਦ੍ਵਾਂ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੌ ਸਕਲਂ ਤਦਿਹੋਚ੍ਯਤਾਮ੍
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਆਏ ਹੋ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸੋ।
ਯਦਿ ਕਰ੍ਤੁਂ ਮਯਾ ਸ਼ਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯੇ ਵਿਮृਸ਼੍ਯ ਚ
ਜੇ ਮੈਂ ਉਹ ਕੰਮ ਕਰ ਸਕੀ, ਤਾਂ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਕਰਾਂਗੀ।
ਯਚ੍ਚ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਹਾਭਾਗੇ ਪृष੍ਟਂ ਤਤ੍ਕਥਯਸ੍ਵ ਨਃ
ਹੇ ਸੁਭਾਗੀ, ਜਿਸ ਕੰਮ ਬਾਰੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ, ਉਹ ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ।
ਯਦਿ ਸ੍ਮਰਸਿ ਕਲ੍ਯਾਣਿ ਪੂਰ੍ਵੇਨ੍ਦ੍ਰਚਰਿਤਾਨਿ ਵੈ
ਜੇ ਤੁਸੀਂ, ਹੇ ਮੰਗਲਮਈ, ਪੁਰਾਣੇ ਇੰਦਰਾਂ ਦੇ ਕਰਤਬ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪੂਰ੍ਵਤਰੋ ਯਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਪ੍ਰਥਮਸ਼੍ਚ ਯਃ ।। 4.107.
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਇਆ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾ ਸੀ,
ਤੇषਾਂ ਪੂਰ੍ਵਤਰਾ ਯੇ ਚ ਵੇਦ੍ਮਿ ਤਾਨਖਿਲਾਨਹਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਏ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ, ਪਰ ਸਾਰੇ ਨਹੀਂ।
ਮਨ੍ਵਂਤਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਸृष੍ਟੀਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਿਦਿਵੌਕਸਾਮ੍
ਕਈ ਮਨਵੰਤਰੀਆਂ ਅਤੇ ਸਵਰਗ ਵਾਸੀਆਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਸੁਹृष੍ਟਾ ਸਾਂਭਰਾਯਣੀ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੱਸ ਕੇ, ਉਹ ਦੋਵਾਂ ਨਾਲ, ਸਾਂਭਰਾਯਣੀ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਈ।
ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੇ ਯਸ੍ਤੁ ਮਨੌ ਮਨੌ ਸ੍ਵਾਰੋਚਿषੇ ਚ ਯਃ
ਜੋ ਸਵਾਯੰਭੂ ਮਨੁ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਅਤੇ ਜੋ ਸਵਾਰੋਚਿਸ਼ ਮਨੁ ਵਿੱਚ ਸੀ,
ਯੇ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਿ ਦੇਵੇਨ੍ਦ੍ਰਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯ ਤਪਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਹ ਜਿਨ੍ਹਾਂ-ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਬਣੇ, ਉਸ ਤਪਸਵੀਂ ਨੂੰ,
ਕਥਯਾਮਾਸ ਚਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਂ ਤਚ੍ਚਾਪਿ ਕਥਯਾਮਿ ਤੇ
ਉਹ ਨੇ ਉਹ ਅਜੋਬਾ ਕਹਾਣੀ ਦੱਸਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸਾਂਗਾ।
ਸ਼ਂਕੁਕਰ੍ਣਸ੍ਤਦਾ ਦੈਤ੍ਯੋ ਬਭੂਵਾਤ੍ਯਂਤਦੁਰ੍ਜਯਃ ਇਨ੍ਦ੍ਰਸ੍ਯਾਸਾਦ੍ਯ ਭਵਨਂ ਪ੍ਰਵਿਵੇਸ਼ ਸੁਨਿਰ੍ਭਯਃ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਸ਼ੰਕੁਕਰਨ ਨਾਮ ਦਾ ਦੈਤ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਜਿੱਤਣ ਵਿੱਚ ਔਖਾ ਹੋ ਗਿਆ; ਇੰਦਰ ਦੇ ਮਹਿਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਡਰ ਦੇ ਅੰਦਰ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਹਸਾ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਤਲੇऽਲੁਠਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਅਚਾਨਕ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਆਪਣੀ ਖਟ ਤੇ ਲੁੜਕ ਗਿਆ।
ਦਾਨਵਃ ਸ਼ਕ੍ਰਸ਼ਯਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨੁਪਵਿਵੇਸ਼ ਹ
ਦਾਨਵ ਇੰਦਰ ਦੀ ਖਟ ਤੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਥ ਦੇਵਾਃ ਸਮਾਜਗ੍ਮੁਰ੍ਭਯਾਦ੍ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਸੁਰਦ੍ਵਿषਮ੍ 4.107.
ਫਿਰ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਕਿ ਉਹ ਸੁਰਾਂ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਵਾਸੁਦੇਵੋऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਗਾਤ੍ਤਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਂ ਦੇਵਕਂਟਕਮ੍
ਵਾਸੁਦੇਵ ਵੀ ਉੱਥੇ ਆਇਆ, ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਚੁਭਣ ਨੂੰ ਵੇਖਣ।
ਧਨ੍ਯੋऽਹਂ ਕृਤਕृਤ੍ਯੋਹਂ ਯਸ੍ਯ ਮੇ ਗਰੁਡਧ੍ਵਜਃ
ਮੈਂ ਧਨਿਆ ਹਾਂ, ਮੇਰਾ ਕੰਮ ਹੋ ਗਿਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਗਰੁੜ ਧਾਰੀ ਮੇਰਾ ਹੈ।
ਤਤਃ ਕਰੇ ਸਮਾਲਂਬ੍ਯ ਸ਼ਯਨਾਭ੍ਯਾਸ਼ਮਾਨਯਤ੍
ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਖਟ ਦੇ ਨੇੜੇ ਲੈ ਗਿਆ।
ਤਤਃ ਕृष੍ਣਸ੍ਤੁ ਸਹਸਾ ਗृਹ੍ਯ ਦੋਰ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਨੈਃ ਸ਼ਨੈਃ ਮਮਾਰ ਦਾਨਵੇਨ੍ਦ੍ਰੋऽਸੌ ਬਲਾਦ੍ਭਗ੍ਨਾਸ੍ਥਿਪਞ੍ਜਰਃ
ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਦਬਾਇਆ, ਦਾਨਵਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਹੱਡੀਆਂ ਦੀ ਮੰਜਾ ਟੁੱਟਣ ਕਾਰਨ ਮਰ ਗਿਆ।
ਨਿਰ੍ਜਗਾਮ ਤਤਃ ਸ਼ਕ੍ਰਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਮੂਲਾਦਵਾਕ੍ਛਿਰਾਃ
ਫਿਰ ਇੰਦਰ ਖਟ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਤੋਂ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਬਾਹਰ ਆਇਆ।