ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਤ੍ਯੇਵ ਨਾਮਾਸ੍ਯਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰੁਰ੍ਵਿਪ੍ਰਾਸ੍ਤਥਾ ਪਿਤਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸੁਕੁਮਾਰਾਙ੍ਗੀ ਯੌਵਨਸ੍ਥਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਸਾਵਿਤਰੀ ਰੱਖਿਆ; ਸਾਵਿਤਰੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਰਮ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਸਨ, ਜਵਾਨੀ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਤਾਂ ਸੁਮਧ੍ਯਾਂ ਪृਥੁਸ਼੍ਰੋਣੀਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਕਾਞ੍ਚਨੀਮਿਵ 4.102.
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ ਤੇ ਹਿਪ ਚੌੜੀਆਂ ਸਨ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਸਾ ਤੁ ਪਦ੍ਮਪਲਾਸ਼ਾਕ੍ਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜ੍ਵਲਂਤੀਵ ਤੇਜਸਾ
ਉਹ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਦੇ ਪੱਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਤੇਜ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ।
ਅਥੋਪੋष੍ਯ ਸ਼ਿਰਃਸ੍ਨਾਤਾ ਦੇਵਤਾਮਭਿਗਮ੍ਯ ਸਾ
ਫਿਰ, ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਦਰ ਤੇ ਗਈ।
ਤੇਭ੍ਯਃ ਸੁਮਨਸਃ ਸ਼ੇषਾਃ ਪ੍ਰਤਿਗृਹ੍ਯ ਨृਪਾਤ੍ਮਜਾ
ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਲੈ ਲਏ।
ਸੋਭਿਵਾਦ੍ਯ ਪਿਤੁਃ ਪਾਦੌ ਸ਼ੇषਾਨ੍ਪੂਰ੍ਵਂ ਨਿਵੇਦ੍ਯ ਚ
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਛੁਹ ਕੇ, ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਬਚੇ ਹੋਏ ਫੁੱਲ ਪੇਸ਼ ਕੀਤੇ।
ਤਾਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਯੌਵਨਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਂ ਸ੍ਵਚ੍ਛਾਂ ਤਾਂ ਦੇਵਰੂਪਿਣੀਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਜਵਾਨੀ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਸੀ ਅਤੇ ਦੇਵੀ ਵਰਗੀ ਲੱਗਦੀ ਸੀ,
ਯੁਕ੍ਤਃ ਪ੍ਰਦਾਨਕਾਲੋऽਸ੍ਯਾਸ੍ਤੇਨ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਵृਣੋਤ੍ਵਿਮਾਮ੍
ਹੁਣ ਇਸ ਦਾ ਵਿਆਹ ਕਰਨ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਕੋਈ ਇਸ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਵੇ।
ਦੇਵਾਦੀਨਾਂ ਯਥਾ ਵਾਚ੍ਯੋ ਨ ਲਬ੍ਧੇਯਂ ਤਥਾ ਕੁਰੁ
ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਵਿਚ ਕਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਉਹ ਨਾ ਮਿਲੇ, ਤਾਂ ਉਹੀ ਕਰ।
ਪਿਤੁਰ੍ਗृਹੇ ਤੁ ਯਾ ਕਨ੍ਯਾ ਰਜਃ ਪਸ਼੍ਯਤ੍ਯਸਂਸ੍ਕृਤਾ
ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁੜੀ ਆਪਣੀ ਮਹਾਵਾਰੀ ਵੇਖਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਜਿਸ ਦਾ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ,
ਅਤੋਰ੍ਥਂ ਪ੍ਰੇषਯਾਮੀਤਿ ਕੁਰੁ ਪੁਤ੍ਰਿ ਸ੍ਵਯਂਵਰਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਭੇਜਾਂਗਾ; ਧੀਏ, ਆਪਣਾ ਸਵਯੰਵਰ ਕਰ।
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਾ ਤਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਨਿਰ੍ਯਯੌ 4.102.
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਿਆ', ਤੇ ਉਥੋਂ ਨਿਕਲ ਗਈ।
ਮਾਨ੍ਯਾਨਾਮਤ੍ਰ ਵृਦ੍ਧਾਨਾਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਪਾਦਾਭਿषੇਚਨਮ੍
ਉਥੇ ਮਾਣਯੋਗ ਵੱਡਿਆਂ ਦੇ ਪੈਰ ਧੋਣ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਕੇ,
ਆਜਗਾਮ ਪੁਨਰ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਸਹ ਮਂਤ੍ਰਿਭਿਃ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਮੁੜ ਘਰ ਆਈ, ਮੰਤਰੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ।
ਆਸੀਨਮਾਸਨੇ ਵਿਪ੍ਰਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਸ੍ਮਿਤਭਾषਿਣੀ
ਉਹ ਹੱਸਦੀਆਂ ਤੇ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਬੋਲਦੀਆਂ, ਆਸਨ ਤੇ ਬੈਠੇ ਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਯੁਮਤ੍ਸੇਨ ਇਤਿ ਖ੍ਯਾਤੋ ਦੇਵਦਤ੍ਤੋ ਬਭੂਵ ਸਃ
ਉਹ ਦੀਯੁਮਤਸੇਨ ਦੇ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਵਦੱਤ ਵੀ ਆਖਿਆ ਗਿਆ।
ਅਹੋ ਬਤ ਮਹਤ੍ਕष੍ਟਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾ ਨृਪਤੇਃ ਕृਤਮ੍
ਅਹੋ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਰਾਜੇ ਲਈ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਝੱਲੀ।
ਸਤ੍ਯਂ ਵਦਤ੍ਯਸ੍ਯ ਪਿਤਾ ਸਤ੍ਯਂ ਮਾਤਾ ਪ੍ਰਭਾषਤੇ
ਉਸ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੱਚ ਬੋਲਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵੀ ਸੱਚ ਬੋਲਦੀ ਹੈ।
ਏਕੋ ਦੋषੋऽਸ੍ਤਿ ਨਾਨ੍ਯੋऽਸ੍ਯ ਸੋऽਦ੍ਯਪ੍ਰਭृਤਿ ਸਤ੍ਯਵਾਕ੍
ਇੱਕ ਹੀ ਔਗੁਣ ਹੈ, ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ; ਅੱਜ ਤੋਂ ਉਹ ਸੱਚ ਬੋਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ।
ਨਾਰਦਸ੍ਯ ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਨਯਾਂ ਪ੍ਰਾਹ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸਂਵਤ੍ਸਰੇਣ ਸੋਲ੍ਪਾਯੁਰ੍ਦੇਹਤ੍ਯਾਗਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ
ਨਾਰਦ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਧੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ, ਥੋੜ੍ਹੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦੇਵੇਗਾ।'
ਸਕृਤ੍ਪ੍ਰਦੀਯਤੇ ਕਨ੍ਯਾ ਤ੍ਰੀਣ੍ਯੇਤਾਨਿ ਸਕृਤ੍ਸਕृਤ੍
ਕੁੜੀ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਚੀਜ਼ਾਂ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ।
ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਥ ਵਾਲ੍ਪਾਯੁਃ ਸਗੁਣੋ ਨਿਰ੍ਗੁਣੋऽਪਿ ਵਾ 4.102.
ਚਾਹੇ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਥੋੜ੍ਹੀ, ਚੰਗਾ ਸੁਭਾਵ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਮਨਸਾ ਨਿਸ਼੍ਚਯਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਾਚਾऽਭਿਧੀਯਤੇ
ਮਨ ਵਿਚ ਪੱਕਾ ਫੈਸਲਾ ਕਰ ਕੇ, ਫਿਰ ਉਹ ਗੱਲ ਮੂੰਹੋਂ ਕਹੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਵਿਘ੍ਨਮਗ੍ਰੇ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਦਾਨੇ ਦੁਹਿਤੁਸ੍ਤਵ
ਸਾਵਿਤਰੀ, ਤੇਰੀ ਧੀ ਦੇ ਦਾਨ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ ਕੋਈ ਰੁਕਾਵਟ ਨਾ ਆਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮੁਤ੍ਪਤ੍ਯ ਨਾਰਦਸ੍ਤ੍ਰਿਦਿਵਂ ਗਤਃ ਸ਼ੁਭੇ ਮੁਹੂਰ੍ਤੇ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵਸ੍ਥੈਰ੍ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੈਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਨਾਰਦ ਉਠ ਕੇ ਤੀਹਰ ਤੇ ਚਲੇ ਗਏ, ਚੰਗੇ ਸਮੇਂ 'ਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਵੈਦਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਸਨ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਪਿ ਵਰਂ ਲਬ੍ਧ੍ਵਾ ਭਰ੍ਤਾਰਂ ਮਨਸੇਪ੍ਸਿਤਮ੍
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਚਾਹੇ ਹੋਏ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਿਆ।
ਏਵਂ ਤਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮੇ ਤੇषਾਂ ਵਸਤਾਂ ਪ੍ਰੀਤਿਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਰਹੇ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ੍ਤਪ੍ਯਮਾਨਾਯਾਸ੍ਤਿष੍ਠਂਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਦਿਵਾਨਿਸ਼ਮ੍
ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੁੱਖ ਸਹਿ ਕੇ, ਦਿਨ ਰਾਤ ਡਟ ਕੇ ਰਹੀ।
ਤਤਃ ਕਾਲੇ ਬਹੁਤਿਥੇ ਵ੍ਯਤਿਕ੍ਰਾਂਤੇ ਕਦਾਚਨ ਪ੍ਰੋष੍ਠਪਦੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਰਜਨੀਮੁਖੇ
ਫਿਰ, ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪ੍ਰੋਠਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਪੱਖ 'ਚ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ 'ਤੇ—
ਗਣਯਨ੍ਤੀ ਚ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਨਾਰਦੋਕ੍ਤਂ ਵਚੋ ਹृਦਿ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਵਿਚ ਨਾਰਦ ਦੀ ਕਹੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਕਰਦੀ ਹੋਈ, ਦਿਨ ਗਿਣ ਰਹੀ ਸੀ।