ਗ੍ਰੀਵਾਸੂਤ੍ਰਕਸਿਂਦੂਰਕੁਂਕੁਮੇਨ ਚ ਭੂषਯੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਦੇ ਹਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਸਿੰਦੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਜਾਏ।
ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਜਲਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਃ ਸੂਤ੍ਰਵੇष੍ਟਿਤਾਃ
ਘੜੇ ਟੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਚੰਗੀ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣ।
ਚਂਦਨੇਨ ਸਮਾਲਬ੍ਧਾਃ ਸਹਿਰਣ੍ਯਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਕੇ ਮਧ੍ਯੇ ਯਜਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤੁ ਪਿਤृਦੇਵਰ੍षਿਣਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਯਜਮਾਨ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ।
ਇਮਾ ਮੇ ਸਮਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਤਾਰਯਸ੍ਵ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾ ਬ੍ਰੂਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
''ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿਓ।'' ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਕਹਣ, ''ਐਸਾ ਹੋਵੇ,'' ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਹੂਯ ਯਜਮਾਨ ਇਦਂ ਵਦੇਤ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਇਹ ਕਹੇ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਵਣਂ ਮਾਸਂ ਸਮੁਤ੍ਤਾਰਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
''ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨਾ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।''
ਉਪੋष੍ਯ ਸ਼ਿਰਸੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਰੁਹਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ਼੍ਰਵਣੋਤ੍ਤਮੇ
ਦੇਵੀ ਲਈ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾ।
ਇਤਿ ਵਰ੍ਧਨਿਕੋਤ੍ਤਾਰਣਮਨ੍ਤ੍ਰਃ 4.95.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵर्धਨਿਕ ਉਤਤਾਰਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਿਕਾਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਵर्धਨਿਕਾ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਜਮਾਨੋऽਪਿ ਯਾਤਾਸੁ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਚਰੇਤ੍
ਯਜਮਾਨ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਸੁਖ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾਦੌ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ繁ਤਾ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ,
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸ ਹੀਨੋऽਪਿ ਵ੍ਰਤੀ ਵ੍ਰਤਫਲਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦੇਕੇਨਾਪਿ ਲਭਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾਵ੍ਰਤੇ
ਪਾਰਥ, ਇਕ ਵਿਆਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਵੀ, ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾ ਵਰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇषੁ ਤੇषੁ ਚ ਮਾਸੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ,
ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਭਵਂਤਿ ਦ੍ਵਾਵष੍ਟਮ੍ਯੌ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ ਵਸੁਧਾਭਾਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍
ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੋ ਅਠਵੀਂਆਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਬਣਾਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਾਤ੍ਪਰਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਯਾਚਿਤਮ੍
ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਿਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ ਸਵੇਰੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ।
ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਤਿਕ੍ਰਮ੍ਯ ਨਕ੍ਤਭੋਜੀ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍
ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਗ੍ਨਿਕਾਰ੍ਯੋ ਹ੍ਯਧਃਸ਼ਯ੍ਯੋ ਨਕ੍ਤਭੋਜੀ ਸਦਾ ਭਵੇਤ੍ ਪੂਰ੍ਣਕੁਮ੍ਭੋਪਰਿਸ੍ਥਾਪ੍ਯ ਪੂਜਯੇਚ੍ਚ ਸੁਸ਼ੋਭਨੇ
ਜੋ ਅੱਗ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੌਂਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਘੜਾ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁਭਾਗੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰੇ।
ਕਪਿਲਾਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯੇਨ ਸ੍ਥਾਪਯੇਨ੍ਮृਨ੍ਮਯਂ ਸ਼ਿਵਮ੍
ਕਪਿਲਾ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਉਤਪਾਦਾਂ ਨਾਲ, ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਸ਼ਿਵ ਬਣਾਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਤ੍ਕੁਮ੍ਭਾਨਾਂ ਜਲੋਨ੍ਮਿਸ਼੍ਰਮਰ੍ਘਮष੍ਟਾਂਗਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਉਹ ਘੜਿਆਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਜੋ ਅਰਘ ਦਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਠ-ਅੰਗ ਅਰਘ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਮਹਾਦੇਵਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਗਨ੍ਧਪੁष੍ਪਂ ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍ 4.96.
ਮਹਾਦੇਵ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧ ਤੇ ਫੁੱਲ ਕ੍ਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦੇਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਧੇਨੁਂ ਵਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵृषਂ ਵਾਪਿ ਧੁਰਂਧਰਮ੍ ਯੋ ਦਦਾਤਿ ਸ਼ਿਵੇ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਤਸ੍ਯ ਪੁਣ੍ਯਫਲਂ ਸ਼ृਣੁ
ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਗਾਂ ਜਾਂ ਜੋੜੇ ਲਈ ਬਲਦ ਦਾਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਨੂੰ ਭਕਤੀ ਨਾਲ ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੁੰਨ ਫਲ ਨੂੰ ਸੁਣ।
ਵਿਮਾਨਮਰ੍ਕਪ੍ਰਤਿਮਂ ਹਂਸਯੁਕ੍ਤਮਲਂਕृਤਮ੍
ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਹੰਸਾਂ ਨਾਲ ਜੋੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਇੱਕ ਅਸਮਾਨੀ ਰਥ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਰੁਦ੍ਰਸ੍ਯ ਭਵਨੇ ਵਰ੍षਕੋਟਿਸ਼ਤਤ੍ਰਯਮ੍
ਰੁਦਰ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਤਿੰਨ ਸੌ ਕਰੋੜ ਸਾਲ ਰਹਿ ਚੁੱਕਿਆ।
ਯਸ਼੍ਚਾष੍ਟਮੀषੁ ਚ ਸ਼ਿਵਾਸੁ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀषੁ ਨਕ੍ਤਂ ਸਮਾਚਰਤਿ ਸ਼ਾਸ੍ਤ੍ਰਵਿਧਾਨ ਦृष੍ਟਮ੍
ਜੋ ਕੋਈ ਅਠਵੀਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀਂ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਜੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹਨ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸ਼ਿਵਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤ੍ਰਿषੁ ਲੋਕੇषੁ ਵਿਖ੍ਯਾਤਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼ਿਵਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ
ਸ਼ਿਵ ਚੌਦਵੀਂ ਦਾ ਵਰਤ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਇਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ 'ਸ਼ਿਵ ਚੌਦਵੀਂ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।