ਫੇਨਂ ਲਾਲਾਵਿਲਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦੁਦ੍ਗਿਰਂਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਝੱਗ ਅਤੇ ਲਾਲਾ ਨਿਕਾਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ षੋਡਸ਼ਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਸ੍ਵਯਮਰੁਂਧਤੀ ਨਹੁषਾਯ ਸਮਾਚਖ੍ਯੌ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣੀ ਵ੍ਰਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੋਲਵਾਂ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਖੁਦ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਵਣੀ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਕਰਕਾਨष੍ਟੌ ਤਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਘੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਸਾ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਚਸਾ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਦਾਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਯਜਨ ਦੇ ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ,
ਆਮਂਤ੍ਰਯੇਦ੍ਦਸ਼ੈਕੈਕਾ ਨਾਰੀਰ੍ਗੌਰੀਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਃ
ਉਹ ਦਸ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਗੌਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਬੁਲਾਏ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਨ੍ 4.95.
ਅਤੇ ਉਥੇ ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਪਾਦਕ੍ਸ਼ਾਲਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੇ।
ਗ੍ਰੀਵਾਸੂਤ੍ਰਕਸਿਂਦੂਰਕੁਂਕੁਮੇਨ ਚ ਭੂषਯੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਦੇ ਹਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਸਿੰਦੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਜਾਏ।
ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਜਲਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਃ ਸੂਤ੍ਰਵੇष੍ਟਿਤਾਃ
ਘੜੇ ਟੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਚੰਗੀ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣ।
ਚਂਦਨੇਨ ਸਮਾਲਬ੍ਧਾਃ ਸਹਿਰਣ੍ਯਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਕੇ ਮਧ੍ਯੇ ਯਜਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤੁ ਪਿਤृਦੇਵਰ੍षਿਣਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਯਜਮਾਨ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ।
ਇਮਾ ਮੇ ਸਮਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਤਾਰਯਸ੍ਵ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾ ਬ੍ਰੂਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
''ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿਓ।'' ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਕਹਣ, ''ਐਸਾ ਹੋਵੇ,'' ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਹੂਯ ਯਜਮਾਨ ਇਦਂ ਵਦੇਤ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਇਹ ਕਹੇ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਵਣਂ ਮਾਸਂ ਸਮੁਤ੍ਤਾਰਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
''ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨਾ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।''
ਉਪੋष੍ਯ ਸ਼ਿਰਸੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਰੁਹਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ਼੍ਰਵਣੋਤ੍ਤਮੇ
ਦੇਵੀ ਲਈ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾ।
ਇਤਿ ਵਰ੍ਧਨਿਕੋਤ੍ਤਾਰਣਮਨ੍ਤ੍ਰਃ 4.95.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵर्धਨਿਕ ਉਤਤਾਰਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਿਕਾਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਵर्धਨਿਕਾ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯਜਮਾਨੋऽਪਿ ਯਾਤਾਸੁ ਯਥੇष੍ਟਂ ਕਾਮਮਾਚਰੇਤ੍
ਯਜਮਾਨ ਜਦੋਂ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਤ ਸਕਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯ ਕਾਲੇ ਤੁ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਸੁਖਂ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਜਦੋਂ ਉਸ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਮੌਤ ਸੁਖ ਨਾਲ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਸਮृਦ੍ਧ੍ਯਾਦੌ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਮਰ੍ਤ੍ਯਸੁਖਾਨਿ ਚ
ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪੁੱਤਰ-ਪੌਤਿਆਂ ਦੀ繁ਤਾ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖ ਭੋਗ ਕੇ,
ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਤੁਲ੍ਯਂ ਸ ਹੀਨੋऽਪਿ ਵ੍ਰਤੀ ਵ੍ਰਤਫਲਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਜੋ ਇਸ ਵਰਤ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੈ, ਔਰਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੋਈ ਇੱਕ ਵੀ, ਜੇਕਰ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਵਰਤ ਦਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੀ ਹੈ।
ਤਦੇਕੇਨਾਪਿ ਲਭਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾਵ੍ਰਤੇ
ਪਾਰਥ, ਇਕ ਵਿਆਕਤੀ ਦੁਆਰਾ ਵੀ, ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾ ਵਰਤ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯੇਨ ਵਿਜ੍ਞਾਤਮਾਤ੍ਰੇਣ ਨਰੋ ਮੋਕ੍ਸ਼ਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਇਹ ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ ਮਨੁੱਖ ਮੁਕਤੀ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਯੇषੁ ਤੇषੁ ਚ ਮਾਸੇषੁ ਸ਼ੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀਮ੍
ਉਹਨਾਂ ਮਹੀਨਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਚੌਦਵੀ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ,
ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਭਵਂਤਿ ਦ੍ਵਾਵष੍ਟਮ੍ਯੌ ਚ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ੀ ਵਸੁਧਾਭਾਜਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਭੁਞ੍ਜੀਯਾਨ੍ਨਕ੍ਤਭੋਜਨਮ੍
ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਦੋ ਅਠਵੀਂਆਂ ਤੇ ਚੌਦਵੀ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ; ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਭਾਂਡਾ ਬਣਾਕੇ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਹੀ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਾਤ੍ਪਰਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਂ ਭੈਕ੍ਸ਼੍ਯਾਤ੍ਪਰਮਯਾਚਿਤਮ੍
ਉਪਵਾਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭਿਖ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਭਿਖ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਿਰਫ ਜੋ ਮੰਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹੀ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦੇਵੈਸ਼੍ਚ ਭੁਕ੍ਤਂ ਪੂਰ੍ਵਾਹ੍ਣੇ ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨੇ ਮੁਨਿਭਿਸ੍ਤਥਾ
ਦੇਵਤੇ ਸਵੇਰੇ ਖਾਂਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਮੁਨੀ ਦੁਪਹਿਰ ਨੂੰ ਵੀ।