ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਸ਼ਬ੍ਦਗਦ੍ਗਦਸਂਭਾषਾ ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਗਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲਚਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਤਾ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਂਗਾਯਾਂ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਨੇਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਈ।
ਭੋਜਯਂਤੀ ਮੁਨੀਨਾਂ ਤੁ ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਨਾਨਾਨ੍ਨਭੋਜਨੈਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਪੂਜ੍ਯਂ ਭਗਵਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਭਗਵਤੀ, ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਹੈ?
ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਜਯਸ਼੍ਰੀ, ਇਹ ਵਰਤ 'ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੂਢਂ ਬਹ੍ਮਰ੍षਿਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸੁਪਤਿਵ੍ਰਤਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਯਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਭੋਜ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 4.95.
ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਮਯੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਮਹਾਸਤੀ
ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਮਰਨ ਲੱਗੀ।
ਫੇਨਂ ਲਾਲਾਵਿਲਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦੁਦ੍ਗਿਰਂਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਝੱਗ ਅਤੇ ਲਾਲਾ ਨਿਕਾਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ षੋਡਸ਼ਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਸ੍ਵਯਮਰੁਂਧਤੀ ਨਹੁषਾਯ ਸਮਾਚਖ੍ਯੌ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣੀ ਵ੍ਰਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੋਲਵਾਂ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਖੁਦ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਵਣੀ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਕਰਕਾਨष੍ਟੌ ਤਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਘੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਸਾ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਚਸਾ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਦਾਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਯਜਨ ਦੇ ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ,
ਆਮਂਤ੍ਰਯੇਦ੍ਦਸ਼ੈਕੈਕਾ ਨਾਰੀਰ੍ਗੌਰੀਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਃ
ਉਹ ਦਸ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਗੌਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਬੁਲਾਏ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਨ੍ 4.95.
ਅਤੇ ਉਥੇ ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਪਾਦਕ੍ਸ਼ਾਲਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੇ।
ਗ੍ਰੀਵਾਸੂਤ੍ਰਕਸਿਂਦੂਰਕੁਂਕੁਮੇਨ ਚ ਭੂषਯੇਤ੍
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਗਲ ਦੇ ਹਾਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਧਾਗਾ, ਸਿੰਦੂਰ ਅਤੇ ਕੇਸਰ ਨਾਲ ਸਜਾਏ।
ਅਚ੍ਛਿਦ੍ਰਾ ਜਲਪੂਰ੍ਣਾਸ੍ਤੁ ਸੁਵृਤ੍ਤਾਃ ਸੂਤ੍ਰਵੇष੍ਟਿਤਾਃ
ਘੜੇ ਟੁੱਟੇ ਨਾ ਹੋਣ, ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਣ, ਚੰਗੀ ਆਕਾਰ ਦੇ ਹੋਣ ਅਤੇ ਧਾਗੇ ਨਾਲ ਲਪੇਟੇ ਹੋਣ।
ਚਂਦਨੇਨ ਸਮਾਲਬ੍ਧਾਃ ਸਹਿਰਣ੍ਯਾਃ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲਗੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖ-ਵੱਖ।
ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਮਣ੍ਡਲਕੇ ਮਧ੍ਯੇ ਯਜਮਾਨਃ ਸ੍ਵਯਂ ਤਦਾ ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਨਾਸ਼ਮਾਯਾਤੁ ਪਿਤृਦੇਵਰ੍षਿਣਾਂ ਨृਣਾਮ੍
ਯਜਮਾਨ ਮੰਡਲ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਿਤਰ, ਦੇਵਤੇ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੀਆਂ ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਦੂਰ ਹੋਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ।
ਇਮਾ ਮੇ ਸਮਯਂ ਸ੍ਵਰ੍ਣਂ ਤਾਰਯਸ੍ਵ ਭਵਾਰ੍ਣਵਾਤ੍ ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਤਾ ਬ੍ਰੂਯੁਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
''ਮੇਰੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ, ਮੈਨੂੰ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ ਦਿਓ।'' ਸਭ ਔਰਤਾਂ ਕਹਣ, ''ਐਸਾ ਹੋਵੇ,'' ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਤਤੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਮਾਹੂਯ ਯਜਮਾਨ ਇਦਂ ਵਦੇਤ੍
ਫਿਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਬੁਲਾ ਕੇ, ਯਜਮਾਨ ਇਹ ਕਹੇ।
ਉਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਸ਼੍ਰਾਵਣਂ ਮਾਸਂ ਸਮੁਤ੍ਤਾਰਯ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
''ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਮਹੀਨਾ ਪਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਾਰ ਲੰਘਾ।''
ਉਪੋष੍ਯ ਸ਼ਿਰਸੋ ਦੇਵ੍ਯਾਃ ਸਮੁਤ੍ਤੀਰ੍ਯ ਰੁਹਦ੍ਰੁਮਾਨ੍ ਤਤੋ ਗਚ੍ਛ ਮਹਾਦੇਵਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਸ਼੍ਰਵਣੋਤ੍ਤਮੇ
ਦੇਵੀ ਲਈ ਸਿਰ ਉੱਤੇ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ, ਅੰਜੀਰ ਦੇ ਦਰੱਖਤਾਂ ਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਸ਼੍ਰਾਵਣ ਦੇ ਵਧੀਆ ਸਮੇਂ ਮਹਾਦੇਵ ਕੋਲ ਜਾ।
ਇਤਿ ਵਰ੍ਧਨਿਕੋਤ੍ਤਾਰਣਮਨ੍ਤ੍ਰਃ 4.95.
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵर्धਨਿਕ ਉਤਤਾਰਣ ਮੰਤ੍ਰ ਦਾ ਸਮਾਪਤੀ ਹੋਈ।
ਤਾਂ ਵਰ੍ਦ੍ਧਨਿਕਾਮੇਕਾਨ੍ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਪ੍ਰਤਿਪਾਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਵर्धਨਿਕਾ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।