ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਸृष੍ਟਾ ਨਿਯੋਗਸ਼੍ਚ ਜਨੇ ਕृਤਃ
ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਬਣਾਏ, ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਹੁਕਮ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ।
ਯੋ ਯਦ੍ਵਦਤਿ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਞ੍ਛੁਭਂ ਵਾਪ੍ਯਥ ਵਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਕੁਝ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ,
ਜਾਤਾਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਕੇ ਪੂਜ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਨਿਯਮੇਨ ਪ੍ਰਜਾਪਤੇ
ਤੀਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਜਨਮ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਦੇ ਵੱਲੋਂ, ਪ੍ਰਜਾਪਤੀ ਦੇ ਹੁਕਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ।
ਤਾਸਾਮਸ੍ਤੀਹ ਸਾ ਸ਼ਕ੍ਤਿਰਚਿਨ੍ਤ੍ਯਾ ਤਰ੍ਕਹੇਤੁਭਿਃ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ, ਇੱਥੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ ਜੋ ਸਮਝਣ ਤੋਂ ਪਰੇ ਹੈ, ਜਿਸਨੂੰ ਤਰਕ ਨਾਲ ਸਮਝਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ।
ਤਚ੍ਛृਣ੍ਵਂਤਿ ਯਤਃ ਪਾਰ੍ਥ ਨੈਕਾ ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾ ਮਤਾਃ
ਉਹ ਸੁਣਦੇ ਹਨ, ਪਰਥ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਸਿਰਫ ਸੁਣਨ ਵਾਲੇ ਨਹੀਂ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ।
ਯਥਾ ਹਿ ਸਿਦ੍ਧਗਂਧਰ੍ਵਾ ਨਾਗਾਃ ਕਿਂਪੁਰੁषਾਃ ਖਗਾਃ ਤਥੈਤਾਃ ਪੁਣ੍ਯਨਾਮਾਨੋ ਵਂਦ੍ਯਾਃ ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾਃ ਸ੍ਮृਤਾਃ
ਜਿਵੇਂ ਸਿੱਧ, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਕਿੰਪੁਰਸ਼ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਆਦਰਯੋਗ ਹਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਇਹ ਪਵਿੱਤਰ ਨਾਮ ਵਾਲੇ, ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾ ਵੀ ਆਦਰਯੋਗ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਤਾ ਸਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਸ੍ਤਂ ਨਾਰੀਨਰੈਰਿਹ
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਮਰਦਾਂ ਤੇ ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਕਰਤਬ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਆਘ੍ਰਾਯ ਧੂਪਂ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਜਲਂ ਚਾਗਨ੍ਧ ਮੇਵ ਚ
ਧੂਪ, ਪੱਕਾ ਭੋਜਨ, ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਸੁਗੰਧ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ,
ਅਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਦਿ ਮृਤ੍ਯੁਃ ਸ੍ਯਾਦਂਤਰਾਲੇਪਿ ਪਾਂਡਵ ਸਫੇਨਿਲੈਰ੍ਮੁਖੈ ਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਭ੍ਰਿਯਂਤੇ ਨੀਚਦੁਃਖਿਤਾਃ ।। 4.95.
ਜੇ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਾ ਦੇਵੇ, ਪਾਂਡਵ, ਤਾਂ ਮੌਤ ਵਿਚਕਾਰ ਆ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਨੀਚ ਤੇ ਦੁਖੀ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ, ਝੱਗ ਵਾਲੇ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਜੀਵ ਤੰਗ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸ਼੍ਰੂਯਂਤੇ ਹਿ ਪੁਰਾ ਪਾਰ੍ਥ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਂ ਨਹੁषੋ ਨृਪਃ
ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਪਰਥ, ਕਿ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਹੁਸ਼ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਕ੍ਸ਼ਰੂਪਸਂਪਨ੍ਨਾ ਦਰ੍ਸ਼ਨੀਯਤਰਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਸਪਸ਼ਟ ਰੂਪ ਵਾਲੀ, ਬਹੁਤ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਸੀ।
ਸ਼ਬ੍ਦਗਦ੍ਗਦਸਂਭਾषਾ ਮਤ੍ਤਮਾਤਂਗਗਾਮਿਨੀ
ਉਸ ਦੀ ਬੋਲਚਾਲ ਗੁੰਝਲਦਾਰ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਨਸ਼ੇ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ ਚੱਲਦਾ ਹੋਵੇ।
ਸਾ ਕਦਾਚਿਦ੍ਗਤਾ ਸ੍ਨਾਤੁਂ ਗਂਗਾਯਾਂ ਚਾਸ਼੍ਰਮੇ ਮੁਨੇਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਉਹ ਗੰਗਾ ਵਿਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਆਸ਼ਰਮ 'ਤੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਈ।
ਭੋਜਯਂਤੀ ਮੁਨੀਨਾਂ ਤੁ ਪਤ੍ਨੀਰ੍ਨਾਨਾਨ੍ਨਭੋਜਨੈਃ
ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭੋਜਨ ਦੇ ਕੇ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਸੀ।
ਪੂਜ੍ਯਂ ਭਗਵਤਿ ਬ੍ਰੂਹਿ ਕਿਮੇਤਦ੍ਵ੍ਰਤਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਹੇ ਪੂਜਨਯ ਭਗਵਤੀ, ਦੱਸੋ, ਇਹ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਹੈ?
ਅਰੁਨ੍ਧਤ੍ਯੁਵਾਚ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯੇ ਸ਼ृਣੁष੍ਵ ਤ੍ਵਂ ਨਾਮ੍ਨਾ ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾਵ੍ਰਤਮ੍
ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਸੁਣੋ, ਜਯਸ਼੍ਰੀ, ਇਹ ਵਰਤ 'ਸ਼੍ਰਾਵਣਿਕਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਗੂਢਂ ਬਹ੍ਮਰ੍षਿਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਸੁਪਤਿਵ੍ਰਤਕਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਹ ਗੁਪਤ ਹੈ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸਾਰ ਹੈ, ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਬਹੁਤ ਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਜਯਸ਼੍ਰੀਸ੍ਤੁ ਭੋਜ੍ਯੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਯਦृਚ੍ਛਯਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਯਸ਼੍ਰੀ ਨੇ ਉਥੇ ਅਚਾਨਕ ਭੋਜਨ ਖਾ ਲਿਆ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾਚਮ੍ਯ ਜਗਾਮਾਥ ਸ੍ਵਪੁਰਂ ਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰਮ੍ 4.95.
ਭੋਜਨ ਖਾ ਕੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ, ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ ਕੋਲ ਚਲੀ ਗਈ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਸਮਯੇ ਪੂਰ੍ਣੇ ਮ੍ਰਿਯਮਾਣਾ ਮਹਾਸਤੀ
ਫਿਰ, ਸਮਾਂ ਪੂਰਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮਹਾਨ ਪਤਿਵਰਤਾ ਔਰਤ ਮਰਨ ਲੱਗੀ।
ਫੇਨਂ ਲਾਲਾਵਿਲਾਦ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਦੁਦ੍ਗਿਰਂਤੀ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਃ
ਉਹ ਵਾਰ ਵਾਰ ਆਪਣੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਝੱਗ ਅਤੇ ਲਾਲਾ ਨਿਕਾਲ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਤਃ षੋਡਸ਼ਕੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਦਿਨੇ ਸ੍ਵਯਮਰੁਂਧਤੀ ਨਹੁषਾਯ ਸਮਾਚਖ੍ਯੌ ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਸ਼੍ਰਾਵਣੀ ਵ੍ਰਤੇ
ਜਦੋਂ ਸੋਲਵਾਂ ਦਿਨ ਆ ਗਿਆ, ਅਰੁੰਧਤੀ ਨੇ ਖੁਦ ਨਹੁਸ਼ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ ਸ਼੍ਰਾਵਣੀ ਵਰਤ ਵਿੱਚ ਕੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਚ੍ਛੁਤ੍ਵਾ ਨਹੁषੋ ਰਾਜਾ ਦ੍ਰੁਤਂ ਭੋਜ੍ਯਂ ਪ੍ਰਚਕ੍ਰਮੇ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨਹੁਸ਼ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਭੋਜਨ ਦੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਦਤ੍ਵਾ ਚ ਕਰਕਾਨष੍ਟੌ ਤਾਮੁਦ੍ਦਿਸ਼੍ਯ ਜਯਸ਼੍ਰਿਯਮ੍
ਉਸਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਅੱਠ ਘੜੇ ਦੇ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਉਸਦੇ ਨਾਮ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।
ਜਗਾਮ ਸ਼ਕ੍ਰਲੋਕਂ ਸਾ ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਵਰ੍ਚਸਾ
ਉਹ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਵਿਮਾਨ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲੀ ਗਈ।
ਦ੍ਰਵ੍ਯਪ੍ਰਾਪ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਭਕ੍ਤਿਸ਼੍ਚ ਦਾਨਕਾਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਸ੍ਯਤੇ
ਦਾਨ ਦੇ ਸਮੇਂ ਦੌਲਤ ਮਿਲਣੀ ਅਤੇ ਭਗਤੀ ਦੋਵੇਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਯਜ੍ਞੇ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮष੍ਟਮ੍ਯਾਂ ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਯਜਨ ਦੇ ਚੌਦਵੀਂ ਜਾਂ ਅਠਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ ਖਾਣ ਪੀਣ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ,
ਆਮਂਤ੍ਰਯੇਦ੍ਦਸ਼ੈਕੈਕਾ ਨਾਰੀਰ੍ਗੌਰੀਸ੍ਵਰੂਪਿਣੀਃ
ਉਹ ਦਸ ਔਰਤਾਂ, ਜੋ ਗੌਰੀ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਹਨ, ਬੁਲਾਏ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਸ੍ਤਤ੍ਰ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਾਨ੍ 4.95.
ਅਤੇ ਉਥੇ ਬਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਵੇਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਿਧਾਨੇਨ ਪਾਦਕ੍ਸ਼ਾਲਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦੇਵੇ।