ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼੍ਯਾਮਰ੍ਚਯਨ੍ਤਂ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦੇਵਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਚੌਦ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਹਰ ਇੱਕ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ।
ਨਾਰ੍ਯਃ ਕਿਮੇਤਨ੍ਮੇ ਬ੍ਰੂਤ ਕਿਂਨਾਮ ਵ੍ਰਤਮੀਦृਸ਼ਮ੍
ਇਸਤਰੀਆਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਇਹ ਕੀ ਹੈ? ਦੱਸੋ, ਇਸ ਵਰਤ ਦਾ ਨਾਮ ਕੀ ਹੈ?'
ਸਾਬ੍ਰਵੀਦਹਮਪ੍ਯੇਵਂ ਕਰਿष੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਵੀ ਇਹ ਚੰਗਾ ਵਰਤ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਅਰ੍ਦ੍ਧਂ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਾਤਵ੍ਯਮਰ੍ਦ੍ਧਮਾਤ੍ਮਨਿ ਭੋਜਨਮ੍
ਅੱਧਾ ਭਾਗ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਹੈ ਅਤੇ ਅੱਧਾ ਆਪਣੇ ਲਈ ਖਾਣਾ ਹੈ।
ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਤੁ ਸਰਿਤ੍ਤੀਰੇ ਕਥਾਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਹਰੇਰਿਮਾਮ੍
ਇਹ ਕੰਮ ਦਰਿਆ ਦੇ ਕੰਢੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਦੀ ਇਹ ਕਥਾ ਸੁਣ ਕੇ।
ਧੂਪੈਃ ਪੁष੍ਪੈਃ ਸਨੈਵੇਦ੍ਯੈਃ ਪੀਤਾਲਕ੍ਤੈਸ਼੍ਚਤੁਃਸ਼ਤੈਃ
ਧੂਪ, ਫੁੱਲ, ਭੋਗ ਅਤੇ ਚਾਰ ਸੌ ਪੀਲੇ ਧਾਗਿਆਂ ਨਾਲ,
ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼ਗ੍ਰਂਥਿਯੁਤਂ ਵਾਮੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਪੁਮਾਨ੍
ਚੌਦ੍ਹ ਗੰਢਾਂ ਵਾਲਾ ਧਾਗਾ: ਇਸਤਰੀ ਖੱਬੇ ਤੇ, ਪੁਰਖ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਤੇ ਬਾਂਧਦੇ ਹਨ।
ਅਨਂਤ ਸਂਸਾਰਮਹਾਸਮੁਦ੍ਰੇ ਮਗ੍ਨਾਨ੍ਸਮਭ੍ਯੁਦ੍ਧਰ ਵਾਸੁਦੇਵ
ਹੇ ਵਾਸੁਦੇਵ, ਜੋ ਅੰਤਹੀਣ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹਨ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲੈ।
ਅਨੇਨ ਦੋਰਕਂ ਬਦ੍ਧ੍ਵਾ ਭੋਕ੍ਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਵਸ੍ਥਮਾਨਸੈਃ
ਇਹ ਧਾਗਾ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਖਾਣਾ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਚਾਂਤੇ ਵ੍ਰਜੇਦ੍ਵੇਸ਼੍ਮ ਹੀਦਂ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤਵ
ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਹੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਵਰਤ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤਾ ਤਸ੍ਯਾਃ ਸਮਾਗਤ੍ਯ ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਧਨਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਪਤੀ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਵਾਲੀ ਵੇਖਿਆ।
ਪੁਨਰ੍ਜਗਾਮ ਸਾ ਹृष੍ਟਾ ਗੋਰਥੇਨ ਸ੍ਵਮਾਸ਼੍ਰਮਮ੍ ਤੇਨਾਨਂਤਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਸ਼ੁਭਗੋਧਨਸਂਕੁਲਃ
ਉਹ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਲੀ ਰਥ ਤੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਕੇ, ਅਨੰਤ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਵਾਪਸ ਆਈ।
ਗृਹਾਸ਼੍ਰਮਃ ਸ਼੍ਰਿਯਾ ਯੁਕ੍ਤੋ ਧਨਧਾਨ੍ਯਸਮਾਯੁਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਘਰ-ਆਸ਼ਰਮ ਧਨ ਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਸਾਪਿ ਮਾਣਿਕ੍ਯਕਾਞ੍ਚੀਭਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾਹਾਰਵਿਭੂषਿਤਾ
ਉਹ ਮਾਣਿਕ ਦੀ ਕਮਰਬੰਦ ਅਤੇ ਮੋਤੀ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ।
ਕਦਾਚਿਦੁਪਵਿष੍ਟੇਨ ਦृष੍ਟਂ ਬਦ੍ਧਂ ਸੁਦੋਰਕਮ੍
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਬੰਨਿਆ ਹੋਇਆ ਧਾਗਾ ਵੇਖਿਆ।
ਤੇਨ ਕਰ੍ਮਵਿਪਾਕੇਣ ਤਸ੍ਯ ਸਾ ਸ਼੍ਰੀਃ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਗਤਾ
ਉਸ ਕਰਮ ਦੇ ਫਲ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਖਤਮ ਹੋ ਗਈ।
ਯਦ੍ਯਦੇਵਾਗਤਂ ਗੇਹੇ ਤਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈਵ ਨਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਇਆ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਉਥੇ ਹੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਅਨਂਤਾਕ੍ਸ਼ੇਪਦੋषੇਣ ਦਾਰਿਦ੍ਰ੍ਯਂ ਪਤਿਤਂ ਗृਹੇ
ਅੰਤਹੀਨ ਦੋਸ਼ਾਂ ਕਰਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗਰੀਬੀ ਆ ਪਈ ਹੈ।
ਤਤੋ ਜਗਾਮ ਕੌਂਡਿਨ੍ਯੋ ਨਿਰ੍ਵੇਦਾਦ੍ਵਨਗਹ੍ਵਰਮ੍
ਫਿਰ ਕੌਂਡਿਨਯਾ ਨੇ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੇ ਗਹਿਰੇ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਵ੍ਰਤਂ ਨਿਰਸ਼ਨਂ ਗृਹ੍ਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚਰ੍ਯਂ ਜਪਨ੍ਹਰਿਮ੍
ਉਸ ਨੇ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਵ੍ਰਤ ਧਾਰਨ ਕੀਤਾ, ਬ੍ਰਹਮਚਰਿਆ ਅਪਣਾਇਆ ਤੇ ਹਰੀ ਦਾ ਨਾਮ ਜਪਿਆ।
ਤਤ੍ਰਾਪਸ਼੍ਯਨ੍ਮਹਾਵृਕ੍ਸ਼ਂ ਫਲਿਤਂ ਪੁष੍ਪਿਤਂ ਤਥਾ ਤਦ੍ਬ੍ਰੂਹਿ ਸੋਪ੍ਯੁਵਾਚੇਦਂ ਨਾਨਂਤਂ ਵੇਦ੍ਮ੍ਯਹਂ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਦਰੱਖਤ ਵੇਖਿਆ, ਜਿਸ 'ਤੇ ਫਲ ਤੇ ਫੁੱਲ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਸ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੱਸੋ', ਤੇ ਦਰੱਖਤ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦਾ, ਹੇ ਦੁਜਾ।'
ਏਵਂ ਨਿਰੀਕ੍ਸ਼ਿਤਸ੍ਤੇਨ ਗਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਸਵਤ੍ਸਕਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਉਸ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਗਾਂ ਆਪਣੀ ਬੱਝ ਨਾਲ ਦਿਖੀ।
ਸੋਬ੍ਰਵੀਦ੍ਧੇਨੁਕੇ ਬ੍ਰੂਹਿ ਯਦ੍ਯਨਂਤਸ੍ਤ੍ਵਯੇਕ੍ਸ਼ਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਗਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, 'ਦੱਸੋ, ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ ਹੈ?'
ਤਤੋ ਜਗਾਮਾਥ ਵਨੇ ਗੋਵृषਂ ਸ਼ਾਦ੍ਵਲੇ ਸ੍ਥਿਤਮ੍
ਫਿਰ ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਹਰੇ ਘਾਹ 'ਤੇ ਖੜਾ ਇੱਕ ਬਲਦ ਵੇਖਿਆ।
ਗੋਵृषਸ੍ਤਮੁਵਾਚਾਥ ਨਾਨਨ੍ਤੋ ਵੀਕ੍ਸ਼ਿਤੋ ਮਯਾ
ਬਲਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਅਨੰਤ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ।'
ਅਨ੍ਯੋਨ੍ਯਜਲਕਲ੍ਲੋਲਵੀਚਿਭਿਃ ਪਰਿਸ਼ੋਭਿਤਮ੍
ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਦੀ ਲਹਿਰਾਂ ਤੇ ਛੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸੋਭਿਤ ਸੀ।
ਸੇਵਿਤਂ ਭ੍ਰਮਰੈਰ੍ਹਂਸੈਸ਼੍ਚਕ੍ਰੈਃ ਕਾਰਂਡਵੈਰ੍ਬਕੈਃ
ਉਸ ਥਾਂ ਭੌਂਰੇ, ਹੰਸ, ਚਕਵਾ, ਕਾਰੰਡਵਾ ਤੇ ਬਕਰੇ ਆ ਕੇ ਵੱਸਦੇ ਸਨ।
ਊਚਤੁਃ ਪੁष੍ਕਰਿਣ੍ਯੌ ਤਂ ਨਾਨਂਤਂ ਵਿਦ੍ਵਹੇ ਦ੍ਵਿਜ
ਉਹ ਦੋ ਕਮਲ-ਪੁਖਤੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਦੁਜਾ, ਅਸੀਂ ਅਨੰਤ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।'
ਤਾਵਪ੍ਯੁਕ੍ਤੌ ਸੁਮਂਤੇਨ ਤਸ੍ਯਾਪਿ ਵਿਨਿਵੇਦਿਤਮ੍
ਉਹ ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਸੁਮੰਤ ਨੂੰ ਵੀ ਇਹ ਗੱਲ ਦੱਸੀ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕ੍ਸ਼ਣੇ ਮੁਨਿਵਰੇ ਕੌਂਡਿਨ੍ਯੇ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋਤ੍ਤਮੇ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਮਹਾਨ ਮੁਨੀ ਕੌਂਡਿਨਯਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਉਥੇ ਸੀ।