ਉਜ੍ਜਯਿਨ੍ਯਾਂ ਪ੍ਰਯਾਗੇ ਵਾ ਭੈਰਵੇ ਵਾਥ ਯੇ ਮृਤਾਃ
ਉਹ ਜੋ ਉੱਜੈਨੀ, ਪ੍ਰਯਾਗ ਜਾਂ ਭੈਰਵ ਵਿਖੇ ਮਰੇ,
ਕਿਂ ਤਤ੍ਰ ਵਦ ਕਰ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪੁਰੁषੈਸ੍ਤਵ ਤੁष੍ਟਿਦਮ੍
ਉਥੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸ।
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੌਮ੍ਯਦਿਨੇ ਸੂਰ੍ਯਾਂਗਾਰਕਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀ ਦੇ ਸੋਹਣੇ ਦਿਨ, ਜਦ ਸੂਰਜ ਤੇ ਮੰਗਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਮਮ ਨਾਮ੍ਨਾ ਦ੍ਵਿਜਾਨष੍ਟੌ ਪਂਚ ਚੈਵ ਸਮਾਹ੍ਵਯੇਤ੍
ਮੇਰੇ ਨਾਂ ਤੇ ਅੱਠ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਪੰਜ ਹੋਰ ਬੁਲਾਉਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਅਂਤਰ੍ਵਾਸੋਵृਤਾਨ੍ਭਕ੍ਤਾਨ੍ਸੌਪਦਿष੍ਟਦਿਗੁਨ੍ਮੁਖਾਨ੍
ਭਗਤਾਂ ਨੂੰ ਉਪਰਲੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਨਿਯਮਤ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬਿਠਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਪਯੇਦ੍ਗਨ੍ਧਕਾषਾਯੈਃ ਸੁਖੋष੍ਣਾਂਬੁਭਿਰੇਵ ਚ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੁਗੰਧਤ ਕਾਢਿਆਂ ਤੇ ਸੁਹਾਵਣੇ ਗੁੰਮ ਗਰਮ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ੁਚਿਰ੍ਭੂਤ੍ਵਾ ਤਥਾਚਾਂਤੋ ਵ੍ਰਤੀ ਭਕ੍ਤਿਪਰਾਯਣਃ 4.89.
ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਰੱਖ ਕੇ, ਨੇਮ ਪੂਰਾ ਕਰਕੇ ਤੇ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੱਗ ਕੇ,
ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖਾਨੁਪਵਿष੍ਟਾਂਸ਼੍ਚ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਹ ਤ੍ਰੈਹੱਤਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਵਾ ਕੇ ਬਿਠਾਵੇ।
ਸੁਵ੍ਯਞ੍ਜਨਂ ਸੁਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨਂ ਭੂਯੋਭੂਯੋ ਨਿਵੇਦਯੇਤ੍
ਉਹ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਿਆ ਤੇ ਸੁਆਦਲਾ ਭੋਜਨ ਵਾਰ ਵਾਰ ਪਰੋਸੇ।
ਪ੍ਰਸ੍ਥਮਾਤ੍ਰੈਰਥੈਕੈਕਂ ਤਾਮ੍ਰਪਾਤ੍ਰਸਮਨ੍ਵਿਤੈਃ
ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪ੍ਰਸਤ੍ਹ ਮਾਤਰਾ ਭੋਜਨ, ਤਾਮੇ ਦੇ ਬਰਤਨ ਵਿਚ ਦੇਵੇ।
ਚਰ੍ਮਪ੍ਰਾਵਰਣੈਃ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠੈਸ੍ਤੇषਾਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵਿਸਰ੍ਜਯੇਤ੍ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਨ੍ਵਾਚਕਂ ਵਾਪਿ ਪਂਕ੍ਤਿਭੇਦਂ ਨ ਕਾਰਯੇਤ੍
ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੰਗੀਆਂ ਚਮੜੇ ਦੀਆਂ ਚਾਦਰਾਂ ਦੇ ਕੇ, ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਰੁਖਸਤ ਕਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਨਾ ਤਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਪਾਠ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਕਤਾਰ ਵਿੱਚ ਵੱਖਰਾ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ੴ ਨਮਃ ਸ਼ਨੈਸ਼੍ਚਰੋ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਦਂਡਹਸ੍ਤੋ ਵਿਨਾਸ਼ਕਃ
ਓṃ, ਸ਼ਨੀ ਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ, ਜੋ ਹੌਲੀ ਚੱਲਣ ਵਾਲਾ, ਮੌਤ, ਦੰਡ ਫੜਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਸਭ ਕੁਝ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ।
ਲੋਕਪਾਲੋ ਹ੍ਯਤਿਕ੍ਰੂਰੋ ਰੌਦ੍ਰੋ ਘੋਰਾਨਨਃ ਸ਼ਿਵਃ (ਸ੍ਵਾਹਾ)
ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਾਖਾ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਿੱਖਾ, ਗੁੱਸੇ ਵਾਲਾ, ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਾ ਤੇ ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਹੈ। (ਸ੍ਵਾਹਾ)
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਂਪ੍ਰਯਚ੍ਛੇਚ੍ਚ ਦੇਯਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰਤੀ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖ ਕੇ, ਜੋ ਕੁਝ ਦੇਣਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਫਿਰ ਵ੍ਰਤ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਮੁੜ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਯਃ ਪੁਰੁषਃ ਕਸ਼੍ਚਿਤ੍ਸਕृਦ੍ਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਵੀ ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵੀ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ,
ਅਦृष੍ਟੋ ਮਮ ਮਾਯਾਭਿਰ੍ਵਿਮਾਨੇਨਾਰ੍ਕਮਂਡਲਮ੍
ਉਹ ਮੇਰੀ ਮਾਇਆ ਤੋਂ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਦਿਵਿ-ਰਥ ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਗੋਲ ਤੱਕ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕृਤਂ ਚੀਰ੍ਣਂ ਵ੍ਰਤਂ ਤੇਨ ਮੁਦ੍ਗਲੇਨ ਮਮੋਦਿਤਮ੍ 4.89.
ਇਹ ਵ੍ਰਤ ਮੁਦਗਲ ਨੇ ਕੀਤਾ ਤੇ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਮੈਂ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਇਤਿ ਕਾਲਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤੇऽਪਿ ਦੂਤਾ ਗਤਾਸ੍ਤੁ ਮੇ ਸ੍ਵਸ਼ਰੀਰਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਨੀਰੋਗਃ ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਿਤਃ
ਕਾਲ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੇਰੇ ਦੂਤ ਵੀ ਚਲੇ ਗਏ; ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਮੁੜ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰੋਗ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਉਠ ਖੜੇ ਹੋਏ।
ਤ੍ਵਾਂ ਦ੍ਰष੍ਟੁਮਾਗਤਃ ਪ੍ਰੋਕ੍ਤਮੇਤਦ੍ਵृਤ੍ਤਂ ਮਯਾ ਤਵ
ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ ਹਾਂ; ਇਹ ਸਾਰਾ ਵਰਤਾਂਤ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।
ਇਦਂ ਕੁਰੁष੍ਵ ਕੌਂਤੇਯ ਤ੍ਵਮਪ੍ਯਤ੍ਰ ਮਹੀਤਲੇ
ਕੌਂਤੀਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵੀ ਇਹ ਕੰਮ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਕਰ।
ਏਵਂ ਯੇਨ੍ਯੇऽਪਿ ਪੁਰੁषਾਃ ਸ੍ਤ੍ਰਿਯੋ ਵਾਪਿ ਯੁਧਿ ष੍ਠਿਰ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਕੋਈ ਮਰਦ ਜਾਂ ਔਰਤ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੰਗ ਵਿੱਚ,
ਏਕਭਕ੍ਤੇਨ ਨਕ੍ਤੇਨ ਉਪਵਾਸੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਇੱਕਾਗਰ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂਂ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ ਜਾਂ ਮੁੜ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ,
ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤਾ ਦਿਵ੍ਯਯਾਨਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾਃ
ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਦਿਵਿ-ਰਥ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦੇ ਹਨ।
ਦੋਧੂਯਮਾਨਾਸ਼੍ਚਮਰੈਃ ਸ੍ਤੂਯਮਾਨਾਃ ਸੁਰਾਸੁਰੈਃ
ਚਮਰੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੱਖੀਆਂ ਨਾਲ ਝਲਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਅਸੁਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਅਦृष੍ਟੋ ਘੋਰਰੂਪਾਸ੍ਯੈਰ੍ਯਮਦੂਤੈਰ੍ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਹ ਯਮ ਦੇ ਡਰਾਉਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਦੂਤਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸਦੇ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ,
ਅਦਾਰਿਤੋ ਮਹਾਰੌਦ੍ਰੈਰ੍ਨਾਨਾਪ੍ਰਹਰਣੋਤ੍ਤਮੈਃ
ਉਹ ਮਹਾਂ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਚੰਗੀਆਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਲੋਂ ਤੰਗ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ,
ਸਰ੍ਵਸੌਖ੍ਯਸਮਾਯੁਕ੍ਤਾਃ ਸ਼ਿਵਵਤ੍ਸੌਮ੍ਯਦਰ੍ਸ਼ਨਾਃ 4.89.
ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੁਖਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਿਵ ਵਰਗੇ ਸ਼ਾਂਤ ਤੇ ਸੁਹਣੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਸ੍ਨਾਪ੍ਯ ਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ ਮੁਨੀਨ੍ਘृਤਪਾਯਸੇਨ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਪੂਜ੍ਯਤਿਲਤਣ੍ਡੁਲਵਸ੍ਤ੍ਰਦਾਨੈਃ
ਤੇਰਾਂ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਘਿਉ-ਚਾਵਲ ਵਾਲੇ ਖੀਰ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤਿਲ, ਚੌਲ ਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਅਨਙ੍ਗਤ੍ਰਯੋਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵ੍ਰਤਂ ਕਥਯ ਕਿਞ੍ਚਿਨ੍ਮੇ ਰੂਪਸੌਭਾਗ੍ਯਦਾਯਕਮ੍
ਮੇਰੇ ਲਈ ਕੋਈ ਐਸਾ ਵਰਤ ਦੱਸੋ ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਿਸਮਤ ਦੇਵੇ।
ਕਾਯਕ੍ਲੇਸ਼ਕਰੈਃ ਕ੍ਰੂਰੈਰਸਾਰੈਃ ਫਲ ਸਾਧਨੈਃ
ਕਠਿਨ ਸਰੀਰਕ ਤਪ ਤੇ ਔਖੇ, ਫਲ ਰਹਿਤ ਉਪਾਅ ਕਰਕੇ,