ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤੀਹ ਸਮ੍ਯਙ੍ ਮਧੁਪੁਰਨਰਕਾਰੇਰਰ੍ਚਨਂ ਯਸ਼੍ਚ ਪਸ਼੍ਯੇਤ੍
ਜੋ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਦਾ, ਠੀਕ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਸੁਣਦਾ ਜਾਂ ਮਧੁਪੁਰਾ ਤੇ ਨਰਕਾ ਦੀ ਪੂਜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ,
ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਂ ਨਾਮ ਸਰ੍ਵਾਮਰਨਮਸ੍ਕृਤਮ੍
ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਨਾਮਕ ਵਰਤ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਾ ਸਤਕਾਰਦੇ ਹਨ,
ਕਾਰ੍ਤ੍ਤਿਕੇ ਵਾਥ ਵੈਸ਼ਾਖੇ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ੀਰ੍षੇ ਚ ਫਾਲ੍ਗੁਨੇ
ਕਾਰਤਿਕ, ਵੈਸ਼ਾਖ, ਮਾਰਗਸ਼ੀਰਸ਼ ਜਾਂ ਫਾਲਗੁਨ ਵਿੱਚ,
ਕृਤ੍ਵਾ ਸਾਯਂਤਨੀਂ ਸਂਧ੍ਯਾਂ ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਂ ਬੁਧਃ
ਸ਼ਾਮ ਦੀ ਸੰਧਿਆ ਕਰ ਕੇ, ਗਿਆਨਵਾਨ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਵਰਤ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦ੍ਵਿਜਸਂਯੁਕ੍ਤਃ ਕਰਿष੍ਯੇ ਭੋਜਨਂ ਵਿਭੋ
ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਮੈਂ ਭੋਜਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤ ਉਤ੍ਥਾਯ ਕृਤਸ੍ਨਾਨਜਪਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਫਿਰ ਸਵੇਰੇ ਉੱਠ ਕੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਜਪ ਕਰ ਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ—
ਭੂਤਿਦਾਯ ਨਮਃ ਪਾਦੌ ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਚ ਜਾਨੁਨੀ
ਜੋ ਵਧੀਆ ਹਾਲਤ ਦੇਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੇ ਜੋ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਗੋਡਿਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ.
ਕਂਦਰ੍ਪਾਯ ਨਮੋ ਮੇਢ੍ਰਮਾਦਿਤ੍ਯਾਯ ਨਮਃ ਕਰੌ
ਕਾਮਦੇਵ ਨੂੰ ਮੇਢੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੇ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ.
ਮਾਧਵਾਯੇਤਿ ਹृਦਯਂ ਕਂਠਂ ਵੈਕੁਂਠਿਨੇ ਨਮਃ
ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਦਿਲ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੇ ਵੈਕੁੰਠ ਨੂੰ ਗਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ.
ਪृष੍ਠਂ ਸ਼ਾਰ੍ਙ੍ਗਧਰਾਯੇਤਿ ਸ਼੍ਰਵਣੌ ਵਰਦਾਯ ਵੈ
ਸ਼ਾਰੰਗਧਰ ਨੂੰ ਪਿੱਠ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਤੇ ਵਰਦਾਤਾ ਨੂੰ ਕੰਨਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ.
ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਸ਼ਿਰੋ ਰਾਜਨ੍ਨਮ ਇਤ੍ਯਭਿਪੂਜਯੇਤ੍ 4.85.
ਹੇ ਰਾਜਨ! ਸਭ ਵਿਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਸਿਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਇੰਝ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ.
ਦਤ੍ਤਾਤ੍ਰੇਯਂ ਯਥਾ ਵ੍ਯਾਸਮੁਤ੍ਪਲੇਨ ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਦੱਤਾਤ੍ਰੇਯ, ਵਿਆਸ ਤੇ ਉਤਪਲਾ ਸਮੇਤ.
ਸਮਾਪ੍ਯੈਵਂ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਰ੍ਨਰਃ ਸ਼ਯ੍ਯਾਂ ਦਦ੍ਯਾਨ੍ਮੁਨਿਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗੁਰਵੇ ਰਸਸਂਯੁਤਾਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਬਾਰਾਂ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀਆਂ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਰਸ ਵਾਲਾ ਸੌਣ ਲਈ ਪਾਟਾ ਮੁਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ.
ਗ੍ਰਾਮਂ ਚ ਸ਼ਕ੍ਤਿਮਾਨ੍ਦਦ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਂ ਵਾ ਭਵਨਾਨ੍ਵਿਤਮ੍
ਜੋ ਸਮਰੱਥ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਪਿੰਡ ਜਾਂ ਖੇਤ ਘਰ ਸਮੇਤ ਦਾਨ ਕਰੇ.
ਅਨ੍ਯਾਨਪਿ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਭੋਜਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਾਨ੍
ਅਤੇ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰੱਥਾ ਹੋਵੇ, ਹੋਰ ਚੰਗੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਖਾਣਾ ਖਵਾਏ.
ਅਲ੍ਪਵਿਤ੍ਤੋ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੋਕਂਸ੍ਤੋਕਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਪੁਪ੍ਪਾਰ੍ਚਨਵਿਧਾਨੇਨ ਸ ਕੁਰ੍ਯਾਦ੍ਵਤ੍ਸਰਤ੍ਰਯਮ੍
ਜਿਸ ਕੋਲ ਘੱਟ ਧਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰੱਥਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਾਲ, ਤਿੰਨ ਸਾਲ ਤੱਕ ਕਰੇ.
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਯਸ੍ਤੁ ਵਿਭੂਤਿਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੇਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇਹ ਵਿਭੂਤੀ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਜਨ੍ਮਨਾਂ ਸ਼ਤਸਾਹਸ੍ਰਂ ਨ ਸ਼ੋਕਫਲਭਾਗ੍ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਸੌ ਹਜ਼ਾਰ ਜਨਮ ਤੱਕ ਦੁੱਖ ਦਾ ਫਲ ਨਹੀਂ ਭੋਗੇਗਾ.
ਵੈष੍ਣਵੋ ਵਾਥ ਸ਼ੈਵੋ ਵਾ ਭਵੇਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ ਤਾਵਤ੍ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਸੇਦ੍ਰਾਜਨ੍ਭੂਪਤਿਸ਼੍ਚ ਪੁਨਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਵਿਸ਼ਨੂ ਭਗਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ, ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ, ਹੇ ਰਾਜਨ! ਉਹ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗਾ ਤੇ ਮੁੜ ਰਾਜਾ ਜੰਮੇਗਾ.
ਪੁਰਾ ਰਥਂਤਰੇ ਕਲ੍ਪੇ ਰਾਜਾਸੀਤ੍ਪੁष੍ਪਵਾਹਨਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਥੰਤਰੀ ਕਲਪ ਵਿੱਚ, ਪੁਸ਼ਪਵਾਹਨ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ.
ਤਪਸਾ ਤਸ੍ਯ ਤੁष੍ਟੇਨ ਚਤੁਰ੍ਵਕ੍ਤ੍ਰੇਣ ਭਾਰਤ ।।4.85.
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਚੌਹਾਂ ਮੂੰਹ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ!
ਸਮਸ੍ਤਭृਤ੍ਯਸਹਿਤਃ ਸਾਂਤਃਪੁਰਪਰਿਸ੍ਥਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਅੰਦਰਲੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ.
ਕਲ੍ਪਾਦੌ ਸਪ੍ਤਮੇ ਦ੍ਵੀਪੇ ਤੇਨ ਪੁष੍ਕਰਵਾਸਿਨਃ
ਕਲਪ ਦੇ ਸ਼ੁਰੂ ਵਿੱਚ, ਸੱਤਵੇਂ ਟਾਪੂ ਉੱਤੇ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਾਸੀਆਂ ਵਲੋਂ.
ਤਦੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਦਤ੍ਤਂ ਯਾਨਮਸ੍ਯ ਯਤੋ ਨृਪ
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਵਲੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਰਥ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹੇ ਰਾਜਨ!
ਨਾਗਸ੍ਯ ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਜਗਤ੍ਤ੍ਰਯੇਪਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਂਬੁਜਸ੍ਥਸ੍ਯ ਤਪੋऽਨੁਭਾਵਾਤ੍
ਉਸ ਸੱਪ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦਾ ਹੈ, ਤਿੰਨਹੀਂ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਵੀ ਅਸਰ ਪੈਂਦਾ ਹੈ।
ਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ ਬਭੂਵ ਯਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀਵੇष੍ਟਤਮਾ ਭਵਸ੍ਯ
ਉਹ ਲਾਵਣ੍ਯਵਤੀ ਨਾਂ ਨਾਲ ਪਰਸਿੱਧ ਹੋਈ, ਜੋ ਭਵਾਨੀ ਵਾਂਗ ਭਵ ਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਤਦਾਤ੍ਮਨਃ ਸਰ੍ਵਮਵੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਰਾਜਾ ਮੁਹੁਰ੍ਮੁਹੁਰ੍ਵਿਸ੍ਮਯਮਾਸਸਾਦ
ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਵਾਰੀ ਵਾਰੀ ਹੈਰਾਨ ਹੋਇਆ।
ਕਸ੍ਮਾਦ੍ਵਿਭੂਤਿਰਮਲਾ ਮਮ ਮਰ੍ਤ੍ਯਪੂਜ੍ਯਾ ਜਾਯਾ ਚ ਸਰ੍ਵਵਿਜਿਤਾਮਰਸੁਨ੍ਦਰੀ ਯਾ
ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਇੰਨੀ ਪਵਿੱਤਰ ਮਹਿਮਾ ਕਿਉਂ ਹੈ, ਤੇ ਐਸਾ ਜੀਵਨ ਸਾਥੀ, ਜਿਸਨੂੰ ਲੋਕ ਵੀ ਪੂਜਦੇ ਹਨ, ਤੇ ਜੋ ਸਭ ਦੇਵੀਆਂ ਤੋਂ ਸੋਹਣੀ ਹੈ?
ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਵਿष੍ਟਮਪਿ ਕੋਟਿਸ਼ਤਂ ਨृਪਾਣਾਂ ਸਾਮਾਤ੍ਯਕੁਜਰਨਰਾਸ਼੍ਵਘਨਾਵृਤਾਨਾਮ੍
ਜੇਕਰ ਲੱਖਾਂ ਰਾਜੇ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਸਿਪਾਹੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ ਸਮੇਤ ਵੀ ਉਸ ਵਿਚ ਚਲੇ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਵੀ—
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਕਿਮਨ੍ਯਜਨਨੀਜਠਰੋਦ੍ਭਵੇਨ ਧਰ੍ਮਾਦਿਕਂ ਕृਤਮਸ਼ੇषਜਨਾਤਿਗਂ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਇਕ ਹੋਰ ਜਨਮ, ਮਾਂ ਦੇ ਪੇਟ ਤੋਂ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਹੜਾ ਐਸਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਸਕਦਾ ਹੈ ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਧਰਮ ਤੇ ਹੋਰ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇ?