ਤਥਾ ਹੈਹਯਦਾਯਾਦਃ ਕृਤਵੀਰ੍ਯੋ ਨਰਾਧਿਪਃ
ਹੈਹਯਾ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਤਰਾਧਿਕਾਰੀ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਕ੍ਰਿਤਵੀਰਯ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਸ਼ਕੁਂਤਲਾਪ੍ਯੇਵਮੇਵ ਵ੍ਰਤਂ ਚੀਰ੍ਤ੍ਵਾ ਨਰੋਤ੍ਤਮਮ੍
ਸ਼ਕੁੰਤਲਾ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਉੱਚਾ ਵਰਤ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਤਥਾ ਪੁਰਾਣਰਾਜਾਨੋ ਵੇਦੋਕ੍ਤਾਸ਼੍ਚਕ੍ਰਵਰ੍ਤਿਨਃ
ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਣੇ ਰਾਜੇ ਅਤੇ ਵੇਦਾਂ ਵਿੱਚ ਉਲੇਖਿਤ ਚਕਰਵਰਤੀ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਧਰਣ੍ਯਾ ਅਪਿ ਪਾਤਾਲੇ ਮਗ੍ਨਯਾਚਰਿਤਂ ਪੁਰਾ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਤਦ ਵੀ ਇਹ ਵਰਤ ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਮਾਪ੍ਤੇऽਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਦਾ ਦੇਵੀ ਹਰਿਣਾ ਕ੍ਰੋਡਰੂਪਿਣਾ
ਜਦੋਂ ਇਹ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਤਦ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਹਰੀ ਨੇ ਸੂਰ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਉਠਾ ਲਿਆ।
ਧਰਣੀਵ੍ਰਤਮੇਤਤ੍ਤੇ ਕਥਿਤਂ ਪਾਂਡੁਨਨ੍ਦਨ ਸਰ੍ਵਪਾਪਵਿਨਿਰ੍ਮੁਕ੍ਤੋ ਵਿष੍ਣੁਸਾਯੁਜ੍ਯਮਾਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਇਹ ਧਰਣੀ ਵਰਤ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੋ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਚੀਰ੍ਣਂ ਰਸਾਤਲਤਲੇ ਗਤਯਾ ਧਰਣ੍ਯਾ ਤੇਨ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਮਗਮਦ੍ਧਰਣੀਵ੍ਰਤੇਤਿ
ਜਦੋਂ ਧਰਤੀ ਪਾਤਾਲ ਦੀ ਗਹਿਰਾਈ ਵਿੱਚ ਗਈ ਹੋਈ ਸੀ ਅਤੇ ਇਹ ਵਰਤ ਕੀਤਾ, ਤਦ ਇਹ ਧਰਣੀ ਵਰਤ ਦੇ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।
ਵਿਸ਼ੋਕਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਵਿਭਵੋਦ੍ਭਵਕਾਰਿ ਭੂਤਲੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਭਵਤਿ ਵਿਭੋ ਭਯਸੂਦਨਂ ਚ ਪੁਂਸਾਮ੍
ਵਿਸ਼ੋਕ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੂੰ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਡਰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈਂ।
ਤਵ ਭਕ੍ਤਿਮਤਸ੍ਤਥਾਪਿ ਵਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਵ੍ਰਤਮਿਨ੍ਦ੍ਰਾਸੁਰਦਾਨਵੇषੁ ਗੁਹ੍ਯਮ੍
ਫਿਰ ਵੀ, ਤੇਰੇ ਭਗਤ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹ ਵਰਤ ਦੱਸਾਂਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤੇ, ਦਾਨਵ ਅਤੇ ਅਸੁਰਾਂ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਹੈ।
ਪੁਣ੍ਯਮਾਸ਼੍ਵਯੁਜੇ ਮਾਸਿ ਵਿਸ਼ੋਕਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਪਵਿੱਤਰ ਵਿਸ਼ੋਕ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਆਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਉਦਙ੍ਮੁਖਃ ਪ੍ਰਾਙ੍ਮੁਖੋ ਵਾ ਦਂਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਉੱਤਰ ਜਾਂ ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਦੰਦ ਸਾਫ਼ ਕਰਕੇ, ਅੱਗੇ ਵਧਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਵਿਧਿਵਤ੍ਤ੍ਵਾਂ ਸਮਭ੍ਯਰ੍ਚ੍ਯ ਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯਾਮਿ ਅਪਰੇऽਹਨਿ
ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਤੇਰੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵੌषਧੈਃ ਕੁਰ੍ਯਾਤ੍ਪਞ੍ਚਗਵ੍ਯਜਲੇਨ ਤੁ
ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਔਸ਼ਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਗਾਂ ਦੇ ਪੰਜ ਤੱਤਾਂ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾਯ ਨਮਃ ਪਾਦੌ ਜਂਘੇ ਚ ਵਰਦਾਯ ਵੈ
ਪੈਰਾਂ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਪਿੰਡੀਆਂ ਉੱਤੇ ਵਰਦਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਕਂਦਰ੍ਪਾਯ ਨਮੋ ਗੁਹ੍ਯੇ ਮਾਧਵਾਯ ਨਮਃ ਕਟਿਮ੍
ਗੁਪਤ ਅੰਗਾਂ ਉੱਤੇ ਕੰਦਰਪ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਕਮਰ ਉੱਤੇ ਮਾਧਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਭਿਂ ਚ ਪਦ੍ਮਨਾਭਾਯ ਹृਦਯਂ ਮਨ੍ਮਥਾਯ ਵੈ
ਨਾਭੀ ਉੱਤੇ ਪਦਮਨਾਭ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਦਿਲ ਉੱਤੇ ਮਨਮਥ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਚਕ੍ਰਿਣੇ ਨਾਮ ਬਾਹੁਂ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਗਦਿਨੇ ਨਮਃ 4.84.
ਸੱਜੇ ਬਾਂਹ ਉੱਤੇ ਚਕਰਧਾਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਗਦਾ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਾਸਾਮਸ਼ੋਕਨਿਧਯੇ ਵਾਸੁਦੇਵਾਯ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਣੀ
ਨੱਕ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਰਹਿਤ ਖਜਾਨਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਅਤੇ ਅੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਨਮਃ ਸਰ੍ਵਾਤ੍ਮਨੇ ਤਦ੍ਵਚ੍ਛਿਰ ਇਤ੍ਯਭਿਪੂਜਯੇਤ੍
ਸਭ ਵਿੱਚ ਵਿਆਪਕ ਆਤਮਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ; ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਿਰ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਤਤਸ੍ਤਸ੍ਯਾਗ੍ਰਤੋ ਭਵ੍ਯਂ ਸ੍ਥਂਡਿਲਂ ਕਾਰਯੇਨ੍ਮृਦਾ
ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਪਵਿੱਤਰ ਚੌਕ ਬਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਦੀਵਾਲੁਕਯਾ ਪੂਰ੍ਣਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾਕृਤਿਂ ਕृਤੀ ਨ੍ਯਸੇਤ੍
ਉਸ ਉੱਤੇ ਦਰਿਆ ਦੀ ਰੇਤ ਨਾਲ ਬਣੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਰੱਖਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਨਮੋ ਦੇਵ੍ਯੈ ਨਮਃ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯੈ ਨਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯੈ ਨਮਃ ਸ਼੍ਰਿਯੇ
ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ, ਤੇ ਸ਼੍ਰੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।
ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਦੁਃਖਨਾਸ਼ਾਯ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਵਰਦਾਸ੍ਤੁ ਮੇ
ਹੇ ਵਿਸ਼ੋਕਾ, ਦੁੱਖ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ, ਮੇਰੇ ਲਈ ਵਰਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਵਿਸ਼ੋਕਾ ਹੋਵੇ।
ਤਤਃ ਸ਼ੁਕ੍ਲਾਂਬਰਧਰੋ ਸ਼ੂਰ੍ਪਂ ਸਂਵੇष੍ਟ੍ਯ ਪੂਜਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਝਲਣੀ ਨੂੰ ਲਪੇਟ ਕੇ ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਰਜਨੀषੁ ਚ ਸਰ੍ਵਾਸੁ ਪਿਬੇਦ੍ਦਰ੍ਭੋਦਕਂ ਵ੍ਰਤੀ
ਸਾਰੀ ਰਾਤਾਂ ਵਿਚ, ਵਰਤ ਵਾਲਾ ਵਿਅਕਤੀ ਦਰਭਾ ਘਾਹ ਨਾਲ ਛੂਹਿਆ ਪਾਣੀ ਪੀਵੇ।
ਯਾਮਤ੍ਰਯੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਸੁਪ੍ਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਸ੍ਥੋਪਮਾਨਸਃ
ਜਦੋਂ ਰਾਤ ਦੇ ਤਿੰਨ ਪਹਰ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਸੁੱਤ ਕੇ, ਉਹ ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਕੇ ਜਾਗੇ।
ਸ਼ਕ੍ਤਿਤਸ੍ਤ੍ਰੀਣਿ ਚੈਕਂ ਵਾ ਵਸ੍ਤ੍ਰਮਾਲ੍ਯਾਨੁਲੇਪਨੈਃ 4.84.
ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਜਾਂ ਇੱਕ ਕਪੜਾ, ਮਾਲਾ ਤੇ ਲਗਾਉਣ ਵਾਲਾ ਲੇਪ ਭੇਟ ਕਰੇ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਾਦ੍ਯੈ ਰਾਤ੍ਰੌ ਜਾਗਰਣੇ ਕृਤੇ
ਫਿਰ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਜਾਗਰਣ ਕਰੇ।
ਭੋਜਨਂ ਚ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਵਿਤ੍ਤਸ਼ਾਠ੍ਯਵਿਵਰ੍ਜਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖਾਣਾ ਖਾਏ, ਤੇ ਦੌਲਤ ਦੀ ਕੰਜੂਸੀ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ।
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍ ਸੋਪਧਾਨਕਵਿਸ਼੍ਰਾਮਮਾਸ੍ਤਰਾਵਰਣਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ, ਚੰਗੀ ਚਾਦਰ, ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਢੱਕਣ ਵਾਲਾ ਪੱਟਾ ਲੈ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰੇ।