ਯਥੈਕ ਏਵ ਧਰ੍ਮਾਤ੍ਮਾ ਵਾਸੁਦੇਵੋ ਵ੍ਯਵਸ੍ਥਿਤਃ 4.82.
ਜਿਵੇਂ ਇਕ ਹੀ ਧਰਮ ਵਾਲਾ ਵਾਸੁਦੇਵ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਟਿਕਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਪ੍ਰਯਾਤੁ ਸੁਕृਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਮਮਾਨੁਦਿਵਸਞ੍ਜਯਃ
ਮੇਰੇ ਚੰਗੇ ਕਰਮਾਂ ਦਾ ਫਲ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਮੇਰੇ ਲਈ ਜਿੱਤ ਲਿਆਵੇ।
ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਰ੍ਯ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਯਤ੍ਕਥਿਤਂ ਤਵ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਜੋ ਤੁਸੀਂ ਦੱਸਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪਾਰਣਾਂਤੇ ਤੁ ਦੇਵੇਸ਼ ਪ੍ਰੀਣਨਂ ਸ਼ਕ੍ਤਿਤੋ ਨृਪ
ਉਪਵਾਸ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ, ਜਿੰਨੀ ਸਮਰਥਾ ਹੋਵੇ, ਰਾਜਾ, ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਵਤ੍ਸਰਸ੍ਯਾਂਤੇ ਕਾਂਚਨੀਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਹਰੇਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਗਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਚ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਦਦ੍ਯਾਚ੍ਛ੍ਰਦ੍ਧਾਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਭਰੋਸੇ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਇਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸਦਾ ਬੱਝਾ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਹਨਿ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਭੋਜਨੇ ਚਾਨਿਵਾਰਿਤਮ੍ ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀ ਨਰਕਂ ਪਾਰ੍ਥ ਯਾਮੁਪੋष੍ਯ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦਿਨ ਭੋਜਨ ਦੇਣਾ ਮਨਾਹੀ ਨਹੀਂ; ਪ੍ਰਥਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦਾ ਉਪਵਾਸ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਨਾਗ੍ਨਯੋ ਨ ਚ ਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਨ ਚ ਲੋਹਮੁਖਾਃ ਖਗਾਃ
ਉਥੇ ਨਾ ਅੱਗਾਂ ਹਨ, ਨਾ ਹਥਿਆਰ ਹਨ, ਨਾ ਲੋਹੇ ਵਾਲੀ ਚੋਚ ਵਾਲੇ ਪੰਛੀ ਹਨ।
ਨਾਮੋਚ੍ਚਾਰਣਮਾਤ੍ਰੇਣ ਵਿष੍ਣੋਃ ਕ੍ਸ਼ੀਣਾਘਸਂਚਯਃ
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਨਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਉਚਾਰਨ ਕਰਨ ਨਾਲ ਹੀ ਪਾਪਾਂ ਦਾ ਢੇਰ ਘੱਟ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਮੋ ਨਾਰਾਯਣ ਹਰੇ ਵਾਸੁਦੇਵੇਤਿ ਕੀਰ੍ਤਯਨ੍
ਨਮੋ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ, ਵਾਸੁਦੇਵ — ਇਹ ਨਾਮ ਜਪਣ ਨਾਲ,
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਪਾਖਂਡਿਸਂਸਰ੍ਗਮਕੁਰ੍ਵਨ੍ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਮਿਮਾਮ੍ 4.82.
ਇਸ ਕਰਕੇ, ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਉਪਵਾਸ ਦੌਰਾਨ ਪਾਖੰਡੀਆਂ ਨਾਲ ਸੰਗਤ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ।
ਪਾਪਂ ਕ੍ਸ਼ਿਣੋਤਿ ਸੁਕृਤਸ੍ਯ ਕਰੋਤਿ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਵृਦ੍ਧਿਂ ਪ੍ਰਯਚ੍ਛਤਿ ਨਿਯਚ੍ਛਤਿ ਸਰ੍ਵਦੋषਾਨ੍
ਇਹ ਪਾਪ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਚੰਗੇ ਕਰਮ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਵਾਧਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੋਸ਼ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਧਰਣੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਸ ਦੇਵਃ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ਃ ਸ੍ਵਯਂ ਨਾਰਾਯਣੋ ਹਰਿਃ
ਉਹ ਪਰਮਾਤਮਾ, ਕੰਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਆਪ ਹੀ ਨਾਰਾਇਣ, ਹਰੀ ਹੈ।
ਸ ਯਜ੍ਞੈਰ੍ਵਿਵਿਧੈਰਿष੍ਟੈਰ੍ਵ੍ਰਤੈਸ਼੍ਚ ਯਦੁਸਤ੍ਤਮ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯਜਨਾਂ, ਭੇਟਾਂ ਤੇ ਵਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਬਹੁਵਿਤ੍ਤੇਨ ਭਗਵਨ੍ਨृਤ੍ਵਿਗ੍ਭਿਰ੍ਵੇਦਪਾਰਗੈਃ
ਬਹੁਤ ਧਨ ਨਾਲ, ਭਗਵਾਨ, ਤੇ ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਦੁਆਰਾ।
ਵਿਤ੍ਤੇਨ ਚ ਵਿਨਾ ਦਾਨਂ ਦਾਤੁਂ ਕृष੍ਣ ਨ ਸ਼ਕ੍ਯਤੇ
ਧਨ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ।
ਤਸ੍ਯ ਮੋਕ੍ਸ਼ਃ ਕਥਂ ਕृष੍ਣ ਸਰ੍ਵਥਾ ਦੁਰ੍ਲ੍ਲਭੋ ਹਰਿਃ ਤਨ੍ਮੇ ਸਾਮਾਨ੍ਯਤੋ ਬ੍ਰੂਹਿ ਸਰ੍ਵਵਰ੍ਣੇषੁ ਯਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉਸ ਲਈ ਮੁਕਤੀ ਕਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਜਦ ਹਰੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਉਣਾ ਔਖਾ ਹੈ? ਸਭ ਜਾਤੀਆਂ ਲਈ ਜੋ ਹੋ ਸਕਦਾ ਹੈ, ਮੈਨੂੰ ਆਮ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੱਸੋ।
ਧਰਣ੍ਯਾ ਯਤ੍ਕृਤਂ ਪੂਰ੍ਵਂ ਮਜ੍ਜਨ੍ਤ੍ਯਾ ਵਸੁਧਾਤਲੇ
ਧਰਤੀ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ, ਜਦ ਉਹ ਜ਼ਮੀਨ 'ਚ ਡੁੱਬ ਰਹੀ ਸੀ, ਜੋ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਾਰ੍ਥਿਵ ਪੁਰਾ ਸਂਜਾਤਃ ਸਂਗਮੋऽਮ੍ਬੁਭਿਃ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਜੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਪਾਣੀ ਮਿਲ ਗਏ ਸਨ।
ਸਾ ਭੂਤਧਾਤ੍ਰੀ ਧਰਣੀ ਰਸਾਤਲਗਤਾ ਸ਼ੁਭਾ
ਉਹ ਚੰਗੀ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਥਾਂ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਰਸਾਤਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ ਸੀ।
ਉਪਵਾਸਵ੍ਰਤੈਰ੍ਦੇਵੀ ਨਿਯਮੈਸ਼੍ਚ ਪृਥਗ੍ਵਿਧੈਃ ਉਜ੍ਜਹਾਰ ਸ੍ਥਿਤੌ ਚੇਮਾਂ ਸ੍ਥਾਪਯਾਮਾਸ ਚਾਚ੍ਯੁਤਃ
ਉਪਵਾਸ, ਵਰਤ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਉੱਪਰ ਚੁਕਿਆ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਅਚੁਤ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਥਾਂ ਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਮਾਰ੍ਗਸ਼ਿਰੇ ਮਾਸੇ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਨਿਯਤਾਤ੍ਮਵਾਨ੍ 4.83.
ਜਦ ਮਾਰਗਸ਼ੀਰ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਦਸਵੇਂ ਦਿਨ, ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖ ਕੇ,
ਸ਼ੁਚਿਵਾਸਾਃ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਾਤ੍ਮਾ ਹ੍ਯਤ੍ਯਲ੍ਪਾਨ੍ਨ ਸੁਸਂਸ੍ਕृਤਮ੍
ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਮਨ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰ ਕੇ, ਬਹੁਤ ਘੱਟ ਤੇ ਚੰਗੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਖੁਰਾਕ ਖਾ ਕੇ,
ਕृਤ੍ਵਾष੍ਟਾਂਗੁਲਮਾਤ੍ਰਂ ਤੁ ਕ੍ਸ਼ੀਰਵृਕ੍ਸ਼ਸਮੁਦ੍ਭਵਮ੍
ਦੁੱਧ ਵਾਲੇ ਰੁੱਖ ਤੋਂ ਆਈ ਚੀਜ਼, ਅੱਠ ਅੰਗੁਠੇ ਦੀ ਲੰਬਾਈ ਵਾਲੀ ਬਣਾਈ ਜਾਵੇ।
ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਨ੍ਯਸ੍ਯਾਨ੍ਯਕਰ੍ਮਾਣਿ ਚਿਰਂ ਧ੍ਯਾਤ੍ਵਾ ਜਨਾਰ੍ਦਨਮ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਛੂਹ ਕੇ, ਹੋਰ ਕੰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਨਾਰਦਨ ਦਾ ਲੰਮਾ ਧਿਆਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮੁਚ੍ਚਾਰਯੇਦ੍ਵਾਚਂ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਮਹਾਦ੍ਯੁਤੇ ਸਂਭੋਕ੍ਸ਼੍ਯੇ ਪੁਣ੍ਡਰੀਕਾਕ੍ਸ਼ ਸ਼ਰਣਂ ਮੇ ਭਵਾਚ੍ਯੁਤ
ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਚਮਕ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਬੋਲ ਕਹਿਣੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ: 'ਪੁੰਡਰੀਕ-ਆਖ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਭਾਗ ਲਵਾਂਗਾ; ਅਚੁਤ, ਮੇਰਾ ਆਸਰਾ ਬਣ।'
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਦੇਵ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸਨ੍ਨਿਧੌ
ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਫਿਰ ਦੇਵ-ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿਚ,
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭਾਤੇ ਵਿਮਲੇ ਨਦੀਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸਮੁਦ੍ਰਗਾਮ੍
ਫਿਰ, ਸਵੇਰੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਕੇ, ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਂਦੀ ਨਦੀ ਤੇ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਆਨੀਯ ਮृਤ੍ਤਿਕਾਂ ਸ਼ੁਦ੍ਧਾਂ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਾਨਵਃ ਤੇਨ ਸਤ੍ਤ੍ਵੇਨ ਮਾਂ ਪਾਹਿ ਪਾਪਾਨ੍ਮੋਚਯ ਸੁਵ੍ਰਤੇ
ਸਾਫ ਮਿੱਟੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਇਹ ਮੰਤਰ ਨਾਲ: 'ਇਸ ਸਰੂਪ ਨਾਲ, ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ; ਚੰਗੀ ਵਰਤ ਵਾਲੀ, ਮੈਨੂੰ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਕਰ।'
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣ੍ਡੋਦਰਤੀਰ੍ਥਾਨਿ ਕਰੈਃ ਸ੍ਪृष੍ਟਾਨਿ ਤੇ ਰਵੇਃ
ਬ੍ਰਹਮਾਂਡ ਦੇ ਅੰਦਰਲੇ ਤੀਰਥ, ਤੇਰੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਛੂਹੇ ਹੋਏ, ਰੋਸ਼ਨ ਵਾਲੇ,