ਸਰ੍ਵੋਪਭੋਗਨਿਰਤੋਹ੍ਨਿ ਪਰੇ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਿਲੈਸ੍ਤਿਲਨਿਵੇਦਨਕृਤ੍ਤਿਲਾਸ਼ੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸਮੀ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਤੇ ਤਿਲ ਖਾਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਉਲ੍ਕਾਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਲਕਾ ਨਵਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਇਕਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕृਤਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਦਪਾਪਾਯ ਭਵਤਿ ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦੂਤ੍ਤਮ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੈ ਕृष੍ਣਾਰਾਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਆਮੁष੍ਮਿਕਂ ਨ ਤਾਪਾਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਯ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਮਾਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪੋषਿਤਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਰਾਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਅਸਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਵੈਦਿਸ਼ਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਮਾਤृਦੁਹਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਂ, ਧੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਭਰਣੇ ਵ੍ਯਾਸਕ੍ਤਿਰ੍ਮਤਿਰੇਵ ਚ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਚਕਾਰਾਨੁਦਿਨਂ ਸੋऽਥ ਨ੍ਯਾਯਾਨ੍ਯਾਯੈਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੱਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਜੁਹੋਤ੍ਯੁਦਿਤੇ ਕਾਲੇ ਨ ਦਦਾਤ੍ਯਤਿਤृष੍ਣਯਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਧੀਕ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਚ ਹਾਨਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ 4.82.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਲੇਨਾਗਚ੍ਛਤਾਸੋऽਥ ਮृਤੋ ਵਿਂਧ੍ਯਾਟਵੀਤਟੇ
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦਿਵ੍ਯਯਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁਭਿਰ੍ਦ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਦਹਂਤਮਤਿਦਾਰੁਣੈਃ
ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਸਵਾਰੀ ਨਾਲ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਵਾਲੁਕਾਮਧ੍ਯੇ ਤृषਾਰ੍ਤਂ ਚਾਤਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਜਿਹ੍ਵਮਂਗੇषੁ ਵਿਸ੍ਫੋਟੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਤਪਦੀ ਰੇਤ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਿਆਸ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਸਾਰਾ ਛਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਾਯਾਸਖੇਦੇਨ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਪੀਡਿਤੋਦਰਮ੍
ਉਹ ਥੱਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬੇਹਾਲ ਸੀ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪੇਟ ਵੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਥਾਦृਸ਼ਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਰ੍ਦਭੇਯੋ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗਰਦਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ।
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁष੍ਠਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਉਪਰ੍ਯਰ੍ਕਕਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤृषਾਵਾਤਨਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਣਕੈਰ੍ਘੋਰੈਰਵਿषਹ੍ਯੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯੈਤਦ੍ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਵਿਪੀਤਸ੍ਯ ਸਵੇਦਨਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤੇ ਸ਼ਾਸ਼੍ਵਤਧੀਸ੍ਤੇਨ ਦਹ੍ਯਾਮਿ ਦੁਰ੍ਮਤਿਃ ।। 4.82.
ਅਸਥਿਰ ਤੇ ਸਥਿਰ ਸੋਚਾਂ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਮੰਦੇ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਸੜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।
ਇਦਂ ਕਰਿष੍ਯਾਮ੍ਯਪਰਂ ਤ੍ਵਿਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਿਦਂ ਪੁਨਃ
ਇਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਫਿਰ ਉਹ ਕਰਾਂਗਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਦੁਬਾਰਾ ਇਹੀ ਕਰਾਂਗਾ।
ਸ਼ੀਤੋष੍ਣਵਰ੍षਾਦਿਭਵਂ ਲੋਭਾਤ੍ਸੋਢਂ ਮਯਾऽਸ਼ੁਭਮ੍
ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਠੰਢ, ਗਰਮੀ, ਮੀਂਹ ਆਦਿ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਣ ਵਾਲੀ ਬੁਰਾਈ ਸਹਿ ਲਈ।
ਪਿਤृਦੇਵਮਨੁਪ੍ਯਾਣਾਮਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਯਾਪਿਤਾ ਹਿ ਯੇ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਇਸ ਦੁਨੀਆ ਤੋਂ ਚਲੇ ਗਏ—
ਪੁਤ੍ਰਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਕਲਤ੍ਰੇषੁ ਮਮਤ੍ਵਾਹृਤਚੇਤਸਾ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਮਨ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਜਮੀਨ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਵਿਚ ਫਸਿਆ ਰਿਹਾ—
ਮृਤੇ ਮਯਿ ਧਨੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨ੍ਯਾਯੋਪਾਰ੍ਜਿਤੇ ਸਦਾ
ਜਦ ਮੈਂ ਮਰ ਗਿਆ, ਉਹ ਧਨ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਗਲਤ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕਮਾਇਆ ਸੀ—
ਨ ਮਯਾ ਪੂਜਿਤਾ ਗੇਹਾਨ੍ਨਿਰ੍ਗਤਾ ਦ੍ਵਿਜਸਤ੍ਤਮਾਃ
ਹੇ ਉੱਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣੋ, ਮੈਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਹ ਮੇਰੇ ਘਰੋਂ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯਨ੍ਮੇ ਨ ਪੂਜਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਕੁਟੁਂਬਂ ਪੋषਿਤਂ ਪਰਮ੍
ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਬਹੁਤ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਰੱਖਿਆ—
ਨਿਤ੍ਯਂ ਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਂ ਕਰ੍ਮ ਪੂਰ੍ਵੇषਾਂ ਚੈਵ ਨੋ ਕृਤਮ੍
ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਮ, ਤੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਲਈ ਕਰਮ, ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ।