ਮਾਘਮਾਸੇ ਚ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਆषਾਢਰ੍ਕ੍ਸ਼ਂ ਭਵੇਦ੍ਯਦਿ
ਜਦੋਂ ਮਾਘ ਮਹੀਨਾ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਆਾੜ੍ਹ ਨਕਸ਼ਤਰ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ,
ਗृਹ੍ਣੀਯਾਤ੍ਪੁਣ੍ਯਫਲਦਂ ਵਿਧਾਨਂ ਤਸ੍ਯ ਮੇ ਸ਼ृਣੁ
ਤਾਂ, ਜੋ ਕਰਮ ਵੱਡਾ ਫਲ ਦੇਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਦਾ ਢੰਗ ਮੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਸੁਣ।
ਕृष੍ਣਨਾਮ੍ਨਾ ਚ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਮਹਾਮਤੇ
ਮਹਾਨ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ, ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ ਪੂਜਾ ਕਰ।
ਸਂਸ੍ਤੂਯ ਨਾਮ੍ਨਾ ਤੇਨੈਵ ਕृष੍ਣਾਖ੍ਯੇਨ ਪੁਨਃਪੁਨਃ
ਉਸੇ 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ' ਨਾਮ ਨਾਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰ।
ਤਤਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਾਸ਼ਯੇਚ੍ਛਸ੍ਤਾਂਸ੍ਤਥਾ ਕृष੍ਣਤਿਲਾਨ੍ਨृਪ
ਫਿਰ, ਰਾਜਨ, ਉਹ ਚੰਗੇ ਕਾਲੇ ਤਿਲ ਭੋਜਨ ਵਜੋਂ ਚੜ੍ਹਾ।
ਕृष੍ਣਕੁਂਭਾਂਸ੍ਤਿਲੈਃ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਕ੍ਵਾਨ੍ਨੇਨ ਚ ਸਂਯੁਤਾਃ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇਭ੍ਯਃ ਪ੍ਰਦੇਯਾਸ੍ਤੇ ਯਥਾਵਨ੍ਮਾਸਸਂਖ੍ਯਯਾ
ਕਾਲੇ ਮਿੱਟੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਕੇ, ਪੱਕੇ ਭੋਜਨ ਸਮੇਤ, ਮਹੀਨਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ।
ਤਿਲਪ੍ਰਰੋਹਾਜ੍ਜਾਯਂਤੇ ਯਾਵਤ੍ਸਂਖ੍ਯਾਸ੍ਤਿਲਾ ਨृਪ ਅਰੋਗੋ ਜਾਯਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਨਰੋ ਜਨ੍ਮਨਿਜਨ੍ਮਨਿ
ਜਿੰਨੇ ਤਿਲ ਅੰਕੁਰਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇ। ਐਸਾ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਸਿਹਤਮੰਦ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਅਂਧੋ ਨ ਬਧਿਰਸ਼੍ਚੈਵ ਨ ਕੁष੍ਠੀ ਨ ਚ ਕੁਤ੍ਸਿਤਃ 4.81.
ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਅੰਨਾ, ਨਾ ਬੋਲਾ, ਨਾ ਕੋੜੀ, ਤੇ ਨਾ ਹੀ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਅਪਾਹਜ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨੇਨ ਪਾਰ੍ਥ ਵਿਧਿਨਾ ਤਿਲਦਾਤਾ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ
ਪਾਰਥ, ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤਿਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨੂੰ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।
ਦਾਨਂ ਵਿਧਿਸ੍ਤਥਾ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਸਰ੍ਵਪਾਤਕਸ਼ਾਂਤਯੇ
ਇਹ ਦਾਨ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਕਰਮ, ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹਨ।
ਸਰ੍ਵੋਪਭੋਗਨਿਰਤੋਹ੍ਨਿ ਪਰੇ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਤਿਲੈਸ੍ਤਿਲਨਿਵੇਦਨਕृਤ੍ਤਿਲਾਸ਼ੀ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਭੋਗਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਦਸਮੀ ਨੂੰ ਤਿਲਾਂ ਨਾਲ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰੇ, ਤਿਲ ਚੜ੍ਹਾਏ ਤੇ ਤਿਲ ਖਾਏ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਉਲ੍ਕਾਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕਾਸ਼ੀਤਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਲਕਾ ਨਵਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਵਾਲਾ ਇਕਿਆਸੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਇਆ।
ਸੁਕृਤਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਦਪਾਪਾਯ ਭਵਤਿ ਤਦਾਚਕ੍ਸ਼੍ਵ ਯਦੂਤ੍ਤਮ
ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਦੱਸੋ ਜਿਸ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪਵਾਸਪ੍ਰਭਾਵਂ ਵੈ ਕृष੍ਣਾਰਾਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।
ਆਮੁष੍ਮਿਕਂ ਨ ਤਾਪਾਯ ਪ੍ਰਤਾਪਾਯ ਚ ਜਾਯਤੇ
ਇਹ ਉਪਵਾਸ ਪਰਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਸਗੋਂ ਮਾਣ ਵਧਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਉਪੋषਿਤਪ੍ਰਭਾਵਂ ਚ ਕृष੍ਣਾਰਾਧਨਕਾਂਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਭਗਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਉਪਵਾਸ ਦਾ ਅਸਰ ਵੀ ਐਸਾ ਹੀ ਹੈ।
ਵੈਦਿਸ਼ਂ ਨਾਮ ਨਗਰਂ ਪ੍ਰਖ੍ਯਾਤਂ ਨृਪਸਤ੍ਤਮ
ਵੈਦਿਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਸ਼ਹਿਰ ਸੀ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਹੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਰਵੋਤਮ।
ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਮਾਤृਦੁਹਿਤਾ ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰੈਃ ਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ, ਮਾਂ, ਧੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਸਮੇਤ ਚਲਿਆ।
ਪੁਤ੍ਰਪੌਤ੍ਰਾਦਿਭਰਣੇ ਵ੍ਯਾਸਕ੍ਤਿਰ੍ਮਤਿਰੇਵ ਚ
ਉਸਦਾ ਮਨ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪੋਤਿਆਂ ਆਦਿਕ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ।
ਚਕਾਰਾਨੁਦਿਨਂ ਸੋऽਥ ਨ੍ਯਾਯਾਨ੍ਯਾਯੈਰ੍ਦ੍ਧਨਾਰ੍ਜਨਮ੍
ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਹੱਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬੇਇਨਸਾਫੀ ਨਾਲ ਧਨ ਇਕੱਠਾ ਕਰਦਾ ਰਿਹਾ।
ਨ ਜੁਹੋਤ੍ਯੁਦਿਤੇ ਕਾਲੇ ਨ ਦਦਾਤ੍ਯਤਿਤृष੍ਣਯਾ
ਉਹ ਸਮੇਂ ਤੇ ਹਵਨ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ ਤੇ ਵਧੀਕ ਲਾਲਚ ਕਰਕੇ ਦਾਨ ਵੀ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ।
ਨਿਤ੍ਯਨੈਮਿਤ੍ਤਿਕਾਨਾਂ ਚ ਹਾਨਿਂ ਚਕ੍ਰੇ ਸ੍ਵਕਰ੍ਮਣਾ 4.82.
ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨਾਲ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਹੋਣ ਵਾਲੀਆਂ ਜ਼ਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਂਦਾ ਰਿਹਾ।
ਕਾਲੇਨਾਗਚ੍ਛਤਾਸੋऽਥ ਮृਤੋ ਵਿਂਧ੍ਯਾਟਵੀਤਟੇ
ਸਮਾਂ ਲੰਘਣ ਤੇ, ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਮਰ ਗਿਆ।
ਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਮਹਾਭਾਗੋ ਦਿਵ੍ਯਯਾਨਸਮਨ੍ਵਿਤਃ ਭਾਸ੍ਕਰਸ੍ਯਾਸ਼ੁਭਿਰ੍ਦ੍ਦੀਪ੍ਤੈਰ੍ਦਹਂਤਮਤਿਦਾਰੁਣੈਃ
ਇੱਕ ਵੱਡੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਇਲਾਹੀ ਸਵਾਰੀ ਨਾਲ ਸੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸੜ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਪ੍ਰਤਪ੍ਤਵਾਲੁਕਾਮਧ੍ਯੇ ਤृषਾਰ੍ਤਂ ਚਾਤਿਪੀਡਿਤਮ੍ ਨਿष੍ਕ੍ਰਾਂਤਜਿਹ੍ਵਮਂਗੇषੁ ਵਿਸ੍ਫੋਟੈਃ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚਿਤਮ੍
ਉਹ ਤਪਦੀ ਰੇਤ ਵਿਚ ਪਿਆ ਸੀ, ਪਿਆਸ ਤੇ ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਤੜਪ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਜੀਭ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੀ ਹੋਈ ਸੀ ਤੇ ਸਰੀਰ ਸਾਰਾ ਛਾਲਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਨਿਸ਼੍ਵਾਸਾਯਾਸਖੇਦੇਨ ਵਿਹ੍ਵਲਂ ਪੀਡਿਤੋਦਰਮ੍
ਉਹ ਥੱਕਾਵਟ ਤੇ ਦੁੱਖ ਕਾਰਨ ਬੇਹਾਲ ਸੀ, ਸਾਹ ਚੜ੍ਹ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਪੇਟ ਵੀ ਪੀੜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਕਮਜ਼ੋਰ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।
ਤਥਾਦृਸ਼ਮਥੋ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਗਰ੍ਦਭੇਯੋ ਮਹਾਨृषਿਃ
ਜਦੋਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਗਰਦਭ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਐਸਾ ਵੇਖਿਆ।
ਜਾਨਨ੍ਨਪਿ ਯਥਾਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਤਸ੍ਯਾਨੁष੍ਠਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਉਹ ਉਸਦੇ ਕਰਮਾਂ ਦੇ ਫਲ ਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਮਿਲਿਆ।
ਉਪਰ੍ਯਰ੍ਕਕਰੈਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣੈਸ੍ਤृषਾਵਾਤਨਿਪੀਡਿਤਮ੍
ਉਸਨੂੰ ਉੱਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਤੀਖੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਹਵਾ ਨੇ ਤੰਗ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਅਨ੍ਯਸ੍ਤਤ੍ਰਾਣਕੈਰ੍ਘੋਰੈਰਵਿषਹ੍ਯੈਃ ਸੁਦਾਰੁਣੈਃ
ਉਥੇ ਹੋਰ ਵੀ ਸੀ, ਜੋ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਅਸਹਿਣਯੋਗ ਰੱਖਿਆਕਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਬਹੁਤ ਪੀੜਤ ਸੀ।