ਨਮੋ ਨਮਸ੍ਤੇ ਗੋਵਿਨ੍ਦ ਬੁਧਸ਼੍ਰਵਣ ਸਂਜ੍ਞਕ
ਨਮਸਕਾਰ, ਨਮਸਕਾਰ, ਗੋਵਿੰਦ ਨੂੰ, ਜੋ ਬੁਧਸ਼੍ਰਵਣ ਨਾਮ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗੋਵਿਂਦ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਂ ਪੂਜਯੇਤ੍ਤਤਃ ਪੁਰਾਣਜ੍ਞੇ ਵਿਸ਼ੇषੇਣ ਵਿਧਿਵਤ੍ਸਂਪ੍ਰਦਾਪਯੇਤ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗੋਵਿੰਦ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਫਿਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਆਦਰ ਕਰੇ, ਤੇ ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜੋ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਦਾਨ ਦੇਵੇ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸ਼੍ਰਵਣੇ ਯੁਕ੍ਤੇ ਅਸ਼ੇषਾਹਸ੍ਕਰਾਨ੍ਵਿਤੇ
ਜਦੋਂ ਦਵਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਸ਼੍ਰਵਣ ਨਕਸ਼ਤਰ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਮਿਲਦੀਆਂ ਹਨ,
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਅਤ੍ਰਾਪ੍ਯੁਦਾਹਰਂਤੀਮਮਿਤਿਹਾਸਂ ਪੁਰਾਤਨਮ੍
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਇੱਥੇ ਵੀ, ਮੈਂ ਇਕ ਪੁਰਾਣਾ ਇਤਿਹਾਸ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ।
ਦੇਸ਼ੋ ਦਸ਼ਾਰ੍ਣਕੋ ਨਾਮ ਤਸ੍ਯ ਭਾਗੇ ਤੁ ਪਸ਼੍ਚਿਮੇ
ਇੱਕ ਦੇਸ਼ ਦਸ਼ਾਰਣ ਨਾਂ ਹੈ, ਉਸ ਦੇ ਪੱਛਮੀ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ,
ਸੁਤਪ੍ਤਸਿਕਤਾ ਭੂਮਿਰ੍ਯਤ੍ਰ ਦੁष੍ਟਾ ਮਹੋਰਗਾਃ 4.75.
ਉਥੇ ਮਿੱਟੀ ਤਪਦੀ ਰੇਤ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਜਿੱਥੇ ਭਿਆਨਕ ਸੱਪ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਸ਼ਮੀਖਦਿਰਪਾਲਾਸ਼ਕਰੀਰੈਃ ਪੀਲੁਭਿਃ ਸਹ
ਉਥੇ ਸ਼ਮੀ, ਖਦੀਰ, ਪਲਾਸ਼, ਕਰੀ ਅਤੇ ਪੀਲੂ ਦੇ ਰੁੱਖ ਮਿਲਦੇ ਹਨ,
ਦਗ੍ਧਪ੍ਰਾਣਿਗਣਾਕੀਰ੍ਣਾ ਯਤ੍ਰ ਭੂਰ੍ਦ੍ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਉਥੇ ਕਦੇ ਕਦੇ ਧਰਤੀ ਸੜੇ ਹੋਏ ਜੀਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਵੇਖੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਕਦਾਚਿਦਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਭ੍ਰਾਮ੍ਯਨ੍ਤੋ ਹਿ ਵਿਹਗਮਾਃ ਉਤ੍ਕृਤ੍ਤਜੀਵਿਤਾ ਰਾਜਨ੍ਦृਸ਼੍ਯਂਤੇ ਵਿਹਗੋਤ੍ਤਮਾਃ
ਕਦੇ ਕਦੇ ਉਡਦੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਉਥੇ ਘੁੰਮਦੇ ਵੇਖੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਰਾਜਨ, ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੰਛੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤृषਾਤੁਰਾਸ਼੍ਚ ਸਹਸਾ ਮृਗਾਃ ਸੈਕਤਮਾਗਤਾਃ
ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦੇ ਜਾਨਵਰ ਅਚਾਨਕ ਉਥੇ ਰੇਤ ਵਾਲੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਿਂਸ੍ਤਥਾਵਿਧੇ ਦੇਸ਼ੇ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਦੈਵਵਸ਼ਾਦ੍ਵਣਿਕ੍
ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇਸ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਵਣਜਾਰੇ ਨੂੰ ਭਾਗ ਦੇ ਨਾਲ ਆਉਣਾ ਪਇਆ।
ਪਿਸ਼ਾਚਾਨ੍ਮਲਿਨਾਂਸ੍ਤੀਕ੍ਸ਼੍ਣਾਨ੍ਨਿਰ੍ਮਾਂਸਾਨ੍ਭੀਮਦਰ੍ਸ਼ਨਾਨ੍
ਉਹਨੇ ਉਥੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਗੰਦਲੇ, ਤੇਜ਼ ਤੇ ਮਾਸ ਰਹਿਤ ਭੂਤ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਡਰ ਲੱਗੇ।
ਬਭ੍ਰਾਮੋਦ੍ਭ੍ਰਾਂਤਹृਦਯਃ ਕ੍ਸ਼ੁਤ੍ਤृषਾਭ੍ਰਮਕਰ੍षਿਤਃ
ਉਹ ਵਣਜਾਰਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਤੜਪਦਾ ਹੋਇਆ, ਮਨ ਵਿਚ ਘਬਰਾਇਆ ਹੋਇਆ ਉਥੇ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਅਥ ਪ੍ਰੇਤਾਨ੍ਦਦਰ੍ਸ਼ਾਸੌ ਤृष੍ਣਾਵ੍ਯਾਕੁਲਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯਾਨ੍
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਥੇ ਹੋਰ ਭੂਤ ਵੇਖੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਪਿਆਸ ਨਾਲ ਬੇਕਾਬੂ ਹੋ ਰਹੀਆਂ ਸਨ।
ਪ੍ਰੇਤਸ੍ਕਂਧਸਮਾਰੂਢਮੇਕਂ ਪ੍ਰੇਤਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਹ
ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਭੂਤ ਨੂੰ ਦੂਜੇ ਭੂਤ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਆਗਚ੍ਛਨ੍ਤਂ ਤਮਵ੍ਯਗ੍ਰਂ ਸ੍ਰੁਤੁਸ਼ਬ੍ਦਪੁਰਃਸਰਮ੍ 4.75.
ਉਸਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਭੂਤ ਆਹਿਸਤਾ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਪਾਣੀ ਟਪਕਣ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਰਹੀ ਸੀ।
ਸ ਦृष੍ਟ੍ਵਾਥ ਵਣਿਕ੍ਛ੍ਰੇष੍ਠਮਿਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਉਸ ਭੂਤ ਨੇ ਵਣਜਾਰਿਆਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਤਮੁਵਾਚ ਵਣਿਗ੍ਧੀਮਾਨ੍ਸਾਰ੍ਥਭ੍ਰष੍ਟਸ੍ਯ ਚੈਵ ਮੇ
ਸਿਆਣਾ ਵਣਜਾਰਾ ਉਸਨੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈ, 'ਮੇਰਾ ਸਾਰਾ ਕਾਫਲਾ ਖੋ ਗਿਆ ਹੈ।'
ਤृष੍ਣਾ ਮਾਂ ਬਾਧਤੇऽਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਦੁਨੋਤਿ ਭृਸ਼ਂ ਤਥਾ ਅਤ੍ਰੋਪਾਯਂ ਨ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਜੀਵੇਯਂ ਯੇਨ ਕੇਨਚਿਤ੍
'ਮੈਨੂੰ ਪਿਆਸ ਬਹੁਤ ਤੰਗ ਕਰ ਰਹੀ ਹੈ, ਭੁੱਖ ਵੀ ਬਹੁਤ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਹ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ ਕਿ ਕਿਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜਿੰਦ ਰਹਿ ਸਕਾਂ।'
ਪੁਂਨਾਗਮਿਮਮਾਸ਼੍ਰਿਤ੍ਯ ਪ੍ਰਤੀਕ੍ਸ਼ਸ੍ਵ ਮੁਹੂਰ੍ਤਕਮ੍
'ਇਸ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਰਸਤੇ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਉਡੀਕ ਕਰ।'
ਕृਤਾਤਿਥ੍ਯੋ ਯਥਾਲਾਭਂ ਗਮਿष੍ਯਸਿ ਯਥਾਸੁਖਮ੍
'ਜਿਵੇਂ ਹੋ ਸਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਹਿਮਾਨ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ ਲੈ, ਫਿਰ ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਜਾਵੀਂ।'
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਸਮਯੇ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਤਤਸ੍ਤਂ ਦੇਸ਼ਮਾਗਤਃ ਦਧ੍ਯੋਦਨਸਮਾਯੁਕ੍ਤੋ ਵਰ੍ਧਮਾਨੇਨ ਸਂਯੁਤਃ
ਦੁਪਹਿਰ ਹੋਣ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਆ ਗਿਆ, ਨਾਲ ਦਹੀਂ-ਚੌਲ ਤੇ ਵਰਧਮਾਨ ਵੀ ਸੀ।
ਆਗਤੇ ਕਰਕੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਾਦਾਦਤਿਥਯੇ ਤਦਾ ਵਿਤृष੍ਣੋ ਵਿਜ੍ਵਰਸ਼੍ਚੈਵ ਕ੍ਸ਼ਣੇਨ ਸਮਪਦ੍ਯਤ
ਜਦੋਂ ਕਟੋਰਾ ਆ ਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਹ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ; ਫੌਰਨ ਹੀ ਉਸਦੀ ਪਿਆਸ ਤੇ ਬੁਖਾਰ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ।
ਤਤਸ੍ਤੁ ਪ੍ਰੇਤਸਂਘਸ੍ਯ ਭੋਕ੍ਤੁਕਾਮਸ੍ਯ ਵੈ ਦਦੌ
ਫਿਰ ਉਸਨੇ ਉਹ ਭੋਜਨ ਭੁੱਖੇ ਭੂਤਾਂ ਦੇ ਟੋਲੇ ਨੂੰ ਵੀ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਅਤਿਥਿਂ ਤਰ੍ਪਯਿਤ੍ਵਾ ਚ ਪ੍ਰੇਤਲੋਕਂ ਚ ਸਰ੍ਵਸ਼ਃ
ਉਸਨੇ ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਤੇ ਸਾਰੇ ਭੂਤ ਲੋਕ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਤਸ੍ਯ ਭੁਕ੍ਤਵਤਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਂ ਪਾਨੀਯਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਯਂ ਯਯੌ 4.75.
ਜਦ ਉਹ ਖਾ ਚੁੱਕਾ, ਤਾਂ ਖਾਣਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਦੋਵੇਂ ਮੁੱਕ ਗਏ।
ਆਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮੇਤਤ੍ਪਰਮਂ ਵਨੇऽਸ੍ਮਿਨ੍ਪ੍ਰਤਿਭਾਤਿ ਮੇ
'ਇਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਇਹ ਵੱਡਾ ਅਚੰਭਾ ਮੈਨੂੰ ਦਿੱਸ ਰਿਹਾ ਹੈ।'
ਸ੍ਤੋਕੇਨ ਚ ਤਥਾਨ੍ਨੇਨ ਬਿਭਰ੍षਿ ਸੁਬਹੂਨ੍ਪृਥਕ੍
'ਇੰਨੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਤੂੰ ਇੰਨੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੀਝਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈਂ।'
ਅਪਰਂ ਚ ਕਥਂ ਚੇਹ ਮਮ ਪਾਪਪਰਿਕ੍ਸ਼ਯਃ ਤृਪ੍ਤਸ਼੍ਚਾਸਿ ਕਥਂ ਗ੍ਰਾਸਮਾਤ੍ਰੇਣ ਚ ਸ਼ੁਭਵ੍ਰਤ
ਤੇ ਹੋਰ ਦੱਸੋ, ਇਥੇ ਮੇਰੇ ਪਾਪ ਕਿਵੇਂ ਘਟ ਗਏ ਹਨ? ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਸਿਰਫ਼ ਇਕ ਗੱਲੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਭਲੇ ਵਰਤ ਵਾਲੇ?
ਕਸ੍ਤ੍ਵਮਸ੍ਯਾਂ ਸੁਘੋਰਾਯਾਮਟਵ੍ਯਾਂ ਤੁ ਕृਤਾਲਯਃ
ਤੁਸੀਂ ਕੌਣ ਹੋ, ਜੋ ਇੰਨੀ ਭਿਆਨਕ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਰਹਿ ਰਹੇ ਹੋ?