ਮੁਕਟੇਨ ਸ਼ਿਰੋ ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕਰ੍ਣਕੌ
ਸਿਰ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੰਨ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ।
ਚਤੁਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਮਾऽऽਸ਼੍ਰਿਤਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਔਰਤ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹੇਗੀ।
ਚਕਾਰ ਲੋਚਨਾਵਾਸਮਤੋऽਰ੍ਥਂ ਮੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾ ਸ਼ੇषਾਭਿਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਯੋਗ ਨੀਂਦ, ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਸਯਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਰਾਂਬੁਜੈਰਚ੍ਛੈਰ੍ਮृਦ੍ਯਮਾਨਪਦਦ੍ਵਯਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੈਰਨੇਕੈਨਿਯਮੈਃ ਪਾਂਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਨਵਃ
ਕਈ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਵਬੁਧ੍ਯਤੇ ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਙ੍ਖਗਦਾਧਰਃ 4.70.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਮੁਤ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੇ ਨਗਰੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਆਪ—
ਯਂਯਂ ਦਾਮੋਦਰਃ ਪਸ਼੍ਯੇਦੁਤ੍ਥਿਤੋ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਦੇਵਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਹੋਮਯੇਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਂ ਚ ਹਵ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਘृਤਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਘੀ ਆਦਿ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦਧਿਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗੁਡਧੂਪੈਃ ਸਮੋਦਕੈਃ
ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਗੁੜ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ—
ਏਕਾਦਸ਼ ਦਸ਼ਾष੍ਟੌ ਵਾ ਪਂਚ ਦ੍ਵੌ ਵਾ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮ
ਕੁਰੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਿਆਰਾਂ, ਦਸ, ਅੱਠ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਦੋ—
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥ ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ਯਤੀਨ੍
ਪਾਰਥ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਯਤੀ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਾਚਾ ਸ੍ਵਮਨੋਭੀष੍ਟਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਫਲਾਦਿਕਮ੍ 4.70.
ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਦਾਨ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਚਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸਾਨੇ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵਪੁਰੀਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ ਭਵੇਤ੍ਕृਤਕृਤ੍ਯਸ੍ਤੁ ਨ ਪੁਨਰ੍ਮਾਤृਕੋ ਭਵੇਤ੍
ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਮੁੜ ਮਾਂ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ।
ਉਤ੍ਥਾਨਂ ਚਾਪਿ ਕृष੍ਣਸ੍ਯ ਸ ਹਰੇਰ੍ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਭਕ੍ਤਿਂ ਪਰਾਂ ਪਾਰ੍ਥ ਸ ਗਚ੍ਛੇਦ੍ਵੈष੍ਣਵਂ ਪਦਮ੍
ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੇ ਉਤਥਾਨ ਨਾਲ, ਉਹ ਹਰੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਵਿਸ਼ਨੂ ਪ੍ਰਤੀ ਉੱਚੀ ਭਗਤੀ ਨਾਲ, ਪਾਰਥ, ਉਹ ਵੈਸ਼ਨਵ ਪਦ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਦੁਗ੍ਧਾਬ੍ਧਿਭੋਗਸ਼ਯਨੇ ਭਗਵਾਨਨਨ੍ਤੋ ਯਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਨੇ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਯਤ੍ਰ ਵਿਬੁਧ੍ਯਤੇ ਵਾ
ਜਿਸ ਦਿਨ ਅਨੰਤ ਭਗਵਾਨ ਦੁੱਧ ਸਮੁੰਦਰ ਉੱਤੇ ਵਿਛਾਈਆਂ ਸੇਜ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੁੱਤ ਜਾਂ ਜਾਗਦੇ ਹਨ—
ਨੀਰਾਜਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤਃ ਸ ਪ੍ਰਜਾਭਿਸ੍ਤੁ ਸਰ੍ਵਦੁਃਖਾਪਨੁਤ੍ਤਯੇ
ਨੀਰਾਜਨ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਲੋਕਾਂ ਵਲੋਂ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ।
ਦੁਃਖਾਪਨੋਦਂ ਕੁਰੁ ਭੋ ਵ੍ਯਾਧਿਤਾਨਾਂ ਨਰੇਸ਼੍ਵਰ
ਹੇ ਰਾਜਾ, ਬਿਮਾਰ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰੋ।
ਪਾਲਯਾਮਾਸ ਹृष੍ਟੋऽਸਾਵਜਪਾਲਸ੍ਤਤੋऽਭਵਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਸਭ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਅਜਪਾਲਾ ਪਿਆ।
ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤੁ ਪਾਂਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਲਕ੍ਸ਼ਣਂ ਵਚ੍ਮਿ ਤੇ ਸ਼ृਣੁ
ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਖਾਸ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾਵਾਂ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ, ਸੁਣੋ।
ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਕਾਲੇ ਵਭੂਵਾਥ ਰਾਵਣੋ ਰਾਕ੍ਸ਼ਸੇਸ਼੍ਵਰਃ
ਉਸ ਸਮੇਂ ਰਾਵਣ, ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਉਭਰਿਆ।
ਅਖਣ੍ਡਮਣ੍ਡਲਂ ਚਨ੍ਦ੍ਰਮਾਤਪਤ੍ਰਂ ਚਕਾਰ ਹ
ਉਸ ਨੇ ਚੰਦਨੀਆਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਗੋਲ ਘੇਰਾ ਬਣਾਇਆ, ਚਾਂਦ ਦੀ ਛਾਂ ਵਰਗਾ ਛਤਰੀ ਬਣਾਈ।
ਵਰੁਣਂ ਬਦ੍ਧਕਰ੍ਮਸ੍ਥਂ ਧਨਦਂ ਧਨਰਕ੍ਸ਼ਕਮ੍
ਵਰੁਣ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਪੂਰਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਬੇਰ ਧਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।