षष੍ਠਕਾਲੇਨ੍ਨਭੋਜ੍ਯੇਨ ਸ੍ਥਾਯੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਛੇਵੇਂ ਵੇਲੇ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਭੋਜਨਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਯਾਗਜਂ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਵ੍ਰਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਤੁष੍ਟਿਮਾਯਾਤਿ ਹੇਤੁਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਵਣ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਗृਹਵੇਸ਼ਾਦਿ ਗੋਦਾਨਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਯਜਨਾਂ, ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਨੀਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤੁ ਮਾਸਂ ਵੈ ਦੈਵੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਹੀਨਾ ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੈਵੀ ਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਮਾਸਿ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦਿਨੇ ਹਰੇਃ 4.70.
ਜਦੋਂ ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ।
ਯ ਏਤਦੇਵ ਸ਼ਯਨਂ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਸਯਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ ਲਵੇ।
ਮਮਾਪਿ ਮਾਨਯਤ੍ਯਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ
ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੇ ਮੰਗਣ ਤੇ, ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਸਿਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਬਾਹਵੋਪ੍ਯਥ ਵਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਆਦਿ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਕਟੇਨ ਸ਼ਿਰੋ ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕਰ੍ਣਕੌ
ਸਿਰ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੰਨ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ।
ਚਤੁਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਮਾऽऽਸ਼੍ਰਿਤਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਔਰਤ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹੇਗੀ।
ਚਕਾਰ ਲੋਚਨਾਵਾਸਮਤੋऽਰ੍ਥਂ ਮੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾ ਸ਼ੇषਾਭਿਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਯੋਗ ਨੀਂਦ, ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਸਯਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਰਾਂਬੁਜੈਰਚ੍ਛੈਰ੍ਮृਦ੍ਯਮਾਨਪਦਦ੍ਵਯਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੈਰਨੇਕੈਨਿਯਮੈਃ ਪਾਂਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਨਵਃ
ਕਈ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਵਬੁਧ੍ਯਤੇ ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਙ੍ਖਗਦਾਧਰਃ 4.70.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਮੁਤ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੇ ਨਗਰੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਆਪ—
ਯਂਯਂ ਦਾਮੋਦਰਃ ਪਸ਼੍ਯੇਦੁਤ੍ਥਿਤੋ ਧਰਣੀਧਰਃ
ਜਿਸ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਧਰਤੀ ਦੇ ਧਾਰਕ, ਜਾਗੇ ਹੋਏ ਦਾਮੋਦਰ ਦੇਖ ਲੈਂਦੇ ਹਨ—
ਰਾਤ੍ਰੌ ਪ੍ਰਜਾਗਰੇ ਦੇਵਮੇਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਸੁਰਾਲਯੇ
ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਦੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਾਗ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ—
ਹੋਮਯੇਦ੍ਧਵ੍ਯਵਾਹਂ ਚ ਹਵ੍ਯਦ੍ਰਵ੍ਯੈਰ੍ਘृਤਾਦਿਭਿਃ
ਉਹ ਘੀ ਆਦਿ ਹਵਨ ਸਮੱਗਰੀ ਨਾਲ ਹਵਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਘृਤਦਧਿਕ੍ਸ਼ੌਦ੍ਰਕਾਦ੍ਯੈਰ੍ਗੁਡਧੂਪੈਃ ਸਮੋਦਕੈਃ
ਘੀ, ਦਹੀਂ, ਸ਼ਹਦ ਆਦਿ ਨਾਲ, ਗੁੜ ਦੀ ਧੂਪ ਤੇ ਸੁਗੰਧ ਮਿਲੀ ਹੋਈ ਪਾਣੀ ਨਾਲ—
ਏਕਾਦਸ਼ ਦਸ਼ਾष੍ਟੌ ਵਾ ਪਂਚ ਦ੍ਵੌ ਵਾ ਕੁਰੂਤ੍ਤਮ
ਕੁਰੂਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਗਿਆਰਾਂ, ਦਸ, ਅੱਠ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਦੋ—
ਸ਼੍ਰਦ੍ਧੋਕ੍ਤਵਿਧਿਨਾ ਪਾਰ੍ਥ ਭੋਜਯੇਦ੍ਭਾਗ੍ਯਵਾਨ੍ਯਤੀਨ੍
ਪਾਰਥ, ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਅਨੁਸਾਰ ਜਿਵੇਂ ਕਹਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੇ ਯਤੀ ਜਨਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸ੍ਵਵਾਚਾ ਸ੍ਵਮਨੋਭੀष੍ਟਪਤ੍ਰਪੁष੍ਪਫਲਾਦਿਕਮ੍ 4.70.
ਆਪਣੀ ਬੋਲੀ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪੱਤੇ, ਫੁੱਲ, ਫਲ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਕਥਯਿਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੇਭ੍ਯਸ੍ਤਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਇਹ ਸਭ ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਤੇ ਦਾਨ ਸਮੇਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਯਤ੍ਤ੍ਯਕ੍ਤਂ ਚਤੁਰੋ ਮਾਸਾਨ੍ਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਿਨ੍ਤਸ੍ਯ ਚਾਚਰੇਤ੍
ਜੋ ਕੁਝ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਲਈ ਤਿਆਗਿਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਆਚਾਰ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਵਸਾਨੇ ਤੁ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਵਾਸੁਦੇਵਪੁਰੀਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਨ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।