ਏਵਮਾਦਿਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਦ੍ਧਰ੍ਮਃ ਸ੍ਯਾਦ੍ਧਰ੍ਮਨਨ੍ਦਨ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਛੱਡਣ ਨਾਲ, ਹੇ ਧਰਮ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਧਰਮ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਧਾਰਣਂ ਨਖਰੋਮਾਣਾਂ ਗਂਗਾਸ੍ਨਾਨਂ ਦਿਨੇਦਿਨੇ
ਨਖ ਤੇ ਵਾਲ ਰੱਖਣ, ਤੇ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਨ੍ਹਾਉਣ—
ਭੂਮੌ ਭੁਂਕ੍ਤੇ ਸਦਾ ਯਸ੍ਤੁ ਸ ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਪਤਿਰ੍ਭਵੇਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਰਤੀ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਪਾਦਾਭਿਵਂਦਨਾਦ੍ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਲਭੇਦ੍ਗੋਦਾਨਜਂ ਫਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਨ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਗਾਂ ਦਾਨ ਦਾ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।
ਵਿष੍ਣੁਦੇਵਕੁਲੇ ਕੁਰ੍ਯਾਦੁਪਲੇਪਨਮਰ੍ਚਨਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਲੇਪ ਤੇ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਸ਼ਤਂ ਯਸ੍ਤੁ ਕਰੋਤਿ ਸ੍ਤੁਤਿਪਾਠਕਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਸਤੁਤੀ ਪੜ੍ਹਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੌ ਵਾਰੀ ਪਰਿਕ੍ਰਮਾ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਗੀਤਵਾਦ੍ਯਕਰੋ ਵਿष੍ਣੋਰ੍ਗਾਂਧਰ੍ਵਂ ਲੋਕਮਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍ 4.70.
ਜੋ ਵਿਸ਼ਨੂ ਲਈ ਗੀਤ ਗਾਉਂਦਾ ਤੇ ਵਾਦਯ ਵਜਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗਾਂਧਰਵਾਂ ਦਾ ਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਸ ਵ੍ਯਾਸਰੂਪੀ ਭਗਵਾਨਂਤੇ ਵਿष੍ਣੁਪੁਰਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਉਹ ਵਿਅਾਸ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਅੰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਤ੍ਯਸ੍ਨਾਯੀ ਨਰੋ ਯਸ੍ਤੁ ਨਰਕਂ ਸ ਨ ਪਸ਼੍ਯਤਿ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਨ੍ਹਾਉਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼ਣਕਂ ਦਿਵ੍ਯਂ ਰਾਜ੍ਯਂ ਸੋऽਪ੍ਸਰਸਾਂ ਲਭੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਕੋਈ ਦਿਵਯ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਰਾਜ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
षष੍ਠਕਾਲੇਨ੍ਨਭੋਜ੍ਯੇਨ ਸ੍ਥਾਯੀ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਨਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਜੇ ਮਨੁੱਖ ਛੇਵੇਂ ਵੇਲੇ ਹੀ ਖਾਣਾ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਵਰਗ ਵਿਚ ਟਿਕਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਿਲਾਯਾਂ ਭੋਜਨਾਨ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਨਂ ਪ੍ਰਯਾਗਜਂ ਭਵੇਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੱਥਰ ਉੱਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਖਾਣ ਨਾਲ, ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਪ੍ਰਯਾਗ ਵਰਗਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਮਾਦਿਵ੍ਰਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਤੁष੍ਟਿਮਾਯਾਤਿ ਹੇਤੁਤਃ
ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕਾਰਨ ਨਾਲ ਸੰਤੋਖ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਨਿਵਰ੍ਤਤੇ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਸ਼੍ਚਾਤੁਰ੍ਵਣ੍ਯਸ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਹੇ ਭਾਰਤ, ਚਾਰੋ ਵਰਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਰੁਕਾਵਟ ਆ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਯਜ੍ਞਾਸ਼੍ਚ ਗृਹਵੇਸ਼ਾਦਿ ਗੋਦਾਨਾਚ੍ਚ ਪ੍ਰਤਿष੍ਠਿਤਮ੍
ਯਜਨਾਂ, ਘਰ ਵਿਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਅਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਦੀ ਦਾਨੀਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਅਸਂਕ੍ਰਾਂਤਂ ਤੁ ਮਾਸਂ ਵੈ ਦੈਵੇ ਪਿਤ੍ਰ੍ਯੇ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਜੋ ਮਹੀਨਾ ਚਲਦਾ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਦੈਵੀ ਤੇ ਪਿਤਰ ਕਰਮਾਂ ਲਈ ਛੱਡ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੇ ਭਾਦ੍ਰਪਦੇ ਮਾਸਿ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਂ ਦਿਨੇ ਹਰੇਃ 4.70.
ਜਦੋਂ ਭਾਦਰੋਂ ਮਹੀਨਾ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਹਰੀ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਗਿਆਰਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ।
ਯ ਏਤਦੇਵ ਸ਼ਯਨਂ ਤਤ੍ਰੇਦਂ ਕਾਰਣਂ ਸ਼ृਣੁ
ਜਿਸ ਕੋਲ ਇਹ ਸਯਾ ਹੈ, ਉਹ ਇਸ ਦਾ ਕਾਰਨ ਸੁਣ ਲਵੇ।
ਮਮਾਪਿ ਮਾਨਯਤ੍ਯਙ੍ਗਂ ਪ੍ਰਾਰ੍ਥਿਤੋ ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਯਾ
ਮੇਰਾ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਵੀ, ਯੋਗ ਨੀਂਦ ਦੇ ਮੰਗਣ ਤੇ, ਆਦਰ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ।
ਸ਼ਂਖਚਕ੍ਰਾਸਿਮਾਰ੍ਗਾਦ੍ਯੈਰ੍ਬਾਹਵੋਪ੍ਯਥ ਵਕ੍ਸ਼ਸਾ
ਸ਼ੰਖ, ਚੱਕਰ, ਤਲਵਾਰ ਆਦਿ ਦੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਬਾਂਹਾਂ ਤੇ ਛਾਤੀ ਸਜਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਮੁਕਟੇਨ ਸ਼ਿਰੋ ਰੁਦ੍ਧਂ ਕੁਂਡਲਾਭ੍ਯਾਂ ਚ ਕਰ੍ਣਕੌ
ਸਿਰ ਮਕੁਟ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਕੰਨ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ।
ਚਤੁਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਮਾऽऽਸ਼੍ਰਿਤਾ ਸਾ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਉਹ ਔਰਤ ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਉਥੇ ਆਸਰਾ ਲੈ ਕੇ ਰਹੇਗੀ।
ਚਕਾਰ ਲੋਚਨਾਵਾਸਮਤੋऽਰ੍ਥਂ ਮੇ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਉਸ ਨੇ ਮੇਰੇ ਲਈ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਟਿਕਾਣਾ ਬਣਾਇਆ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ।
ਯੋਗਨਿਦ੍ਰਾ ਮਹਾਨਿਦ੍ਰਾ ਸ਼ੇषਾਭਿਸ਼ਯਨੇ ਸ੍ਥਿਤਃ
ਯੋਗ ਨੀਂਦ, ਵੱਡੀ ਨੀਂਦ, ਸ਼ੇਸ਼ ਦੇ ਸਯਾ ਉੱਤੇ ਟਿਕੀ ਹੋਈ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਕਰਾਂਬੁਜੈਰਚ੍ਛੈਰ੍ਮृਦ੍ਯਮਾਨਪਦਦ੍ਵਯਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ, ਦੋਵੇਂ ਪੈਰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਮਲਿਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਵ੍ਰਤੈਰਨੇਕੈਨਿਯਮੈਃ ਪਾਂਡਵਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਮਾਨਵਃ
ਕਈ ਵਰਤਾਂ ਤੇ ਨਿਯਮਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮਨੁੱਖ ਦਾ ਆਦਰ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਤਤੋऽਵਬੁਧ੍ਯਤੇ ਦੇਵਃ ਸ਼੍ਰੀਮਾਞ੍ਛਙ੍ਖਗਦਾਧਰਃ 4.70.
ਫਿਰ ਉਹ ਮਹਿਮਾਵਾਨ ਪ੍ਰਭੂ, ਜੋ ਸ਼ੰਖ ਤੇ ਗਦਾ ਧਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ।
ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਰਾਜੇਨ੍ਦ੍ਰ ਦੇਵਮੁਤ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਦ੍ਵਿਜਃ
ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਰਾਜਨ, ਦੋਵੇਂ ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਦੇਵਤੇ ਨੂੰ ਜਗਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਮੁਤ੍ਥਿਤੇ ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੋ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾਃ ਪ੍ਰਵਰ੍ਤਯੇਤ੍
ਜਦੋਂ ਵਿਸ਼ਨੂ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਉਤ੍ਥਿਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ੇ ਨਗਰੇ ਪਾਰ੍ਥਿਵਃ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰ ਜਾਗ ਪੈਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਆਪ—