ੴ ਮਾਤਾ ਰੁਦ੍ਰਾਣਾਂ ਦੁਹਿਤਾ ਵਸੂਨਾਂ ਸ੍ਵਸਾਦਿਤ੍ਯਾਨਾਮਮृਤਸ੍ਯ ਨਾਭਿਃ
ਓਂ: ਰੁਦਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ, ਵਸੂਆਂ ਦੀ ਧੀ, ਆਦਿਤਿਆਂ ਦੀ ਭੈਣ, ਅਮਰਤਾ ਦੀ ਨਾਭੀ—
ਇਤ੍ਥਂ ਸਂਪੂਜ੍ਯ ਗਾਂ ਪृष੍ਟ੍ਵਾ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤਾਂ ਚ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍ ਮਾਤਰ੍ਮਮਾਭਿਲषਿਤਂ ਸਫਲਂ ਕੁਰੁ ਨਂਦਿਨਿ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਪਿੱਛੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਨਮ ਸਕਦੇ ਹੋ; ਫਿਰ ਮਾਫੀ ਮੰਗੋ: 'ਮਾਂ, ਨੰਦਿਨੀ, ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰ।'
ਏਵਮਭ੍ਯਰ੍ਚਯੇਦੇਕਾਂ ਗਾਮੇਤਦ੍ਧਿ ਗਵਾਹ੍ਨਿਕਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ; ਇਹ ਗਾਂਵਾਂ ਲਈ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੀ ਰੀਤ ਹੈ।
ਤਦ੍ਦਿਨੇ ਤਾਪਿਕਾਪਕ੍ਵਂ ਸ੍ਥਾਲੀਪਾਕਂ ਚ ਵਰ੍ਜਯੇਤ੍
ਉਸ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਗਰਮੀ ਨਾਲ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਅਤੇ ਹੰਡੀ ਵਿੱਚ ਉਬਲਿਆ ਚਾਵਲ ਨਹੀਂ ਖਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ।
ਯਾਵਂਤਿ ਗਾਤ੍ਰੇ ਰੋਮਾਣਿ ਗਵਾਂ ਕੌਰਵਨਂਦਨ
ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ, ਜਿੰਨੀ ਰੋਮਾਂ ਦੀ ਗਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਤੇ ਹਨ, ਉਤਨੀ ਹੀ ਗਾਂਵਾਂ ਹਨ।
ਮੇਰੋਃ ਪੁਰ੍ਯष੍ਟਕਂ ਰਮ੍ਯਮਿਂਦ੍ਰਾਗ੍ਨਿਯਮਰਕ੍ਸ਼ਸਾਮ੍ ਤਾਸਾਮੁਪਰਿ ਗੋਲੋਕਸ੍ਤਤ੍ਰ ਯਾਤਿ ਸ ਗੋਵ੍ਰਤੀ
ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਦੀਆਂ ਅੱਠ ਸੁੰਦਰ ਸ਼ਹਿਰਾਂ, ਜੋ ਇੰਦ੍ਰ, ਅਗਨਿ, ਯਮ ਅਤੇ ਰਾਖਸ਼ਾਂ ਦੀਆਂ ਹਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪਰ ਗੋਲੋਕ ਹੈ; ਉਥੇ ਗਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਊਰ੍ਜੇ ਸਿਤੇ ਦ੍ਵਿਦਸ਼ਮੇऽਹਨਿ ਗਾਂ ਸਵਤ੍ਸਾਂ ਯਾਃ ਪੂਜਯਂਤਿ ਕੁਸੁਮੈਰ੍ਵਟਕੈਸ਼੍ਚ ਹृਦ੍ਯੈਃ 4.69.
ਉਰਜੇ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਬਾਰ੍ਹਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਜੋ ਲੋਕ ਗਾਂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਬੱਝੇ ਨੂੰ ਫੁੱਲਾਂ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਵਟਕੀਆਂ ਨਾਲ ਪੂਜਦੇ ਹਨ—
ਦੇਵਸ਼ਯਨੋਤ੍ਥਾਪਨਦ੍ਵਾਦਸ਼ੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਕਟਦਾਨਂ ਸਮੁਤ੍ਥਾਨਂ ਚਾਤੁਰ੍ਮਾਸ੍ਯਵ੍ਰਤਕ੍ਰਮਮ੍
ਦੇਵ-ਸ਼ਯਨ ਅਤੇ ਉਠਾਪਣ ਦੁਵਾਦਸ਼ੀ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਚਟਾਈ ਦਾਨ ਕਰਨਾ, ਉਠਣਾ, ਅਤੇ ਚਤੁਰਮਾਸ ਦੇ ਵਰਤ ਦੀ ਕ੍ਰਮਵਾਰ ਰੀਤ।
ਦੇਵਃ ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸ੍ਵਪਿਤਿ ਕਿਂ ਵਿਧਾਨਂ ਸਦਾ ਵਦ
ਦੇਵਤਾ ਕਿਉਂ ਸੁੱਦੇ ਹਨ? ਕਿਹੜਾ ਵਿਧਾਨ ਹੈ? ਹਮੇਸ਼ਾ ਦੱਸੋ।
ਕੇ ਮਂਤ੍ਰਾਃ ਕੇ ਚ ਨਿਯਮਾ ਵ੍ਰਤਾਨ੍ਯਥ ਕ੍ਰਿਯਾ ਚ ਕਾ
ਕਿਹੜੇ ਮੰਤ੍ਰ ਹਨ, ਕਿਹੜੇ ਨਿਯਮ ਹਨ, ਕਿਹੜੇ ਵਰਤ ਹਨ, ਅਤੇ ਸਹੀ ਕਰਮ ਕੀ ਹੈ?
ਤੁਲਾਰਾਸ਼ਿਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਪੁਨਰੁਤ੍ਥਾਪਯੇਦ੍ਵ੍ਰਤਮ੍
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਤੁਲਾ ਰਾਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਦ ਵਰਤ ਮੁੜ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਧਿਮਾਸੇ ਚ ਪਤਿਤੇ ਏष ਏਵ ਵਿਧਿਕ੍ਰਮਃ
ਜੇ ਵਧੀਕ ਮਹੀਨਾ ਆ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਇਹੀ ਵਿਧੀ ਅਪਣਾਉਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਆषਾਢਸ੍ਯ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਏਕਾਦਸ਼੍ਯਾਮੁਪੋषਿਤਃ
ਆਸ਼ਾੜ੍ਹ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਪੱਖ ਦੀ ਇਕਾਦਸ਼ੀ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕਰਕੇ—
ਪੀਤਾਂਬਰਧਰਂ ਸੌਮ੍ਯਂ ਪਰ੍ਯਂਕੇ ਸ੍ਵਾਸ੍ਤृਤੇ ਸ਼ੁਭੇ
ਸੋਹਣੇ ਪੀਲੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨੇ, ਮਿੱਠੇ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਪਲੰਗ 'ਤੇ ਵਿਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿਹਾਸਪੁਰਾਣਜ੍ਞੋ ਵਿष੍ਣੁਭਕ੍ਤੋਪਿ ਯਃ ਪੁਮਾਨ੍
ਜੋ ਇਤਿਹਾਸ ਅਤੇ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਦੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਰੱਖਦਾ ਹੈ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦਾ ਭਗਤ ਹੈ, ਉਹ ਮਨੁੱਖ—
ਸਮਾਲਭ੍ਯ ਸ਼ੁਭੈਰ੍ਗਂਧੈਰ੍ਧੂਪੈਰ੍ਵ ਸ੍ਤ੍ਰੈਰਲਂਕृਤਮ੍
ਚੰਗੇ ਸੁਗੰਧ, ਧੂਪ ਅਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਸਜੀ ਹੋਈਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ—
ਸੁਪ੍ਤੇ ਤ੍ਵਯਿ ਜਗਨ੍ਨਾਥ ਜਗਤ੍ਸੁਪ੍ਤਂ ਭਵੇਦਿਦਮ੍ 4.70.
ਜਦ ਤੂੰ ਸੁੱਦਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਜਗਤ ਦੇ ਸੁਆਮੀ, ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਵੀ ਸੁੱਦਾ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਏਵਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾਂ ਵਿष੍ਣੋਃ ਸ੍ਥਾਪਯਿਤ੍ਵਾ ਯੁਧਿष੍ਠਿਰ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੀ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ—
ਚਤੁਰੋ ਵਾਰ੍षਿਕਾਨ੍ਮਾਸਾਨ੍ਦੇਵਸ੍ਯੋਤ੍ਥਾਪਨਾਵਧਿ
ਚਾਰ ਮਹੀਨੇ ਤਕ, ਪ੍ਰਭੂ ਦੇ ਉਠਣ ਤਕ, ਵਰਤ ਰੱਖਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਗृਹ੍ਣੀਯਾਨ੍ਨਿਯਮਾਨੇਤਾਨ੍ਦਂਤਧਾਵਨਪੂਰ੍ਵਕਮ੍
ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਸਫਾਈ ਤੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰਕੇ, ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਧੁਰਸ੍ਵਰੋ ਭਵੇਦ੍ਰਾਜਾ ਪੁਰੁषੋ ਗੁਡਵਰ੍ਜਨਾਤ੍
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਗੁੜ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਮਿੱਠੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਉਹ ਰਾਜਾ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਟੁਤੈਲਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਛਤ੍ਰੁਕ੍ਸ਼ਯਮਵਾਪ੍ਨੁਯਾਤ੍
ਤੀਖੇ ਤੇਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਵੈਰੀ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ।
ਪੁष੍ਪਾਦਿਭੋਗਤ੍ਯਾਗੇਨ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋ ਭਵੇਤ੍
ਫੁੱਲਾਂ ਆਦਿ ਸੁਖ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਸੁਰਗ ਵਿੱਚ ਵਿਦਿਆਧਰ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਕਟੁਕਾਮ੍ਲਤਿਕ੍ਤਮਧੁਰਕ੍ਸ਼ਾਰਕਾषਾਯਮੇਵ ਚ
ਤੀਖਾ, ਖੱਟਾ, ਕੜਵਾ, ਮਿੱਠਾ, ਨਮਕੀਨ ਤੇ ਕਸੈਲਾ—
ਤਾਂਬੂਲਵਰ੍ਜਨਾਦ੍ਭੋਗੀ ਰਕ੍ਤਕਣ੍ਠਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਤਾਂਬੂ ਨੂੰ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਭੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਗਲਾ ਲਾਲ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਫਲਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਚ ਮਤਿਮਾਨ੍ਬਹੁਪੁਤ੍ਰਸ਼੍ਚ ਜਾਯਤੇ
ਫਲ ਛੱਡਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਬੁਧੀਮਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ।
ਪਾਦਾਭ੍ਯਂਗਪਰਿਤ੍ਯਾਗਾਚ੍ਛਿਰੋਭ੍ਯਂਗਾਚ੍ਚ ਪਾਰ੍ਥਿਵ 4.70.
ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਛੱਡ ਕੇ, ਤੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮਲਿਸ਼ ਕਰਨ ਨਾਲ, ਹੇ ਰਾਜਾ—
ਦਧਿਦੁਗ੍ਧ ਤਕ੍ਰਨਿਯਮਾਦ੍ਗੋਲੋਕਂ ਲਭਤੇ ਨਰਃ
ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਦਹੀਂ, ਦੁੱਧ ਤੇ ਛਾਸ਼ ਨਿਯਮਤ ਖਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਗੋਲੋਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਲਭੇਤ ਸਂਤਤਿਂ ਦੀਰ੍ਘਾਂ ਤਾਪਪਕ੍ਵਸ੍ਯ ਭਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍
ਤਾਪ ਨਾਲ ਪੱਕੀ ਹੋਈ ਰੋਟੀ ਖਾਣ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਵੰਸ਼ ਲੰਬੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਸਦਾ ਮੁਨਿਃ ਸਦਾ ਯੋਗੀ ਮਧੁਮਾਂਸਸ੍ਯ ਵਰ੍ਜਨਾਤ੍
ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਹਦ ਤੇ ਮਾਸ ਛੱਡਣ ਵਾਲਾ ਮਨੁੱਖ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੁਨੀ ਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਯੋਗੀ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।