ਸੁਤਾਪਿ ਮਦਘੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਮਯਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਧੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਾ ਨਾਰੀ ਦ੍ਵਿਜਾਗਮਨਤਤ੍ਪਰਾ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਗਤਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦੈਵਾਤ੍ਤਦਾ ਸਾ ਮਰਣਂ ਗਤਾ
ਪਰ ਭਾਗ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਮਰ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਾਂ ਸੁਭ੍ਰੂਂ ਸ੍ਵਯਂ ਮਰਣਮਾਗਤਃ 3.2.20.
ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਸੁਵਰਨਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਰੋਇਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਵੈਤਾਲੋ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸਾ ਨਾਰੀ ਮृਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਮਰੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਵਰ੍ਣੈਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਪਾਰੀ ਜਾਤੀ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੋऽਪਿ ਨਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਨਾਰੀਂ ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਂ ਹਰਿਮ੍
ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਹृਦਿ ਸਂਜ੍ਞਾਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾ
ਸੁਵਰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭੀਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪਰ੍ਵਣਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਖਣ੍ਡਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਲਿਯੁ ਗੀਯੇਤਿਹਾਸਮੁਚ੍ਚਯੇ ਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿਚ ਚੌਂ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੰਖੇਪ ਵਾਲਾ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਜਯਸ੍ਥਲਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਨृਪੋਭਵਤ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਯਸਥਲ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਰਧਮਾਨਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮੇਵਸਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਗਤਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਊਚੂ ਰਮਾ ਕਥਂ ਨष੍ਟਾ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਪਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਸਾਡਾ ਧਨ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ?'
ਦ੍ਯੂਤੋ ਧਨਵ੍ਯਯਕਰਃ ਪਾਪਮੂਲੋ ਮਹਾਖਲਃ ਦ੍ਯੂਤਕਰ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤ੍ਵਦੀਯਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੂਆ, ਪਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਟ, ਧਨ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੂਏ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨੋਪਾਯੇਨ ਭੋਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪੁੱਤਰੋ, ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਲੱਭੋ; ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮੰਨੋ।
ਹੇ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਲਟ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਂਗਂ ਮਹਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਹੈਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ।
ਵਿषਯਿਨ੍ਮਾਂਸਮਦਿਰੇ ਨਿਤ੍ਯਪਾਪਵਿਵਰ੍ਧਿਕੇ
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ, ਮਾਸ ਅਤੇ ਸ਼ਰਾਬ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਪਾਪ ਵਧਾਉਂਦੇ ਹਨ।
ਤਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਪ੍ਰਭੁਮੀਸ਼ਾਨਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਜਿष੍ਣੁਂ ਜਗਤ੍ਪਤਿਮ੍ 3.2.21.
ਇਸ ਲਈ, ਤੂੰ ਸਰਵੋਤਮ ਪ੍ਰਭੂ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜਗਤ ਦੇ ਮਾਲਕ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰ।
ਨਾਸ੍ਤਿਕਤ੍ਵਂ ਦੇਵਨਿਂਦਾ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਮਤਿਂ ਕੁਰੁ
ਨਾਸਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਮਨ ਠੀਕ ਰੱਖ।
ਆਤ੍ਮਨੋਂਗਾਨਿ ਦੇਵਾਸ਼੍ਚ ਸਰ੍ਵਜੀਵਗੁਹਾਸ਼ਯਾਃ
ਦੇਵਤੇ ਆਤਮਾ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਤੇ ਵਚਨਂ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਗਤਾਸ੍ਤੀਰ੍ਥਾਨ੍ਤਰਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਹੋਰ ਤੀਰਥ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਵਰ੍षਾਂਤੇ ਚ ਮਹਾਦੇਵੋ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਸਂਜੀਵਨੀਂ ਦਦੌ
ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਮਹਾਦੇਵ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਰੇ ਹੋਏ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਕਰਨ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿੱਤੀ।
ਮृਤਵ੍ਯਾਘ੍ਰਾਸ੍ਥਿਨਿ ਸ਼੍ਰੇष੍ਠਂ ਮਂਤ੍ਰਪੂਤਾਂਬੁ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਉਸ ਨੇ ਵਾਘ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੱਡੀਆਂ 'ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ।
ਤਸ੍ਯੋਪਰ੍ਯ੍ਯੇਵ ਕੁਲਟੋ ਮਂਤ੍ਰਪੂਤਂ ਪਯੋऽਕ੍ਸ਼ਿਪਤ੍
ਫਿਰ ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਕੀਤਾ ਦੁੱਧ ਪਾਇਆ।
ਵਿषਯੀ ਚਾਕ੍ਸ਼ਿਪਚ੍ਚੈਵ ਤਸ੍ਯੋਪਰਿ ਜਲਂ ਸ਼ੁਭਮ੍
ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਲੱਗੇ ਨੇ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ।
ਸੁਪ੍ਤਂ ਵ੍ਯਾਘ੍ਰਂ ਚ ਸਂਜ੍ਞਾਯ ਨਾਸ੍ਤਿਕਸ੍ਤੁ ਜਲਂ ਦਦੌ
ਨਾਸਤਿਕ ਨੇ ਵਾਘ ਨੂੰ ਸੁੱਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ 'ਤੇ ਪਾਣੀ ਪਾਇਆ।