ਤਤਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਵੇषਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰੋਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤृਣਾਨਿ षष੍ਟਿਮਾਦਾਯ ਚਾਦਾਯ ਧਮਨੀਂ ਤਥਾ 4.62.
ਸਠ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨੀਆਂ ਤੇ ਇਕ ਪਾਤਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤੇ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਜਦ ਭੋਜਨ ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ ਸੁਚੱਜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ—
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਭਰਣੈਃ ਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪੁਰੁषੋ ਨਵਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਵਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਨੋ ਜਨਯਂਤਿ ਭਯਂ ਗृਹੇ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਦੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਾਪਤ੍ਸੁ ਚਂਡਿਕਾ ਉਲ੍ਕਾਵਤ੍ਸ ਸਪਤ੍ਨਾਨਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸਦਾ ਹृਦਿ
ਚੰਡਿਕਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸਦਾ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕੋਹਰਮੁਖੀਂ ਪ੍ਰਕਟੋਰੁਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਕਾਪਾਲਿਨੀਂ ਸਮਵਲਂਬਿਤਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਟਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦ ਉਲ੍ਕਾਨਵਮੀ ਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਲਕਾ ਨਵਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਦਸ਼ਾਵਤਾਰਚਰਿਤ੍ਰਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਮ੍ਯਾ ਗृਹਕਾਰ੍ਯੈਕਤਤ੍ਪਰਾ
ਦਿਵਿਆ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਾ ਭृਗੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦਯੇਪ੍ਸਿਤਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਗੁ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਕੁਲਤ੍ਰਾਣਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾਯੈ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਖਜਾਨਾ ਦਿਵਿਆ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਜੀਵਨੀਕृਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਣੈਰ੍ਧੂਮਮਧੋਮੁਖਃ
ਉਹ, ਜੋ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੂੰਆਂ ਨੀਵਾਂ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਆਜਗਾਮ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਰੁਡੇਨਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਗਲਦ੍ਰੁਧਿਰਸਂਪਨ੍ਨਂ ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਣਵਵਸਂਨਿਭਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾਭੂਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਾਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਦਿਵਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਗਦੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਯਾਵਨ੍ਨੋਚ੍ਚਰਤੇ ਵਾਚਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕृਤ੍ਤਕਂਧਰਮ੍
ਉਹ ਅਜੇ ਬੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਸੀ ਕਿ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਜੀਵਨੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਾਵਦਾਯਾਤ੍ਯਸੌ ਮੁਨਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮੁਨੀ ਜੀਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋषਾਚ੍ਛਸ਼ਾਪ ਚ ਹਰਿਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ 4.63.
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਭੰਵਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਯਸ੍ਮਾਤ੍ਤ੍ਵਯਾ ਹਤਾ ਦੈਤ੍ਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋ ਮਤ੍ਪਰਿਗ੍ਰਹਾਃ
ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਦੈਤ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਆਸਰੇ ਸਨ, ਤੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ,
ਅਤੋऽਰ੍ਥਂ ਮਾਨੁषੇ ਲੋਕੇ ਰਕ੍ਸ਼ਾਰ੍ਥਂ ਚ ਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਇਸ ਲਈ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਨਿਆਂ ਲਈ ਤੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ,
ਪੂਰ੍ਵੋਕ੍ਤੈਃ ਕਾਰਣੈਃ ਪਾਰ੍ਥ ਅਵਤੀਰ੍ਣਂ ਮਹੀਤਲੇ
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਪਹਿਲਾਂ ਦੱਸੇ ਹੋਏ ਕਾਰਨਾਂ ਕਰਕੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਆਇਆ ਸੀ।
ਸਮਂਤ੍ਰਂ ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਚ ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਣਾਸ਼ਨਮ੍
ਉਹ ਮੰਤਰ ਅਤੇ ਗੁਪਤ ਰਸਮ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਪਾਪ ਨਾਸ਼ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣ ਉਵਾਚ ਪ੍ਰੋष੍ਠਪਦੇ ਸਿਤੇ ਪਕ੍ਸ਼ੇ ਦਸ਼ਮ੍ਯਾਂ ਨਿਯਤਃ ਸ਼ੁਚਿਃ
ਸ਼੍ਰੀਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਪ੍ਰੋਸ਼ਠਪਦ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸੁੱਕਲ ਪੱਖ ਦੀ ਦਸਵੀਂ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਨਿਯਮਤ ਅਤੇ ਸੁੱਚਾ ਰਹਿਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕृਤ੍ਵਾ ਕੁਰੁਕੁਲਸ਼੍ਰੇष੍ਠ ਗृਹਮਾਗਤ੍ਯ ਮਾਨਵਃ
ਇਹ ਸਭ ਕਰਕੇ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇ।
ਕ੍ਰਮੇਣ ਪਾਵਯੇਤ੍ਤਾਂ ਤੁ ਪੁਂਸਂਜ੍ਞਂ ਘृਤਸਂਸ਼੍ਰਿਤਮ੍
ਫਿਰ, ਉਹ ਘੀ ਨਾਲ ਜੋ ਪੁੰਸੰਜ्ञਾ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਉਸ ਨੂੰ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰੇ।
ਪ੍ਰਥਮੇ ਪੂਰਿਕਾਨ੍ਵਰ੍षੇ ਦ੍ਵਿਤੀਯੇ ਘृਤਪੂਰਕਾਨ੍
ਪਹਿਲੇ ਸਾਲ ਉਹ ਪੂਰੀਆਂ ਚੜ੍ਹਾਵੇ, ਦੂਜੇ ਸਾਲ ਘੀ ਵਾਲੀਆਂ ਪੂਰੀਆਂ।
ਸੋਹਾਲਕਾਨ੍ਪਞ੍ਚਮੇऽਬ੍ਦੇ षष੍ਠੇऽਬ੍ਦੇ ਖਣ੍ਡਵੇष੍ਟਕਾਨ੍
ਪੰਜਵੇਂ ਸਾਲ ਸੋਹਾਲਕੇ, ਛੇਵੇਂ ਸਾਲ ਖੰਡ ਵੇਸ਼ਟਕਾ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।
ਨਵਮੇ ਕਰ੍ਣਵੇष੍ਟਾਂਸ੍ਤੁ ਦਸ਼ਮੇ ਖਣ੍ਡਕਾਞ੍ਛੁਭਾਨ੍ 4.63.
ਨਵੇਂ ਸਾਲ ਕਰਨ ਵੇਸ਼ਟਾ, ਦਸਵੇਂ ਸਾਲ ਖੰਡ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭਾ ਚੜ੍ਹਾਵੇ।