ਦੇਵ੍ਯਰ੍ਚਨਾਹਿਤਮਤਿਰ੍ਮਨੁਜੋ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਹੇਮਸ੍ਰਜਂ ਧ੍ਵਜਵਰਂ ਸ ਹਿ ਰੋਪਯੇਦ੍ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੌਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਲਗਾਵੇ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਧ੍ਵਜਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, 'ਝੰਡਾ ਨੌਮੀ ਵਰਤ' ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਉਲ੍ਕਾਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ । ਉਲ੍ਕਾਖ੍ਯਂ ਨਵਮੀਂ ਰਾਜਨ੍ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਤਾਮ੍
ਉਲਕਾ ਨੌਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਲਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਨੌਮੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਛੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾ ਨਵਮੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਹ ਨੌਮੀ ਜੋ ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਂ ਭੈਰਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਿषਘ੍ਨਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਚਾਮੁਣ੍ਡੇ ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਿਨਿ
ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ—
ਕੁਮਾਰੀਰ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਵਨੀਲਸੁਕਂਚੁਕੈਃ
ਫਿਰ, ਨਵੀਆਂ ਨੀਲੀ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਪਞ੍ਚਾਪ੍ਯਥੈਕਾਂ ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਵਿਤ੍ਤਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਇਕ ਕੁਮਾਰੀ—ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ।
ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ—
ਤਤਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਵੇषਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰੋਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤृਣਾਨਿ षष੍ਟਿਮਾਦਾਯ ਚਾਦਾਯ ਧਮਨੀਂ ਤਥਾ 4.62.
ਸਠ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨੀਆਂ ਤੇ ਇਕ ਪਾਤਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤੇ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਜਦ ਭੋਜਨ ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ ਸੁਚੱਜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ—
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਭਰਣੈਃ ਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪੁਰੁषੋ ਨਵਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਵਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਨੋ ਜਨਯਂਤਿ ਭਯਂ ਗृਹੇ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਦੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਾਪਤ੍ਸੁ ਚਂਡਿਕਾ ਉਲ੍ਕਾਵਤ੍ਸ ਸਪਤ੍ਨਾਨਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸਦਾ ਹृਦਿ
ਚੰਡਿਕਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸਦਾ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕੋਹਰਮੁਖੀਂ ਪ੍ਰਕਟੋਰੁਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਕਾਪਾਲਿਨੀਂ ਸਮਵਲਂਬਿਤਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਟਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦ ਉਲ੍ਕਾਨਵਮੀ ਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਲਕਾ ਨਵਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।
ਦਸ਼ਾਵਤਾਰਚਰਿਤ੍ਰਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾਰਾਮਾਸ਼੍ਰਮੇ ਰਮ੍ਯਾ ਗृਹਕਾਰ੍ਯੈਕਤਤ੍ਪਰਾ
ਦਿਵਿਆ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਘਰ ਦੇ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਦਸ ਅਵਤਾਰਾਂ ਦੇ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਬਭੂਵ ਸਾ ਭृਗੋਰ੍ਨਿਤ੍ਯਂ ਹृਦਯੇਪ੍ਸਿਤਕਾਰਿਣੀ
ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭਰਗੁ ਦੇ ਦਿਲ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਬਣ ਗਈ।
ਵਿष੍ਣੋਸ੍ਤ੍ਰਾਸਾਦ੍ਦਾਨਵਾਨਾਂ ਕੁਲਤ੍ਰਾਣਸਮਾਕੁਲਮ੍
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਡਰ ਕਾਰਨ, ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਘਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਸੁਰੱਖਿਆ ਲਈ ਚਿੰਤਾ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਈ।
ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਨਿਕ੍ਸ਼ੇਪਕਂ ਸਰ੍ਵਂ ਦਿਵ੍ਯਾਯੈ ਸੁਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਸ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਖਜਾਨਾ ਦਿਵਿਆ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।
ਸਂਜੀਵਨੀਕृਤੇ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਣੈਰ੍ਧੂਮਮਧੋਮੁਖਃ
ਉਹ, ਜੋ ਮੁੜ ਜੀਉਂਦਾ ਬਣ ਗਿਆ ਸੀ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਥੋੜ੍ਹਾ-ਥੋੜ੍ਹਾ ਧੂੰਆਂ ਨੀਵਾਂ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਛੱਡਦਾ ਸੀ।
ਆਜਗਾਮ ਗਤੇ ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਗਰੁਡੇਨਾਸ਼੍ਰਿਤੋ ਹਰਿਃ
ਜਦ ਉਹ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਹਰੀ ਗਰੁੜ ਉੱਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ ਆ ਗਿਆ।
ਗਲਦ੍ਰੁਧਿਰਸਂਪਨ੍ਨਂ ਲੋਹਿਤਾਰ੍ਣਵਵਸਂਨਿਭਮ੍ ਦਿਵ੍ਯਾ ਸਂਸ਼ਪ੍ਤੁਕਾਮਾਭੂਦ੍ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਾਸ੍ਰਾਵਿਲੇਕ੍ਸ਼ਣਾ
ਦਿਵਿਆ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਭਰੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਲਲਕਾਰਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵਗਦੇ ਲਾਲ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲਾਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਸੀ।
ਯਾਵਨ੍ਨੋਚ੍ਚਰਤੇ ਵਾਚਂ ਚਕ੍ਰੇਣ ਕृਤ੍ਤਕਂਧਰਮ੍
ਉਹ ਅਜੇ ਬੋਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਸਕੀ ਸੀ ਕਿ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਗਰਦਨ ਵੱਢ ਦਿੱਤੀ ਗਈ।
ਪ੍ਰਾਪ੍ਯ ਸਂਜੀਵਨੀਂ ਵਿਦ੍ਯਾਂ ਯਾਵਦਾਯਾਤ੍ਯਸੌ ਮੁਨਿਃ
ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਮੁਨੀ ਜੀਉਣ ਵਾਲੀ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਰੋषਾਚ੍ਛਸ਼ਾਪ ਚ ਹਰਿਂ ਭ੍ਰੁਕੁਟੀਕੁਟਿਲਾਨਨਃ 4.63.
ਕ੍ਰੋਧ ਵਿਚ, ਭੰਵਾਂ ਚੜ੍ਹੀਆਂ ਹੋਈਆਂ, ਉਸ ਨੇ ਹਰੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਦਿੱਤਾ।