ਕੁਮਾਰੀ ਸੁਭਗਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਸ੍ਯਂਨ੍ਦਨਗਾਮਿਨੀ ਮਾਲਤੀਕੁਸੁਮੈਰ੍ਦ੍ਦੀਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧਧੂਪਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਕੁਮਾਰੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਦੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬਲਿਭਿਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਮੇਧ੍ਯੈਃ ਸੁਰਾਮਾਂਸਾਸृਗਮ੍ਬਰੈਃ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਕੌਂਤੇਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਪ੍ਯਥਵਾ ਨਨੁ
ਸਾਫ ਪਸ਼ੂ, ਮਾਸ, ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਭੋਗ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਕੌਂਤਿਆ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਾ ਵੀ।
ਭਦ੍ਰਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਮ੍
ਭਦਰਾ, ਭਗਵਤੀ, ਕਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਹਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਰਯ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਯੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸਦਾ ।। 4.61.
ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਭਦਰੇ, ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਰੋਪਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਦੇਵੀਨਾਂ ਭਵਨੇ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ।
ਉਪਵਾਸੇਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਏਕਭਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਯੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਧ੍ਵਜੈਰ੍ਭਗਵਤੀਂ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਰਣੇ ਰਾਜਕੁਲੇ ਗੇਹੇ ਯੁਦ੍ਧਮਧ੍ਯੇ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਚਾਹੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ, ਘਰ ਵਿਚ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੋਣ—
ਅਸ੍ਯਾਂ ਬਭੂਵ ਵਿਜਯੋ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ
ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਨੌਮੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਧਨ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਾਪਹਰਾ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਨੀ
ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਧੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਰ੍ਚਨਾਹਿਤਮਤਿਰ੍ਮਨੁਜੋ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਹੇਮਸ੍ਰਜਂ ਧ੍ਵਜਵਰਂ ਸ ਹਿ ਰੋਪਯੇਦ੍ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੌਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਲਗਾਵੇ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਧ੍ਵਜਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, 'ਝੰਡਾ ਨੌਮੀ ਵਰਤ' ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਉਲ੍ਕਾਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ । ਉਲ੍ਕਾਖ੍ਯਂ ਨਵਮੀਂ ਰਾਜਨ੍ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਤਾਮ੍
ਉਲਕਾ ਨੌਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਲਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਨੌਮੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਛੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾ ਨਵਮੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਹ ਨੌਮੀ ਜੋ ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਂ ਭੈਰਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਿषਘ੍ਨਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਚਾਮੁਣ੍ਡੇ ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਿਨਿ
ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ—
ਕੁਮਾਰੀਰ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਵਨੀਲਸੁਕਂਚੁਕੈਃ
ਫਿਰ, ਨਵੀਆਂ ਨੀਲੀ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਪਞ੍ਚਾਪ੍ਯਥੈਕਾਂ ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਵਿਤ੍ਤਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਇਕ ਕੁਮਾਰੀ—ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ।
ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ—
ਤਤਃ ਸੁਸਿਦ੍ਧਮਨ੍ਨਂ ਯਤ੍ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਪਰਿਵੇषਯੇਤ੍
ਫਿਰ, ਜੋ ਵੀ ਚੰਗਾ ਪਕਾਇਆ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪਰੋਸਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਤृਣਾਨਿ षष੍ਟਿਮਾਦਾਯ ਚਾਦਾਯ ਧਮਨੀਂ ਤਥਾ 4.62.
ਸਠ ਘਾਸ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨੀਆਂ ਤੇ ਇਕ ਪਾਤਰ ਲੈਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤੇ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸਮਾਚਮ੍ਯ ਪ੍ਰਸਨ੍ਨਧੀਃ
ਜਦ ਭੋਜਨ ਮੁਕ ਜਾਵੇ ਤੇ ਚਿੱਤ ਸ਼ਾਂਤ ਹੋਵੇ, ਮੂੰਹ ਧੋ ਕੇ ਸੁਚੱਜੀ ਸੋਚ ਨਾਲ—
ਅਨੇਨ ਵਿਧਿਨਾ ਸਰ੍ਵਂ ਮਾਸਿਮਾਸਿ ਸਮਾਚਰੇਤ੍
ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਹਰ ਮਹੀਨੇ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਰਨੇ ਚਾਹੀਦੇ ਹਨ।
ਵਸ੍ਤ੍ਰੈਰਾਭਰਣੈਃ ਪੂਜ੍ਯ ਪ੍ਰਣਿਪਤ੍ਯ ਕ੍ਸ਼ਮਾਪਯੇਤ੍
ਉਸ ਨੂੰ ਕੱਪੜਿਆਂ ਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦੇਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਯ ਏਵਂ ਕੁਰੁਤੇ ਪਾਰ੍ਥ ਪੁਰੁषੋ ਨਵਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਹੇ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਵਮੀ ਦਾ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ,
ਭੂਤਾਃ ਪ੍ਰੇਤਾਃ ਪਿਸ਼ਾਚਾ ਨੋ ਜਨਯਂਤਿ ਭਯਂ ਗृਹੇ
ਉਸ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਭੂਤ, ਪ੍ਰੇਤ ਤੇ ਪਿਸਾਚ ਕਦੇ ਡਰ ਨਹੀਂ ਪੈਦਾ ਕਰਦੇ।
ਤਂ ਰਕ੍ਸ਼ਤਿ ਸਦੋਦ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਸਰ੍ਵਾਸ੍ਵਾਪਤ੍ਸੁ ਚਂਡਿਕਾ ਉਲ੍ਕਾਵਤ੍ਸ ਸਪਤ੍ਨਾਨਾਂ ਜ੍ਵਲਨ੍ਨਾਸ੍ਤੇ ਸਦਾ ਹृਦਿ
ਚੰਡਿਕਾ ਹਰ ਵੇਲੇ ਚੌਕਸੀ ਨਾਲ ਉਸ ਦੀ ਹਰ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿਚ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਦਿਲਾਂ ਵਿਚ ਉਹ ਸਦਾ ਉਲਕਾ ਵਾਂਗ ਸੜਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਤਾਂ ਸ਼ੁष੍ਕਕੋਹਰਮੁਖੀਂ ਪ੍ਰਕਟੋਰੁਦਂष੍ਟ੍ਰਾਂ ਕਾਪਾਲਿਨੀਂ ਸਮਵਲਂਬਿਤਮੁਣ੍ਡਮਾਲਾਮ੍
ਉਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਸੁੱਕਾ ਤੇ ਗੁਫਾ ਵਰਗਾ ਹੈ, ਵੱਡੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਨਿਕਲੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਲਟਕਾਈ ਹੋਈ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦ ਉਲ੍ਕਾਨਵਮੀ ਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਮਹਾਂਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, ਉਲਕਾ ਨਵਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਹਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ।