ਆਹਤ੍ਯ ਮਾਨਰੋषੇਣ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਸਮਰੇऽਧਿਕਮ੍
ਕਰੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ।
ਆਚ੍ਛਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਧ੍ਵਜਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਚਿਹ੍ਨਕਾਨਿ ਦਦੌ ਤੁष੍ਟਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਚਾਰਿਣੀ
ਚਲਾਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਅਂਬਿਕਾ ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਾ ਤੇषਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਜੀਵਿਤਾਨਿ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਨਂਦਿਨੀ ।।4.61.
ਅੰਬਿਕਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਰਕ੍ਤਾਸੁਰਂ ਕਂਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪਾਤ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਰਕਤਾਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੂਮੌ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਪੋਥਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੁਰਂ ਜਿਤਮ੍ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਧ੍ਵਜਚਿਹ੍ਨਿਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਯਾਤਰਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਤੋਦ੍ਯਾਪੀਹ ਭੂਪਾਲੈਰ੍ਜਯਲਬ੍ਧੀਚ੍ਛਯਾਦृਤੈਃ
ਇਥੇ, ਰਾਜੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਜੇ-ਸਾਜੇ ਵਜਾਏ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਸਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਯੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਚਂਡਿਕਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਰ੍ਚਨੀਯਾ ਹਰੇਃ ਸ੍ਵਸਾ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੀ ਸੁਭਗਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਸ੍ਯਂਨ੍ਦਨਗਾਮਿਨੀ ਮਾਲਤੀਕੁਸੁਮੈਰ੍ਦ੍ਦੀਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧਧੂਪਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਕੁਮਾਰੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਦੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬਲਿਭਿਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਮੇਧ੍ਯੈਃ ਸੁਰਾਮਾਂਸਾਸृਗਮ੍ਬਰੈਃ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਕੌਂਤੇਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਪ੍ਯਥਵਾ ਨਨੁ
ਸਾਫ ਪਸ਼ੂ, ਮਾਸ, ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਭੋਗ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਕੌਂਤਿਆ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਾ ਵੀ।
ਭਦ੍ਰਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਮ੍
ਭਦਰਾ, ਭਗਵਤੀ, ਕਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਹਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਰਯ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਯੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸਦਾ ।। 4.61.
ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਭਦਰੇ, ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਰੋਪਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਦੇਵੀਨਾਂ ਭਵਨੇ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ।
ਉਪਵਾਸੇਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਏਕਭਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਯੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਧ੍ਵਜੈਰ੍ਭਗਵਤੀਂ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਰਣੇ ਰਾਜਕੁਲੇ ਗੇਹੇ ਯੁਦ੍ਧਮਧ੍ਯੇ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਚਾਹੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ, ਘਰ ਵਿਚ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੋਣ—
ਅਸ੍ਯਾਂ ਬਭੂਵ ਵਿਜਯੋ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ
ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਨੌਮੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਧਨ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਾਪਹਰਾ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਨੀ
ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਧੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਦੇਵ੍ਯਰ੍ਚਨਾਹਿਤਮਤਿਰ੍ਮਨੁਜੋ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਹੇਮਸ੍ਰਜਂ ਧ੍ਵਜਵਰਂ ਸ ਹਿ ਰੋਪਯੇਦ੍ਯਃ
ਜੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਨੌਮੀ ਦੇ ਦਿਨ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਾਲਾ ਹੋ ਕੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਝੰਡਾ ਲਗਾਵੇ—
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਧ੍ਵਜਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮੈਕषष੍ਟਿਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਨ ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰੀ ਭਾਗ ਵਿਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, 'ਝੰਡਾ ਨੌਮੀ ਵਰਤ' ਦਾ ਇਕਸਠਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਉਲ੍ਕਾਨਵਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ । ਉਲ੍ਕਾਖ੍ਯਂ ਨਵਮੀਂ ਰਾਜਨ੍ਕਥਯਾਮਿ ਨਿਬੋਧ ਤਾਮ੍
ਉਲਕਾ ਨੌਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਹੇ ਰਾਜਨ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਉਲਕਾ ਨਾਂ ਵਾਲੀ ਨੌਮੀ ਬਾਰੇ ਦੱਸਦਾ ਹਾਂ—ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਸੁਣ।
ਅਸ਼੍ਵਯੁਕ੍ਛੁਕ੍ਲਪਕ੍ਸ਼ੇ ਯਾ ਨਵਮੀ ਲੋਕਵਿਸ਼੍ਰੁਤਾ
ਉਹ ਨੌਮੀ ਜੋ ਅਸ਼ਵਯੁਜ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਸ਼ੁਕਲ ਪੱਖ ਵਿਚ ਆਉਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ—
ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਸਂਪੂਜਯੇਦ੍ਦੇਵੀਂ ਚਾਮੁਣ੍ਡਾਂ ਭੈਰਵਪ੍ਰਿਯਾਮ੍
ਫਿਰ, ਭੈਰਵ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਚਾਮੁੰਡਾ ਦੇਵੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਸ੍ਤਵਂ ਕੁਰ੍ਯਾਨ੍ਮਨ੍ਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਮਾਨਵਃ
ਪੂਜਾ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਮਹਿषਘ੍ਨਿ ਮਹਾਮਾਯੇ ਚਾਮੁਣ੍ਡੇ ਮੁਣ੍ਡਮਾਲਿਨਿ
ਹੇ ਮਹਿਸ਼ਾਸੁਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਵਾਲੀ, ਮਹਾਂ ਮਾਇਆ, ਚਾਮੁੰਡਾ, ਖੋਪੜੀਆਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੀ—
ਕੁਮਾਰੀਰ੍ਭੋਜਯੇਤ੍ਪਸ਼੍ਚਾਨ੍ਨਵਨੀਲਸੁਕਂਚੁਕੈਃ
ਫਿਰ, ਨਵੀਆਂ ਨੀਲੀ ਪੋਸ਼ਾਕਾਂ ਪਹਿਨੀਆਂ ਕੁਮਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਉਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਸਪ੍ਤ ਪਞ੍ਚਾਪ੍ਯਥੈਕਾਂ ਵਾ ਚਿਤ੍ਤਵਿਤ੍ਤਾਨੁਰੂਪਤਃ
ਸੱਤ, ਪੰਜ ਜਾਂ ਇਕ ਕੁਮਾਰੀ—ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਤੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ।
ਅਭ੍ਯੁਕ੍ਸ਼੍ਯ ਮਣ੍ਡਲਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਗੋਮਯੇਨ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤਃ
ਪਾਣੀ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਗੋਬਰ ਨਾਲ ਮੰਡਲ ਬਣਾਕੇ, ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ—