ਮਹਾਗ੍ਰਾਹਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਦੁष੍ਟਮਾਯਾਵਿਨष੍ਟਯੇ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰੀ ਅਸਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਲਂਬੋ ਨਰਕਃ ਸੁਤਃ
ਇੰਦਰਮਾਰੀ, ਅਸਤਕਲੇਸ਼, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਨਰਕ ਤੇ ਸੁਤ ਆਏ।
ਇਲ੍ਵਲੋ ਨਮੁਚਿਰ੍ਭੌਮੋ ਵਾਤਾਪਿ ਧੇਨੁਕਃ ਕਲਿਃ
ਇਲਵਲ, ਨਾਮੁਚੀ, ਭੌਮ, ਵਾਤਾਪੀ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਕਲਿ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਰਹਃ ਪੌਂਡੂਾਦਿਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ 4.61.
ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਪੌੰਡ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਖਾਸ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਰੂਪਤੋ ਵਰ੍ਣਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਧ੍ਵਜਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਸਨ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਪੀਡਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਰਗਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨੀਲ੍ਯਃ ਪੀਤਾਃ ਸਿਤਾ ਰਕ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਾਸ੍ਰਾਃ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਕਾਃ
ਉਹ ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਲੇ—ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸਨ।
ਪਤਾਕਾਕਾਨ੍ਤਿਰਨਲਾ ਨਰ੍ਤਕ੍ਯ ਇਵ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਰਾਵਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ ਨ੍ਯਵਾਦਯਂਤਾਨਕਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਂਖਾਡਂਬਰਡਿਂਡਿਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਮਚਾਈ, ਡੋਲ, ਸਿੰਘ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਡੰਬੂ ਵਜਾਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਸਮਯੁਧ੍ਯਂਤ ਭਵਾਨੀਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ ਕਰ੍ਣਕੈਰੀषਣੈਃ ਕੁਨ੍ਤੈਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਭਵਾਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੌਟੇ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਆਹਤ੍ਯ ਮਾਨਰੋषੇਣ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਸਮਰੇऽਧਿਕਮ੍
ਕਰੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ।
ਆਚ੍ਛਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਧ੍ਵਜਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਚਿਹ੍ਨਕਾਨਿ ਦਦੌ ਤੁष੍ਟਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਚਾਰਿਣੀ
ਚਲਾਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਅਂਬਿਕਾ ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਾ ਤੇषਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਜੀਵਿਤਾਨਿ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਨਂਦਿਨੀ ।।4.61.
ਅੰਬਿਕਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਰਕ੍ਤਾਸੁਰਂ ਕਂਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪਾਤ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਰਕਤਾਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੂਮੌ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਪੋਥਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੁਰਂ ਜਿਤਮ੍ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਧ੍ਵਜਚਿਹ੍ਨਿਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਯਾਤਰਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਤੋਦ੍ਯਾਪੀਹ ਭੂਪਾਲੈਰ੍ਜਯਲਬ੍ਧੀਚ੍ਛਯਾਦृਤੈਃ
ਇਥੇ, ਰਾਜੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਜੇ-ਸਾਜੇ ਵਜਾਏ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਸਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਯੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਚਂਡਿਕਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਰ੍ਚਨੀਯਾ ਹਰੇਃ ਸ੍ਵਸਾ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਕੁਮਾਰੀ ਸੁਭਗਾ ਦੇਵੀ ਸਿਂਹਸ੍ਯਂਨ੍ਦਨਗਾਮਿਨੀ ਮਾਲਤੀਕੁਸੁਮੈਰ੍ਦ੍ਦੀਪੈਰ੍ਗਨ੍ਧਧੂਪਵਿਲੇਪਨੈਃ
ਕੁਮਾਰੀ, ਸੁਭਾਗਾ ਦੇਵੀ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਰਥ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਪੂਜਾ ਮਾਲਤੀ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਦੀਆਂ, ਸੁਗੰਧੀ ਧੂਪ ਤੇ ਲੇਪ ਨਾਲ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਬਲਿਭਿਃ ਪਸ਼ੁਭਿਰ੍ਮੇਧ੍ਯੈਃ ਸੁਰਾਮਾਂਸਾਸृਗਮ੍ਬਰੈਃ ਮਂਤ੍ਰੇਣਾਨੇਨ ਕੌਂਤੇਯ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੋਪ੍ਯਥਵਾ ਨਨੁ
ਸਾਫ ਪਸ਼ੂ, ਮਾਸ, ਸ਼ਰਾਬ ਤੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਰੰਗੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਭੋਗ, ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ, ਕੌਂਤਿਆ, ਜਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੁਆਰਾ ਵੀ।
ਭਦ੍ਰਾਂ ਭਗਵਤੀਂ ਕृष੍ਣਾਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸ੍ਯ ਜਗਤੋ ਹਿਤਾਮ੍
ਭਦਰਾ, ਭਗਵਤੀ, ਕਾਲੀ, ਜੋ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਪ੍ਰਪਨ੍ਨੋਹਂ ਸ਼ਿਵਾਂ ਰਾਤ੍ਰੀ ਭਦ੍ਰੇ ਪਾਰਯ ਮੇ ਵ੍ਰਤਮ੍ ਦੇਵੇਭ੍ਯੋ ਮਾਨੁषੇਭ੍ਯਸ਼੍ਚ ਭਯੇਭ੍ਯੋ ਰਕ੍ਸ਼ ਮਾਂ ਸਦਾ ।। 4.61.
ਮੈਂ ਸ਼ਿਵ ਰਾਤ ਨੂੰ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ, ਭਦਰੇ, ਮੇਰਾ ਵਰਤ ਪੂਰਾ ਕਰ; ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਆਉਣ ਵਾਲੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਦਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਤਤਸ਼੍ਚਾਰੋਪਯੇਦ੍ਰਾਜਾ ਦੇਵੀਨਾਂ ਭਵਨੇ ਤਥਾ
ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵੀ ਦੇ ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੀ ਸਥਾਪਨਾ ਕਰੇ।
ਉਪਵਾਸੇਨ ਕੁਰ੍ਵੀਤ ਏਕਭਕ੍ਤੇਨ ਵਾ ਪੁਨਃ
ਉਹ ਉਪਵਾਸ ਕਰੇ ਜਾਂ ਫਿਰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਭੋਜਨ ਕਰੇ।
ਏਵਂ ਯੇ ਪੂਜਯਿष੍ਯਂਤਿ ਧ੍ਵਜੈਰ੍ਭਗਵਤੀਂ ਨਰਾਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਭਗਵਤੀ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ—
ਰਣੇ ਰਾਜਕੁਲੇ ਗੇਹੇ ਯੁਦ੍ਧਮਧ੍ਯੇ ਜਲੇ ਸ੍ਥਿਤੇ
ਚਾਹੇ ਜੰਗ ਵਿਚ, ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ ਵਿਚ, ਘਰ ਵਿਚ, ਲੜਾਈ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਜਾਂ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਹੋਣ—
ਅਸ੍ਯਾਂ ਬਭੂਵ ਵਿਜਯੋ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਪਾਂਡੁਨਂਦਨ
ਹੇ ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ, ਇਸ ਨੌਮੀ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਜਿੱਤ ਮਿਲੀ ਸੀ।
ਧਨ੍ਯਾ ਪੁਣ੍ਯਾ ਪਾਪਹਰਾ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਨੀ
ਉਹ ਭਗਵਤੀ ਧੰਨ, ਪਵਿੱਤਰ, ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਿਟਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ।