ਮੁਕ੍ਤਾਟ੍ਟਹਾਸਭੈਰਵਦੁਃਸਹਤਰਚਕਿਤਸਕਲਦਿਕ੍ਚਕ੍ਰਾ
ਭੈਰਵ ਦੀ ਆਜ਼ਾਦ ਤੇ ਗੂੰਜਦਾਰ ਹਾਸੀ ਨਾਲ, ਉਹਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਡਰ ਤੋਂ ਸਾਰੇ ਦਿਸ਼ਾਵਾਂ ਕੰਬ ਗਈਆਂ।
ਪਟੁਪਟਹਮੁਰਜਮਰ੍ਦਲਝਲ੍ਲਰਿਝਙ੍ਕਾਰਨਰ੍ਤਿਤਾਵਯਵਾ
ਉਹਦੇ ਸਰੀਰ ਡੋਲਦੇ, ਜਦੋਂ ਡੋਲ, ਮੁਰਜਾ, ਮਰਦਲ ਤੇ ਝੰਕਾਰੀਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ ਉਠੀ।
ਸ਼ਾਂਤਾ ਪ੍ਰਸ਼ਾਂਤਵਦਨਾ ਸਿਂਹਵਰਾ ਧ੍ਯਾਨਯੋਗਤ ਨ੍ਨਿष੍ਠਾ
ਸ਼ਾਂਤ, ਸੁਖੀ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਸ਼ੇਰ ਵਰਗੀਆਂ ਨਾਇਕਾਵਾਂ ਧਿਆਨ ਤੇ ਯੋਗ ਵਿਚ ਟਿਕੀ ਹੋਈਆਂ ਸਨ।
ਪਕ੍ਸ਼ਪੁਟਚਂਚੁਘਾਤੈਃ ਸਂਚੂਰ੍ਣਿਤਵਿਵਿਧਸ਼ਤ੍ਰੁਸਂਘਾਤਾ 4.61.
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੰਖਾਂ ਤੇ ਚੰਢੀਆਂ ਦੇ ਵੱਜ ਨਾਲ ਅਨੇਕ ਵੈਰੀਆਂ ਦੇ ਟੋਲਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁਚਲ ਦਿੱਤਾ।
ਪਰ੍ਯਟਤਿ ਜਗਤਿ ਹष੍ਟਾ ਪਿਤृਵਨਨਿਲਯੇषੁ ਯੋਗਿਨੀਸਹਿਤਾ
ਉਹ ਯੋਗਿਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਵਾਸਥਾਨਾਂ ਵਿਚ, ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਦੁਨੀਆ ਵਿਚ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਇਤਿ ਨਵਦੁਰ੍ਗਾਸਂਸ੍ਤਵਮਨੁਪਮਮਾਰ੍ਯਾਭਿਰਪਰਰਾਟ੍ ਕृਤ੍ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੂਜੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਨੌਂ ਦੁਰਗਾਵਾਂ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਲਈ ਉੱਚੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਤੁਤੀ ਬਣਾਈ।
ਪੁਨਃਪੁਨਃ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯੋਚੁਰ੍ਭਵਾਨੀਂ ਸਿਂਹਵਾਹਿਨੀਮ੍
ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋ ਕੇ, ਭਵਾਨੀ ਜੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੇਰ ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੈ, ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੇ ਰਹੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਤਦ੍ਵਚਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਤੇਭ੍ਯੋऽਭਯਂ ਤਤਃ
ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਉਹ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਰ ਤੋਂ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਿੱਤੀ।
ਯੁਯੁਧੇ ਦਾਨਵੈਸ੍ਸਾਰ੍ਧਂ ਮਹਾਸਮਰਦੁਰ੍ਦਿਨਮ੍
ਉਹ ਨੇ ਮਹਾਂ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਤੇऽਪਿ ਤਤ੍ਰਾਸੁਰਾਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਃ ਪ੍ਰਚਂਡਾ ਰੁਦ੍ਰਰੂਪਿਣਃ
ਉਥੇ ਵੀ, ਰੁਦਰ ਦੇ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਅਸੁਰ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਮਹਾਗ੍ਰਾਹਪਰਾਕ੍ਰਾਂਤਾ ਦੁष੍ਟਮਾਯਾਵਿਨष੍ਟਯੇ
ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲੇ, ਉਹ ਮਾੜੇ ਮਾਇਆਵੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਆਏ।
ਇਨ੍ਦ੍ਰਮਾਰੀ ਅਸਤ੍ਕ੍ਲੇਸ਼ਃ ਪ੍ਰਲਂਬੋ ਨਰਕਃ ਸੁਤਃ
ਇੰਦਰਮਾਰੀ, ਅਸਤਕਲੇਸ਼, ਪ੍ਰਲੰਬ, ਨਰਕ ਤੇ ਸੁਤ ਆਏ।
ਇਲ੍ਵਲੋ ਨਮੁਚਿਰ੍ਭੌਮੋ ਵਾਤਾਪਿ ਧੇਨੁਕਃ ਕਲਿਃ
ਇਲਵਲ, ਨਾਮੁਚੀ, ਭੌਮ, ਵਾਤਾਪੀ, ਧੇਨੁਕ ਤੇ ਕਲਿ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ।
ਰਹਃ ਪੌਂਡੂਾਦਿਦੈਤ੍ਯੇਨ੍ਦ੍ਰਾਃ ਪ੍ਰਾਧਾਨ੍ਯੇਨ ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ 4.61.
ਚੁੱਪ-ਚਾਪ, ਪੌੰਡ੍ਰ ਤੇ ਹੋਰ ਮੁੱਖ ਦੈਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦਾ ਖਾਸ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।
ਰੂਪਤੋ ਵਰ੍ਣਿਤਾਸ਼੍ਚੈਵ ਧ੍ਵਜਾਸ੍ਤੇषਾਂ ਪृਥਕ੍ਪृਥਕ੍
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਹਰ ਇੱਕ ਵੱਖਰੇ ਸਨ।
ਕਾਞ੍ਚਨਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਾ ਪੀਡਾਃ ਕਾਞ੍ਚਨਸ੍ਰਗਲਂਕृਤਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਸੋਨੇ ਦੇ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ, ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਨੀਲ੍ਯਃ ਪੀਤਾਃ ਸਿਤਾ ਰਕ੍ਤਾਃ ਕृष੍ਣਾਸ੍ਰਾਃ ਪਞ੍ਚਵਰ੍ਣਕਾਃ
ਉਹ ਨੀਲੇ, ਪੀਲੇ, ਚਿੱਟੇ, ਲਾਲ ਤੇ ਕਾਲੇ—ਪੰਜ ਰੰਗਾਂ ਦੇ ਸਨ।
ਪਤਾਕਾਕਾਨ੍ਤਿਰਨਲਾ ਨਰ੍ਤਕ੍ਯ ਇਵ ਸ਼ੋਭਨਾਃ
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਝੰਡੇ ਅੱਗ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ, ਨਚਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਾਂਗ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਸਨ।
ਤਤੋ ਹਲਹਲਾਰਾਵਂ ਚਕ੍ਰੁਸ੍ਤੇ ਦਾਨਵੋਤ੍ਤਮਾਃ ਨ੍ਯਵਾਦਯਂਤਾਨਕਾਨ੍ਯੇ ਸ਼ਂਖਾਡਂਬਰਡਿਂਡਿਮਾਨ੍
ਫਿਰ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਹਲਚਲ ਮਚਾਈ, ਡੋਲ, ਸਿੰਘ, ਨਗਾਰੇ ਤੇ ਡੰਬੂ ਵਜਾਏ।
ਏਵਂ ਤੇ ਸਮਯੁਧ੍ਯਂਤ ਭਵਾਨੀਂ ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਾਃ ਕਰ੍ਣਕੈਰੀषਣੈਃ ਕੁਨ੍ਤੈਃ ਸ਼ਤਘ੍ਨੀਕੂਟਮੁਦ੍ਗਰੈਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੈਤ ਤੇ ਦਾਨਵ ਭਵਾਨੀ ਨਾਲ ਤੀਰ, ਬਾਣ, ਭਾਲੇ, ਗਦਾ, ਲੋਹੇ ਦੇ ਸੌਟੇ ਤੇ ਮੋਟੀਆਂ ਲਾਠੀਆਂ ਨਾਲ ਲੜੇ।
ਆਹਤ੍ਯ ਮਾਨਰੋषੇਣ ਜਜ੍ਵਲੁਃ ਸਮਰੇऽਧਿਕਮ੍
ਕਰੜੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਮਾਰ ਖਾ ਕੇ ਉਹ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਵੀ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੜਕ ਉਠੇ।
ਆਚ੍ਛਿਦ੍ਯਾਚ੍ਛਿਦ੍ਯ ਚਿਹ੍ਨਾਨਿ ਧ੍ਵਜਾਨ੍ਨਾਨਾਵਿਧਾਂਸ੍ਤਥਾ
ਉਹ ਨਿਸ਼ਾਨ ਤੇ ਝੰਡੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਕੱਟ ਕੇ ਉਤਾਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ।
ਚਿਹ੍ਨਕਾਨਿ ਦਦੌ ਤੁष੍ਟਾ ਦੇਵੇਭ੍ਯਃ ਸ਼ੀਘ੍ਰਚਾਰਿਣੀ
ਚਲਾਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਚਲਣ ਵਾਲੀ ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਵੇਂ ਨਿਸ਼ਾਨ ਦਿੱਤੇ।
ਅਂਬਿਕਾ ਤੁ ਭृਸ਼ਂ ਤੁष੍ਟਾ ਤੇषਾਂ ਚਕ੍ਰੇ ਕ੍ਸ਼ਣਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ਯਮ੍ ਜੀਵਿਤਾਨਿ ਚ ਜਗ੍ਰਾਹ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਦੇਵਨਂਦਿਨੀ ।।4.61.
ਅੰਬਿਕਾ, ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੈਤਾਂ ਦੀਆਂ ਜਿੰਦਾਂ ਲੈ ਲਈ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ।
ਅਥ ਰਕ੍ਤਾਸੁਰਂ ਕਂਠੇ ਗृਹੀਤ੍ਵਾਪਾਤ੍ਯ ਭੂਤਲੇ
ਫਿਰ, ਰਕਤਾਸੁਰ ਨੂੰ ਗਲੋਂ ਫੜ ਕੇ, ਉਹਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੇ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ।
ਸ ਭਿਨ੍ਨਹृਦਯਃ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੂਮੌ ਤਤ੍ਰ ਪ੍ਰਪੋਥਿਤਃ
ਉਸ ਦਾ ਦਿਲ ਚਿਰ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਦੇਵਾਸ੍ਤਾਨਸੁਰਾਞ੍ਜਿਤ੍ਵਾ ਗਤ੍ਵਾ ਸ਼ਤ੍ਰੁਪੁਰਂ ਜਿਤਮ੍ ਯਾਤ੍ਰਾਂ ਚਕ੍ਰੁਃ ਸਂਪ੍ਰਹृष੍ਟਾ ਨਵਮ੍ਯਾਂ ਧ੍ਵਜਚਿਹ੍ਨਿਤਾਮ੍
ਦੇਵਤੇ, ਉਹਨਾਂ ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦੇ ਜਿੱਤੇ ਹੋਏ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਏ ਤੇ ਨੌਵੇਂ ਦਿਨ, ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਯਾਤਰਾ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤੀ।
ਅਤੋਦ੍ਯਾਪੀਹ ਭੂਪਾਲੈਰ੍ਜਯਲਬ੍ਧੀਚ੍ਛਯਾਦृਤੈਃ
ਇਥੇ, ਰਾਜੇ ਜਿੱਤ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਵਾਜੇ-ਸਾਜੇ ਵਜਾਏ।
ਸਰਹਸ੍ਯਂ ਸਮਂਤ੍ਰਂ ਚ ਯੇਨ ਤੁष੍ਯਤਿ ਚਂਡਿਕਾ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜ, ਮੰਤ੍ਰ ਤੇ ਗੁਪਤ ਤਰੀਕੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਚੰਡਿਕਾ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।
ਤਸ੍ਯਾਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਸ਼ੁਭੈਃ ਪੁष੍ਪੈਰਰ੍ਚਨੀਯਾ ਹਰੇਃ ਸ੍ਵਸਾ
ਉਥੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰ ਕੇ, ਹਰੀ ਦੀ ਭੈਣ ਨੂੰ ਚੰਗੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।