ਮृਤ੍ਯੁਕਾਲੇ ਦ੍ਵਿਜਸੁਤੋ ਵਿਹਸ੍ਯੋਚ੍ਚੈ ਰੁਰੋਦ ਹ
ਮੌਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਉੱਚੀ ਹਾਸੀ ਕੀਤੀ ਤੇ ਰੋ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਨृਪਃ ਪ੍ਰਾਹ ਸ਼ृਣੁ ਵੈਤਾਲਿਕ ਦ੍ਵਿਜ
ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ ਵੈਤਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਜੀ।'
ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਸ ਮਧ੍ਯਮਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਰਾਜਾਨਂ ਸ਼ਰਣਂ ਯਯੌ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੱਧਲਾ ਪੁੱਤਰ ਰਾਜੇ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਆ ਗਿਆ।
ਖਙ੍ਗਹਸ੍ਤਂ ਨृਪਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਜਹਾਸ ਸ਼ਿਵਤਤ੍ਪਰਃ
ਤਲਵਾਰ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤ ਸੀ, ਉਹ ਹੱਸ ਪਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪਰ੍ਵਣਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਖਂਡਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਲਿਯੁਗੀਯੇਤਿਹਾਸਸਮੁਚ੍ਚਯ ਏਕੋਨਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿਚ ਚੌਂ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੰਖੇਪ ਵਾਲਾ ਉਨੀਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਵਿਸ਼ਾਲਨਗਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਿਪੁਲੇਸ਼ੋ ਮਹੀਪਤਿਃ
ਵਿਸ਼ਾਲਾ ਨਗਰ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਵਸਤੀ ਵਿਚ, ਵਿਪੁਲੇਸ਼ਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮੇਵਸਦ੍ਵੈਸ਼੍ਯੋਰ੍ਥਦਤ੍ਤੋਵਿਪਣੇ ਰਤਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿਚ, ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਲਾਭ ਲਈ ਵਪਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ।
ਸੁਵਰ੍ਣਨਾਮ੍ਨੇ ਵੈਸ਼੍ਯਾਯ ਪਿਤਾ ਵੈ ਦਤ੍ਤਵਾਨ੍ਸ੍ਵਯਮ੍ ਦ੍ਰਵ੍ਯਲਾਭਾਯ ਨ੍ਯਵਸਚ੍ਚਿਰਂ ਕਾਲਂ ਸ ਲੁਬ੍ਧਵਾਨ੍
ਸੁਵਰਨਾ ਨਾਂ ਦੇ ਵਪਾਰੀ ਨੂੰ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਆਪ ਹੀ ਧਨ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਰ ਧਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਲੰਮਾ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਲੋਭੀ ਹੋ ਕੇ ਵੱਸਦਾ ਰਿਹਾ।
ਅਨਂਗਮਂਜਰੀਗੇਹੇ ਦੈਵਯੋਗਾਦ੍ਦ੍ਵਿਜੋਤ੍ਤਮਃ
ਅਨੰਗਮੰਜਰੀ ਦੇ ਘਰ, ਭਾਗ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਇੱਕ ਉੱਚ ਪਦ ਵਾਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਆਇਆ।
ਹੋਮਾਂਤੇ ਸੁਨ੍ਦਰੀ ਨਾਰੀ ਮਾਰ੍ਜਨਾਰ੍ਥੇ ਸੁਤਾ ਗਤਾ
ਹੋਮ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸੁੰਦਰ ਕੁੜੀ, ਜੋ ਧੀ ਸੀ, ਸਫਾਈ ਲਈ ਗਈ।
ਸੁਤਾਪਿ ਮਦਘੂਰ੍ਣਾਕ੍ਸ਼ੀ ਵਿਪ੍ਰਾਯ ਸਮਯਂ ਦਦੌ
ਉਹ ਧੀ, ਨਸ਼ੇ ਵਿਚ ਅੱਖਾਂ ਘੁੰਮਦੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਾਲ ਮਿਲਣ ਦਾ ਸਮਾਂ ਤੈਅ ਕਰ ਲਿਆ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਦ੍ਵਿਜੋ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਸ੍ਯਾ ਧ੍ਯਾਨਂ ਤਦਾਕਰੋਤ੍
ਉਸ ਦੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਧਿਆਨ ਕੀਤਾ।
ਅਰ੍ਦ੍ਧਰਾਤ੍ਰੇ ਤੁ ਸਾ ਨਾਰੀ ਦ੍ਵਿਜਾਗਮਨਤਤ੍ਪਰਾ
ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਨੂੰ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਹੀ ਸੀ।
ਨਾਗਤਃ ਸ ਦ੍ਵਿਜੋ ਦੈਵਾਤ੍ਤਦਾ ਸਾ ਮਰਣਂ ਗਤਾ
ਪਰ ਭਾਗ ਦੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨਹੀਂ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਹ ਕੁੜੀ ਮਰ ਗਈ।
ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮृਤ੍ਯੁਵਸ਼ਾਂ ਸੁਭ੍ਰੂਂ ਸ੍ਵਯਂ ਮਰਣਮਾਗਤਃ 3.2.20.
ਸੁੰਦਰ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਆਪ ਵੀ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ।
ਸੁਵਰ੍ਣਸ਼੍ਚ ਤਦਾਗਤ੍ਯ ਵਿਲਲਾਪ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਫਿਰ ਸੁਵਰਨਾ ਆਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਲਈ ਰੋਇਆ।
ਇਤ੍ਯੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਸ ਤੁ ਵੈਤਾਲੋ ਨृਪਤਿਂ ਪ੍ਰਾਹ ਵਿਕ੍ਰਮਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੈਤਾਲ ਨੇ ਰਾਜਾ ਵਿਕ੍ਰਮ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਦ੍ਵਿਜਸ੍ਨੇਹੇਨ ਸਾ ਨਾਰੀ ਮृਤਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਪੁਰਂ ਯਯੌ
ਉਹ ਕੁੜੀ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਮ ਕਰਕੇ, ਮਰੀ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਗਈ।
ਵੈਸ਼੍ਯਵਰ੍ਣੈਃ ਸਦਾ ਪੂਜ੍ਯੋ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਮੂਰ੍ਤਿਮਾਨ੍
ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਵਪਾਰੀ ਜਾਤੀ ਵਲੋਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ।
ਦ੍ਵਿਜੋऽਪਿ ਨਾਪ੍ਤਵਾਨ੍ਨਾਰੀਂ ਤਦਾ ਸ੍ਵਰ੍ਗਗਤਿਂ ਹਰਿਮ੍
ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਉਹ ਕੁੜੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲੀ; ਉਸ ਸਮੇਂ, ਹਰੀ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸਵਰਗ ਦਾ ਰਸਤਾ ਦਿੱਤਾ।
ਸੁਵਰ੍ਣੋ ਹृਦਿ ਸਂਜ੍ਞਾਯ ਮਤ੍ਪ੍ਰਿਯਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਵਤ੍ਸਲਾ
ਸੁਵਰਨਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਉਸ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਪਿਆਰੀ ਸੀ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭੀਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰ੍ਗਪਰ੍ਵਣਿ ਚਤੁਰ੍ਯੁਗਖਣ੍ਡਾਪਰਪਰ੍ਯਾਯੇ ਕਲਿਯੁ ਗੀਯੇਤਿਹਾਸਮੁਚ੍ਚਯੇ ਵਿਂਸ਼ੋऽਧ੍ਯਾਯ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਪ੍ਰਤਿਸਰਗ ਪਰਵ ਵਿਚ ਚੌਂ ਜੁਗਾਂ ਦੇ ਹੋਰ ਚੱਕਰਾਂ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਕਲਿਜੁਗ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਸੰਖੇਪ ਵਾਲਾ ਵੀਹਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਸੂਤ ਉਵਾਚ ਜਯਸ੍ਥਲਪੁਰੇ ਰਮ੍ਯੇ ਵਰ੍ਧਮਾਨੋ ਨृਪੋਭਵਤ੍
ਸੂਤਾ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਜਯਸਥਲ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਵਰਧਮਾਨਾ ਨਾਂ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਤਸ੍ਯ ਗ੍ਰਾਮੇਵਸਦ੍ਵਿਪ੍ਰੋ ਵੇਦਵੇਦਾਂਗਪਾਰਗਃ
ਉਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਰਹਿੰਦਾ ਸੀ ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ।
ਚਤ੍ਵਾਰਸ਼੍ਚਾਤ੍ਮਜਾਸ੍ਤਸ੍ਯ ਚਤੁਰ੍ਭਾਗਪਰਾਯਣਾਃ
ਉਸ ਦੇ ਚਾਰ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਸਨ।
ਕਦਾਚਿਦ੍ਦੈਵਯੋਗੇਨ ਨਿਰ੍ਦ੍ਧਨਤ੍ਵਂ ਚ ਤੇ ਗਤਾਃ
ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਗਰੀਬੀ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ।
ਊਚੂ ਰਮਾ ਕਥਂ ਨष੍ਟਾ ਤਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਪਿਤਃ ਪ੍ਰਿਯ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਪਿਆਰੇ ਪਿਤਾ ਜੀ, ਦੱਸੋ ਸਾਡਾ ਧਨ ਕਿਵੇਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ?'
ਦ੍ਯੂਤੋ ਧਨਵ੍ਯਯਕਰਃ ਪਾਪਮੂਲੋ ਮਹਾਖਲਃ ਦ੍ਯੂਤਕਰ੍ਮਪ੍ਰਭਾਵੇਣ ਤ੍ਵਦੀਯਦ੍ਰਵ੍ਯਸਂਕ੍ਸ਼ਯਃ
ਜੂਆ, ਪਾਪ ਦਾ ਮੂਲ ਅਤੇ ਵੱਡਾ ਦੁਸ਼ਟ, ਧਨ ਦੀ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਜੂਏ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਖਤਮ ਹੋ ਗਿਆ।
ਧਨੋਪਾਯੇਨ ਭੋਃ ਪਿਤ੍ਰੋਰ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਕੁਰੁ ਮਤਿਂ ਪ੍ਰਤਿ
ਪੁੱਤਰੋ, ਧਨ ਕਮਾਉਣ ਦਾ ਕੋਈ ਢੰਗ ਲੱਭੋ; ਮਾਤਾ-ਪਿਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸਮਝਦਾਰੀ ਨਾਲ ਮੰਨੋ।
ਹੇ ਪੁਤ੍ਰ ਕੁਲਟ ਤ੍ਵਂ ਵੈ ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਂਗਂ ਮਹਾਸ਼ੁਭਮ੍
ਪੁੱਤਰ, ਤੂੰ ਵਿਅਭੀਚਾਰੀ ਹੈਂ, ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈਂ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਅਸ਼ੁਭ ਹੈ।