ਨਾਰੀ ਵਾ ਪੁਰੁषੋ ਵਾਪਿ ਕृਤ੍ਵਾ ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਚਾਹੇ ਔਰਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਰਦ, ਜੋ ਵੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ—
ਸੂਰ੍ਯਕੋਟਿਪ੍ਰਤੀਕਾਸ਼ੈਰ੍ਵਿਮਾਨੈਃ ਸਰ੍ਵਕਾਮਿਕੈਃ
—ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਸ ਮਿਲੀਅਨ ਚਾਨਣ ਵਾਲੇ, ਹਰ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ੀ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ।
ਨृਤ੍ਯਵਾਦਿਤ੍ਰਸਂਯੁਕ੍ਤੈਰੁਤ੍ਕृष੍ਟਧ੍ਵਨਿਨਾਦਿਤੈਃ
ਨਾਚ ਅਤੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੇ ਸੰਗ ਨਾਲ, ਉੱਤਮ ਧੁਨੀਆਂ ਵਿਚ ਗੂੰਜਦੇ ਹੋਏ—
ਤ੍ਰਿਨੇਤ੍ਰਃ ਸ਼ੂਲਪਾਣਿਸ਼੍ਚ ਸ਼ਿਵੈਸ਼੍ਵਰ੍ਯਸਮਨ੍ਵਿਤਃ
—ਤਿੰਨ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ—
ਇਤ੍ਯੇਤਤ੍ਤੇ ਸਮਾਖ੍ਯਾਤਂ ਪਾਰ੍ਥ ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਪਾਰਥ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਤੇਨੂੰ ਸਮਝਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਹੈ।
ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਮਿਦਂ ਸ਼ਿਵਭਾਵਿਤਾਤ੍ਮਾ ਸਤ੍ਯਾਸ਼ਨੈਰੁਦਿਤਨਾਮਯੁਤੈਰੁਪੋष੍ਯ 5.57.
ਇਹ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ, ਜੋ ਸ਼ਿਵ ਭਗਤੀ ਵਾਲੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਸੱਚੀ ਉਪਵਾਸ ਅਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਸੁਭਾਗ ਲਿਆਉਂਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਕृष੍ਣਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਸਪ੍ਤਪਞ੍ਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼੍ਰੀ ਭਵਿਸ਼ਯ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਪਰਵ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਸੰਵਾਦ ਵਿਚ, 'ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਮਕ ਸਤਵੰਜਾ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਅਨਘਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਤਸ੍ਯ ਪਤ੍ਨੀ ਮਹਾਭਾਗ ਅਨਸੂਯਾ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ
ਅਨਘਾਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਅਨਸੂਯਾ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਗਤੀ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸੀ।
ਤਯੋਃ ਕਾਲੇਨ ਮਹਤਾ ਜਾਤਃ ਪੁਤ੍ਰੋ ਮਹਾ ਤਪਾਃ
ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਵਾਲਾ ਸੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯੋ ਨਾਮ ਲੋਕੇਸ੍ਮਿਨ੍ਨਨਘਸ਼੍ਚੇਤਿ ਵਿਸ਼੍ਰੁਤਃ
ਉਹ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿਚ 'ਅਨਘ' ਨਾਮ ਨਾਲ, ਦੂਜਾ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ।
ਅष੍ਟਪੁਤ੍ਰਾ ਜੀਵਵਤ੍ਸਾ ਸਰ੍ਵਬ੍ਰਾਹ੍ਮਗੁਣੈਰ੍ਵृਤਾ
ਉਸ ਦੇ ਅੱਠ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਜੋ ਜੀਵਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ।
ਏਵਂ ਤਸ੍ਯ ਸਭਾਰ੍ਯਸ੍ਯ ਯੋਗਾਭ੍ਯਾਸਰਤਸ੍ਯ ਵਾ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਲਬ੍ਧਪ੍ਰਸਾਦੇਨ ਦ੍ਰੁਤਂ ਗਤ੍ਵਾਮਰਾਵਤੀਮ੍
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਅਮਰਾਵਤੀ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ।
ਦੈਤ੍ਯਦਾਨਵਸਂਯੋਗੇ ਪਾਤਾਲਾਦੇਤ੍ਯ ਭਾਰਤ
ਭਾਰਤ, ਜਦ ਦੈਤ ਅਤੇ ਦਾਨਵ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਪਾਤਾਲ ਤੋਂ ਉੱਪਰ ਆ ਗਏ।
ਤੇਨ ਨਿਰ੍ਣਾਸ਼ਿਤਾ ਦੇਵਾਃ ਸੇਂਦ੍ਰਚਂਦ੍ਰਮਰੁਦ੍ਗਣਾਃ
ਉਸ ਨੇ ਇੰਦਰ, ਚੰਦ੍ਰਮਾ ਅਤੇ ਮਰੁਤਾਂ ਸਮੇਤ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੱਤਾ।
ਅਗ੍ਰਤਃ ਪ੍ਰਲਯਂ ਯਾਂਤਃ ਸੇਨ੍ਦ੍ਰਾ ਦੇਵਾ ਭਯਾਰ੍ਦਿਤਾਃ
ਇੰਦਰ ਸਮੇਤ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਡਰ ਕੇ ਅੱਗੇ ਵਧੇ ਤੇ ਨਾਸ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ।
ਯੁਧ੍ਯਂਤਃ ਸ਼ਰਸਂਘਾਤੈਰ੍ਗਦਾਮੁਸਲਮੁਦ੍ਗਰੈਃ 4.58.
ਉਹ ਤੀਰਾਂ ਦੀ ਵਰਖਾ, ਗਦਾ, ਮੁਸਲ ਤੇ ਸੁੱਟਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਦੇ ਰਹੇ।
ਸ਼ਰਭੈਰ੍ਗਂਡਕੈਰ੍ਵ੍ਯਾਘ੍ਰੈਰ੍ਵਾਨਰੈ ਰਭਸੈਰ੍ਦ੍ਰੁਤਾਃ
ਉਹ ਤਿੱਖੇ ਸ਼ਰਭ, ਗੰਡਕ, ਬੱਘ ਤੇ ਬਾਂਦਰਾਂ ਵਲੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਭੱਜੇ।
ਯਾਵਦ੍ਵਿਨ੍ਧ੍ਯਗਿਰਿਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤਤ੍ਤਸ੍ਯਾਸ਼੍ਰਮਮਣ੍ਡਲਮ੍
ਉਹ ਵਿਂਧਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ, ਉਸ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਦੇ ਚੌਹੱਦਰੇ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਤਯੋਃ ਸਮੀਪਂ ਸਂਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾਸ੍ਤੇ ਨਰਾਃ ਸ਼ਰਣਾਰ੍ਥਿਨਃ
ਉਹ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਸ਼ਰਨ ਲੱਭ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹਨਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਏ।
ਅਭ੍ਯਂਤਰੇ ਪ੍ਰਵਿਸ਼੍ਯਾਥ ਤਿष੍ਠਧ੍ਵਂ ਵਿਗਤਜ੍ਵਰਾਃ
ਅੰਦਰ ਆ ਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਇੱਥੇ ਰਹੋ।
ਦੈਤ੍ਯਾ ਅਪਿ ਦ੍ਰੁਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਾ ਘ੍ਨਂਤਃ ਪ੍ਰਹਰਣੈਰਰੀਨ੍
ਦੈਤ ਵੀ ਜਲਦੀ ਆ ਗਏ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨਾਲ ਮਾਰਦੇ ਹੋਏ।
ਦ੍ਰੁਤਂ ਦ੍ਰੁਮਾਨਾਕ੍ਸ਼ਿਪਧ੍ਵਂ ਪੁष੍ਪੋਪਗਫਲੋਪਗਾਨ੍
ਜਲਦੀ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲੱਗੇ ਰੁੱਖ ਉਖਾੜ ਦਿਓ।
ਤਤ੍ਕ੍ਸ਼ਣਾਚ੍ਚਾਪਿ ਦੈਤ੍ਯਾਨਾਂ ਸ਼੍ਰੀਰ੍ਬਭੂਵ ਸ਼ਿਰੋਗਤਾ ਨਿਸ੍ਤੇਜਸੋ ਬਭੂਵੁਰ੍ਹਿਃ ਨਿਃਸ਼੍ਰੀਕਾ ਮਦਪਂਡਿਤਾਃ
ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਦੈਤਿਆਂ ਦੀ ਤਕਦੀਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਚੜ੍ਹ ਗਈ; ਉਹ ਬੇਤਾਕਤ, ਚਮਕ ਤੋਂ ਖੋਖਲੇ, ਮਸਤ ਤੇ ਭੁਲੇਖੇ ਹੋ ਗਏ।
ਦੇਵੈਰਪਿ ਗृਹੀਤਾਸ੍ਤੇ ਦੈਤ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਹਰਣੇ ਰਣੇ
ਜੰਗ ਵਿਚ ਵੀ, ਉਹ ਦੈਤਿਆਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਫੜ ਲਿਆ ਤੇ ਲੈ ਗਏ।
ऋष੍ਟਿਭਿਃ ਕਰਣੈਃ ਸ਼ੂਲੈਸ੍ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲੈਃ ਪਰਿਘੈਰ੍ਘਨੈਃ
ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭਾਲਿਆਂ, ਹਥਿਆਰਾਂ, ਸ਼ੂਲਾਂ, ਤ੍ਰਿਸ਼ੂਲਾਂ ਤੇ ਭਾਰੀ ਗੱਡਿਆਂ ਨਾਲ ਲੜਾਈ ਕੀਤੀ।
ਅਸੁਰਾ ਦੇਵਸ਼ਸ੍ਤ੍ਰੌਘੈਰ੍ਜਿਤਾ ਇਨ੍ਦ੍ਰੇਣ ਘਾਤਿਤਾਃ ਸੁਰੈਰਪਿ ਮੁਨੇਸ੍ਤਸ੍ਯ ਦੇਵਰ੍षੇਰ੍ਮਹਿਮਾऽਭਵਤ੍ ।। 4.58.
ਅਸੁਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨੇ ਹਰਾਇਆ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਚ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਮুনি, ਦੇਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ।
ਤਤਃ ਸ ਸਰ੍ਵਲੋਕਾਨਾਂ ਭਵਾਯ ਸਤਤੋਤ੍ਥਿਤਃ
ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਿਆ।
ਕਾष੍ਠਕੁਡਯਸ਼ਿਲਾਭੂਤ ਊਰ੍ਧ੍ਵਬਾਹੁਰ੍ਮਹਾਤਪਾਃ
ਉਹ ਲੱਕੜ, ਝੋਪੜੀ ਜਾਂ ਪੱਥਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਬਾਂਹਾਂ ਉੱਤੇ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪਸੀ ਬਣ ਗਿਆ।
ਨੇਤ੍ਰੇ ਹ੍ਯਨਿਮਿषੇ ਕृਤ੍ਵਾ ਭ੍ਰੁਵੋਰ੍ਮਧ੍ਯੇ ਵਿਲੋਕਯਨ੍
ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਝਪਕਣ ਤੋਂ ਰੋਕ ਲਈਆਂ, ਤੇ ਭੌਹਾਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਿਗਾਹ ਟਿਕਾ ਲਈ।