ਤਤਸ੍ਤਂ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣੇ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਮਂਤ੍ਰੇਣ ਤਾਲਕਮ੍
ਫਿਰ, ਮੰਤਰ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਉਹ ਤਾਲਕਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿਓ।
ਦੁष੍ਟਦੌਰ੍ਭਾਗ੍ਯਦੁਃਖੇਭ੍ਯੋ ਮਯਾ ਦਤ੍ਤਂ ਤੁ ਤਾਲਕਮ੍
ਇਹ ਤਾਲਕਾ, ਜੋ ਮੈਂ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਮਾੜੇ ਨਸੀਬ, ਗਰੀਬੀ ਤੇ ਦੁੱਖ ਦੂਰ ਕਰਨ ਲਈ ਹੈ।
ਸਪੁਤ੍ਰਪਸ਼ੁਭृਤ੍ਯਾਯ ਮੇऽਰ੍ਕੋਯਂ ਪ੍ਰੀਯਤਾਮਿਤਿ
ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਸ਼ੂਆਂ ਤੇ ਨੌਕਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਇਹ ਸੂਰਜ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਵੇ।
ਵਿਪ੍ਰਾਨਨ੍ਯਾਨ੍ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤ੍ਯਾ ਪੂਜਯਿਤ੍ਵਾ ਗृਹਂ ਵ੍ਰਜੇਤ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਕੇ, ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੋ।
ਅਚਲਾਸਪ੍ਤਮੀਸ੍ਨਾਨਂ ਸਰ੍ਵਕਾਮਫਲਪ੍ਰਦਮ੍
ਅਚਲਾ ਸਪਤਮੀ ਦਾ ਇਸਨਾਨ ਸਭ ਮਨਚਾਹੇ ਫਲ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤਿ ਪਠਤਿ ਯ ਇਤ੍ਥਂ ਯਃ ਸ਼ृਣੋਤਿ ਪ੍ਰਸਂਗਾਤ੍ਕਲਿਕਲੁषਹਰਂ ਵੈ ਸਪ੍ਤ ਮੀਸ੍ਨਾਨਮੇਤਤ੍
ਜੋ ਇਹ ਕਥਾ ਪੜ੍ਹਦਾ ਜਾਂ ਸੁਣਦਾ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸਪਤਮੀ ਦਾ ਇਸਨਾਨ ਕਲਿਯੁਗ ਦੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਬੁਧਾष੍ਟਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਯੇਨ ਚੀਰ੍ਣੇਨ ਨਰਕਂ ਨਰਃ ਪਸ਼੍ਯਤਿ ਨ ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਬੁਧ ਅਸ਼ਟਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਜੋ ਇਹ ਵਰਤ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਨਰਕ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।
ਪੁਰਾ ਕृਤਯੁਗਸ੍ਯਾਦੌ ਇਲੋ ਰਾਜਾ ਬਭੂਵ ਹ
ਪੁਰਾਣੇ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਤ ਯੁਗ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਵਿੱਚ, ਇਲ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।
ਜਗਾਮ ਹਿਮਵਤ੍ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਮਹਾਦੇਵੇਨ ਵਾਰਿਤਃ
ਉਹ ਮਹਾਦੇਵ ਵਲੋਂ ਰੋਕਿਆ ਗਿਆ ਹੋਇਆ, ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਪਾਸ ਗਿਆ।
ਸ ਰਾਜਾ ਮृਗਸਂਗੇਨ ਪ੍ਰਾਵਿਸ਼ਤ੍ਤਦੁਮਾਵਨੇ
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹਿਰਨਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਮਾ ਦੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਇਆ।
ਸਾ ਬਭ੍ਰਾਮ ਵਨੇ ਸ਼ੂਨ੍ਯੇ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾ
ਉਹ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਖਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ, ਵੱਡੀਆਂ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਛਾਤੀਆਂ ਵਾਲੀ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹੀ।
ਤਾਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਬੁਧਃ ਸੌਮ੍ਯਾਂ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾਮ੍
ਬੁਧ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਸੁਮੀਤ, ਸੋਹਣੀ, ਉੱਚੇ ਸੁਭਾਵ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਦਧੌ ਗਰ੍ਭਂ ਤਦੁਦਰੇ ਇਲਾਯਾ ਰੂਪਤੋषਿਤਃ
ਉਸ ਨੇ ਇਲਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਰੂਪ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਪੇਟ ਵਿੱਚ ਗਰਭ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ।
ਚਂਦ੍ਰਵਂਸ਼ਕਰੋ ਰਾਜਾ ਆਦ੍ਯਃ ਸਰ੍ਵਮਹੀਕ੍ਸ਼ਿਤਾਮ੍
ਉਹ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਚੰਦ੍ਰ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ੁਰੂਆਤ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਪਹਿਲਾ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਪਾਪਪ੍ਰਸ਼ਮਨੀ ਸਰ੍ਵੋਪਦ੍ਰਵਨਾਸ਼ਿਨੀ
ਉਹ ਸਾਰੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੁੱਖ-ਮੁਸੀਬਤਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ।
ਆਸੀਦ੍ਰਾਜਾ ਵਿਦੇਹਾਨਾਂ ਮਿਥਿਲਾਯਾਂ ਸ ਵੈਰਿਭਿਃ 4.54.
ਮਿਥਿਲਾ ਵਿੱਚ ਵਿਦੇਹ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।
ਊਰ੍ਮਿਲਾ ਨਾਮ ਬਭ੍ਰਾਮ ਮਹੀਂ ਬਾਲਕਸਂਯੁਤਾ
ਉਰਮਿਲਾ ਨਾਂ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ, ਆਪਣੇ ਬੱਚੇ ਦੇ ਨਾਲ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਫਿਰਦੀ ਰਹੀ।
ਚਕਾਰੋਦਰਪੂਰ੍ਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਨਿਤ੍ਯਂ ਕਂਡਨਪੇषਣੇ
ਉਹ ਆਪਣਾ ਪੇਟ ਭਰਨ ਲਈ ਹਮੇਸ਼ਾ ਪੀਸਣ ਅਤੇ ਕੁੱਟਣ ਦਾ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਰਹੀ।
ਕਾਰੁਣ੍ਯਾਨ੍ਮਾਤृਵਾਤ੍ਸਲ੍ਯਾਤ੍ਕ੍ਸ਼ੁਧਾਸਂਪੀਡ੍ਯਮਾਨਯੋਃ
ਦਇਆ, ਮਾਂ ਦੀ ਮਮਤਾ ਅਤੇ ਭੁੱਖ ਦੀ ਪੀੜਾ ਕਰਕੇ,
ਪੁਤ੍ਰਸ੍ਤਸ੍ਯਾ ਵਿਦੇਹਾਯਾਂ ਗਤ੍ਵਾ ਸ੍ਵਪਿਤੁਰਾਸਨੇ
ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਵਿਦੇਹ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਸੀਟ 'ਤੇ ਬੈਠ ਗਿਆ।
ਅਨ੍ਵਿष੍ਯ ਧਰ੍ਮਰਾਜ੍ਞੋ ਵੈ ਸਾ ਕਨ੍ਯਾ ਮਿਥਿਵਂਸ਼ਜਾ
ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਲੱਭਦੀ ਹੋਈ, ਮਿਥਿਲਾ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਹ ਕੁੜੀ—
ਸ਼੍ਯਾਮਲਾ ਨਾਮ ਚਾਰ੍ਵਂਗੀ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਾ ਸ਼੍ਰੂਯਤੇ ਸ਼੍ਰੁਤੌ
ਉਹ ਸ਼ਿਆਮਲਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਦਾ ਹਰ ਅੰਗ ਸੁੰਦਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਜੋ ਸ਼ਾਸਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ।
ਵਹਸ੍ਵ ਸਰ੍ਵਵ੍ਯਾਪਾਰਂ ਸ਼੍ਯਾਮਲੇ ਤ੍ਵਂ ਗृਹੇ ਮਮ
ਸ਼ਿਆਮਲਾ, ਮੇਰੇ ਘਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਕੰਮ-ਕਾਜ ਤੂੰ ਸੰਭਾਲ।
ਕਿਂ ਤ੍ਵੇਤੇ ਪਂਜਰਾਃ ਸਪ੍ਤ ਕੀਲਕੈਰਤਿਯਂਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਪਰ ਇਹ ਸੱਤ ਪਿੰਜਰੇ, ਜੋ ਕਿਲਿਆਂ ਨਾਲ ਪੱਕੇ ਤੌਰ 'ਤੇ ਬੰਦ ਹਨ, ਕੀ ਹਨ?
ਏਵਮਸ੍ਤ੍ਵਿਤਿ ਸਾਪ੍ਯੁਕ੍ਤਾ ਨਿਜਂ ਕਰ੍ਮ ਚਕਾਰ ਹ ਉਦ੍ਧਾਟਯਿਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਥਮਂ ਦਦਰ੍ਸ਼ ਜਨਨੀਂ ਸ੍ਵਕਾਮ੍
ਜਦੋਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣਾ ਕੰਮ ਕੀਤਾ; ਪਹਿਲਾ ਪਿੰਜਰਾ ਖੋਲ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ।
ਸਾ ਪਚ੍ਯਮਾਨਾ ਕ੍ਰਂਦਂਤੀ ਭੀषਣੈਰ੍ਯਮਕਿਂਕਰੈਃ 4.54.
ਉਹ ਪਕਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਡਰਾਉਣੇ ਯਮ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਵੱਲੋਂ ਤੰਗ ਕੀਤੀ ਹੋਈ, ਰੋ ਰਹੀ ਸੀ।
ਤਥੈਵ ਤਾਲਕਂ ਦਤ੍ਤ੍ਵਾ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾ ਸਾ ਮਨਸ੍ਵਿਨੀ
ਉਸ ਨੇ ਵੀ ਤਾਲਕਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਹੋ ਗਈ।
ਸੁਧਾਵਲ੍ਲਿਪ੍ਯਮਾਨਾਂ ਤਾਂ ਸ਼ਿਲਾਤਲ੍ਪੇष੍ਟਕੇਨ ਤੁ ਕ੍ਰਕਚੈਃ ਪਾਟ੍ਯਤੇ ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਿ ਘਣ੍ਟਾਯੁਕ੍ਤੈਃ ਕਰੋਲ੍ਬਣੈਃ
ਉਹ ਨੂੰ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਪਥਰ ਦੀ ਚੌਕੀ ਤੇ, ਇੱਟ ਨਾਲ, ਉਸ ਦਾ ਸਿਰ ਡਰਾਉਣੇ ਹੱਥਾਂ ਅਤੇ ਘੰਟੀਆਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਆਰੀ ਨਾਲ ਕੱਟਿਆ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ।
ਚਤੁਰ੍ਥੇ ਪਞ੍ਜਰੇ ਸ੍ਥਾਨੇ ਭੀषਣੈਰ੍ਦਾਰੁਣਾਨਨੈਃ
ਚੌਥੇ ਪਿੰਜਰੇ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਥਾਂ, ਡਰਾਉਣੇ ਤੇ ਕਠੋਰ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲਿਆਂ ਨਾਲ—
ਪਞ੍ਚਮੇ ਨਿਹਿਤਾ ਭੂਮੌ ਕਣ੍ਠੇ ਪਾਦੇਨ ਪੀਡਿਤਾ
ਪੰਜਵੇਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰੱਖੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਗਲ੍ਹ 'ਤੇ ਪੈਰ ਰੱਖ ਕੇ ਦਬਾਈ ਹੋਈ ਸੀ।