ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਰਸ੍ਤੁ ਬਾਲੋऽਯਂ ਯਾਵਦ੍ਵਰ੍षਸ਼ਤਂ ਸੁਖੀ
ਇਹ ਮੁੰਡਾ ਲੰਮੀ ਉਮਰ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ, ਤੇ ਸੌ ਸਾਲ ਤੱਕ ਖੁਸ਼ ਰਹੇ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਰੁਦ੍ਰੋ ਵਿष੍ਣੁਃ ਸ੍ਕਨ੍ਦੋ ਵਾਯੁਃ ਸ਼ਕ੍ਰੋ ਹੁਤਾਸ਼ਨਃ
ਬ੍ਰਹਮਾ, ਰੁਦਰ, ਵਿਸ਼ਨੂ, ਸਕੰਦ, ਵਾਯੂ, ਇੰਦਰ ਤੇ ਅੱਗ—
ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਵਦਤਃ ਪੂਜਯੇਦ੍ਗੁਰੂਨ੍
ਇਹਨਾਂ ਵਰਗਿਆਂ ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਲੈ ਕੇ, ਗੁਰੂਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।
ਚਰੁਂ ਚ ਪੁਤ੍ਰਸਹਿਤਾ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਰਵਿਸ਼ਂਕਰੌ
ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਰਵੀ ਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਚੜ੍ਹਾਵਾ ਭੇਟ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਅਯਮੇਵਾਦ੍ਭੁਤਂ ਯੋਗੋ ਹ੍ਯਦ੍ਭੁਤੇषੁ ਚ ਸ਼ਸ੍ਯਤੇ ਸ਼ਾਂਤ੍ਯਰ੍ਥਂ ਸ਼ੁਕ੍ਲਸਪ੍ਤਮ੍ਯਾਮੇਤਤ੍ਕੁਰ੍ਵਨ੍ਨ ਸੀਦਤਿ
ਇਹ ਬੜਾ ਅਚੰਭੇ ਵਾਲਾ ਕਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਚੰਗੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਵਿੱਚ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਜੇ ਕੋਈ ਇਹ ਚਿੱਟੀ ਸੱਤਮੀ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤੀ ਲਈ ਕਰੇ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਿਰਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਪੁਣ੍ਯਂ ਪਵਿਤ੍ਰਮਾਯੁष੍ਯਂ ਸਪ੍ਤਮੀਸ੍ਨਪਨਂ ਰਵਿਃ
ਸੂਰਜ ਲਈ ਸੱਤਮੀ ਦਾ ਨ੍ਹਾਉਣਾ ਬਹੁਤ ਪਵਿੱਤਰ, ਪੁੰਨ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਯੁਸ਼ ਦਿੰਦਾ ਹੈ।
ਸ ਚਾਨੇਨ ਵਿਧਾਨੇਨ ਕਾਰ੍ਤਵੀਰ੍ਯੋऽਰ੍ਜੁਨੋ ਨृਪਃ
ਇਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਕਾਰਤਵੀਰਯ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵੀ ਇਹ ਕਰਮ ਕੀਤਾ ਸੀ।
ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਭਾਸ੍ਕਾਰਾਦਿਚ੍ਛੇਦ੍ਧਨਮਿਚ੍ਛੇਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਨਾਤ੍
ਉਹ ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਚੰਗੀ ਸਿਹਤ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਧਨ ਦੀ ਮੰਗ ਕਰਦਾ ਹੈ।
ਏਤਨ੍ਮਹਾਪਾਤਕਨਾਸ਼ਨਂ ਸ੍ਯਾਦਪ੍ਯਕ੍ਸ਼ਯਂ ਵੇਦਵਿਦਃ ਪਠਂਤਿ 4.52.
ਇਹ ਵੱਡੇ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪਾਪਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਤੇ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ ਇਸ ਨੂੰ ਅਖੁੱਟ ਮੰਨ ਕੇ ਪੜ੍ਹਦੇ ਹਨ।
ਇਤਿ ਸ਼੍ਰੀਭਵਿष੍ਯੇ ਮਹਾਪੁਰਾਣ ਉਤ੍ਤਰਪਰ੍ਵਣਿ ਸ਼੍ਰੀਕृष੍ਣਯੁਧਿष੍ਠਿਰਸਂਵਾਦੇ ਸ੍ਨਪਨਸਪ੍ਤਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਂ ਨਾਮ ਦ੍ਵਿਪਂਚਾਸ਼ਤ੍ਤਮੋऽਧ੍ਯਾਯਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਵਿੱਖ ਪੁਰਾਣ ਦੇ ਉੱਤਰ ਭਾਗ ਵਿੱਚ, ਸ਼੍ਰੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਗੱਲਬਾਤ ਵਿੱਚ, 'ਸਨਪਨ ਸਪਤਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ' ਨਾਂ ਵਾਲਾ ਬਾਵੰਜਵਾਂ ਅਧਿਆਇ ਸਮਾਪਤ ਹੋਇਆ।
ਅਚਲਾਸਪ੍ਤਮੀਵ੍ਰਤਵਰ੍ਣਨਮ੍ ਅਧ੍ਰੁਵੇਣ ਸ਼ਰੀਰੇਣ ਸੁਪਕ੍ਵੇਨਾਪਿ ਕਿਂ ਫਲਮ੍
ਅਚਲਾਸਪਤਮੀ ਵਰਤ ਦਾ ਵਰਣਨ: ਇਹ ਨਾਸਵੰਤ ਸਰੀਰ, ਭਾਵੇਂ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕ ਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਕਿਸ ਕੰਮ ਦਾ?
ਪ੍ਰਾਤਃਸ੍ਨਾਨਾਸਮਰ੍ਥਾਨਾਂ ਸ਼ਰੀਰਂ ਪਸ਼੍ਯ ਦੇਹਿਨਾਮ੍
ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਹਧਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੇਰੇ ਨ੍ਹਾਉਣ ਦੀ ਸਮਰੱਥਾ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਵੇਖ।
ਕਾਯਕ੍ਲੇਸ਼ਸਹਾ ਨਾਰ੍ਯੋ ਨ ਭਵਂਤਿ ਯਦੂਤ੍ਤਮ
ਹੇ ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿਹੜੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਸਰੀਰਕ ਤਕਲੀਫ਼ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕਦੀਆਂ, ਉਹ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੀਆਂ।
ਕਥਂ ਚ ਤਾਃ ਸੁਰੂਪਾਃ ਸ੍ਯੁਃ ਸੁਭਗਾਃ ਸੁਪ੍ਰਜਾਸ੍ਤਥਾ
ਫਿਰ ਉਹ ਕਿਵੇਂ ਸੋਹਣੀਆਂ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਤੇ ਚੰਗੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਹੋ ਸਕਦੀਆਂ ਹਨ?
ਅਲ੍ਪਾਯਾਸੇਨ ਸੁਮਹਦ੍ਯੇਨ ਪੁਣ੍ਯਮਵਾਪ੍ਯਤੇ
ਘੱਟ ਜਿਹੀ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਵੀ ਬਹੁਤ ਵੱਡਾ ਪੁੰਨ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਯਨ੍ਮਯਾ ਕਸ੍ਯਚਿਨ੍ਨੋਕ੍ਤਮਚਲਾਸਪ੍ਤਮੀਵ੍ਰਤਮ੍
ਜੋ ਅਚਲਾਸਪਤਮੀ ਵਰਤ ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ,
ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਚੇਨ੍ਦੁਮਤੀ ਨਾਮ ਰੂਪੌਦਾਰ੍ਯਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਇੱਕ ਵੇਸ਼ਿਆ ਸੀ ਜਿਸਦਾ ਨਾਂ ਇੰਦੁਮਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਤੀ ਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ।
ਤਨੁਮਧ੍ਯਾ ਸੁਜਘਨਾ ਪੀਨੋਨ੍ਨਤਪਯੋਧਰਾ
ਉਸ ਦੀ ਕਮਰ ਪਤਲੀ, ਨੀਵਾਂ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਪੂਰੇ ਉੱਚੇ ਸਿਨੇ ਸਨ।
ਸੌਂਦਰ੍ਯਂ ਸੌਕੁਮਾਰ੍ਯਂ ਚ ਤਸ੍ਯਾਃ ਕਾਮੇਨ ਗੀਯਤੇ
ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀਅਤ ਤੇ ਨਰਮੀ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕਾਮਦੇਵ ਵਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ।
ਮੂਰ੍ਤਿਃ ਸ਼ਸ਼ਧਰਸ੍ਯੇਵ ਨਯਨਾਨਨ੍ਦਕਾਰਿਣੀ 4.53.
ਉਸ ਦੀ ਸੂਰਤ ਚੰਨ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜੋ ਅੱਖਾਂ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ੀ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।
ਏਕਸ੍ਮਿਨ੍ਦਿਵਸੇ ਪ੍ਰਾਤਃ ਸੁਮੁਖਸ੍ਥਿਤਯਾ ਤਯਾ
ਇੱਕ ਦਿਨ ਸਵੇਰੇ, ਜਦ ਉਹ ਚੰਗੀ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ ਖੜੀ ਸੀ,
ਸਨ੍ਨਿਮਜ੍ਯ ਜਗਦਿਦਂ ਵਿषਯੇ ਕਾਯਸਾਗਰੇ
ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਇੰਦਰੀਆਂ ਦੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ।
ਯੇ ਯਾਂਤਿ ਦਿਵਸਾਃ ਪੁਂਸਾਂ ਧਰ੍ਮਕਾਮਾਰ੍ਥਵਰ੍ਜਿਤਾਃ
ਜਿਹੜੇ ਦਿਨ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦੇ ਧਰਮ, ਕਾਮ ਤੇ ਧਨ ਤੋਂ ਖਾਲੀ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ,
ਸ੍ਨਾਨਂ ਦਾਨਂ ਤਪੋ ਹੋਮਃ ਸ੍ਵਾਧ੍ਯਾਯਃ ਪਿਤृਤਰ੍ਪਣਮ੍
ਨ੍ਹਾਉਣਾ, ਦਾਨ ਦੇਣਾ, ਤਪ ਕਰਨਾ, ਹੋਮ, ਪਾਠ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਤਰਪਣ ਕਰਨਾ—
ਪੁਤ੍ਰਾਣਾਂ ਦਾਰਗृਹਕਸਮਾਸਕ੍ਤਂ ਹਿ ਮਾਨਸਮ੍
ਮਨ ਪੂਤਰਾਂ, ਘਰਵਾਲੀ ਤੇ ਘਰ-ਗ੍ਰਿਹਸਤੀ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਿਆ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ।
ਇਤ੍ਯੇਵਂ ਚਿਂਤਯਿਤ੍ਵਾ ਤੁ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਚੇਨ੍ਦੁਮਤੀ ਤਤਃ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਵੇਸ਼ਿਆ ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਫਿਰ—
ਵਸ਼ਿष੍ਠਮृषਿਮਾਸੀਨਂ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਵਿਨਯਾਤ੍ਤਤਃ ੧- ਇਨ੍ਦੁਮਤ੍ਯੁਵਾਚ ਦਸ਼ਧ੍ਵਜਸਮਾ ਵੇਸ਼੍ਯਾ ਦਸ਼ਵੇਸ਼੍ਯਾਸਮੋ ਨृਪਃ
ਇੰਦੁਮਤੀ ਨੇ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ: ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਦੱਸ ਝੰਡਿਆਂ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਦੱਸ ਵੈਸ਼ਿਆਵਾਂ ਦੇ ਸਮਾਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।
ਮਯਾ ਨ ਦਤ੍ਤਂ ਨ ਹੁਤਂ ਨੋਪਵਾਸੋ ਵ੍ਰਤਂ ਕृਤਮ੍ 4.53.
ਮੈਂ ਨਾ ਤਾਂ ਕਦੇ ਦਾਨ ਦਿੱਤਾ, ਨਾ ਹੋਮ ਕੀਤਾ, ਨਾ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ।
ਸਾਂਪ੍ਰਤਂ ਵਰ੍ਤਮਾਨਾਯਾ ਵ੍ਰਤਂ ਕਿਂਚਿਦ੍ਵਦਸ੍ਵ ਮੇ
ਹੁਣ, ਮੇਰੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਮੈਂ ਕਿਹੜਾ ਵਰਤ ਰੱਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ।
ਏਤਦਸ੍ਯਾਃ ਸੁਬਹੁਸ਼ਃ ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਧਰ੍ਮਂ ਪਰਂਤਪਃ
ਇਹ ਗੱਲ ਉਹਦੇ ਮੂੰਹੋਂ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਜੀ ਨੇ ਧਰਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ।