ਇਸ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਮਨ, ਬੋਲੀ ਅਤੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ ਕਰਮਵਾਲੀ ਵਸਤੂ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਸਫਲਤਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਸਾਧਕਾਂ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਤ੍ਰੈ-ਕਰਮ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਨਹੀਂ ਤਾਂ, ਅਗਲੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਯਕ੍ਸ਼ ਦੀ ਅਵਸਥਾ ਮਿਲਦੀ ਹੈ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਵਾਰਾ-ਜਨਮ ਵਾਲਾ ਇਸ ਕਰਮ ਨੂੰ ਨਿਭਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਗੱਲ ਆਖ ਕੇ, ਵੈਤਾਲਾ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ 'ਵਧੀਆ, ਵਧੀਆ' ਕਹਿ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਕਹਾਣੀ ਚੱਲੀ—ਵਸੰਕੰਬਲਕਾ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਸੁਦਕਸ਼ਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ। ਉਹ ਨਿਆਂਪ੍ਰਿਯ, ਧਰਮਵਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਦਾਨੀ ਅਤੇ ਸ਼ਿਵ-ਭਗਤ ਸੀ। ਉਸ ਦੀ ਸੋਹਣੀ ਧੀ ਦਾ ਨਾਮ ਧਨਵਤੀ ਸੀ, ਜੋ ਮੰਗਲਮਈ ਅਤੇ ਸੁਭਾਗੀ ਸੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਮੋਹਿਨੀ ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਬਣੀ। ਫਿਰ ਧਨਵਤੀ ਵਿਧਵਾ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਦੇਹ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਿਆਯਸ਼ਰਮਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੀ, ਜੋ ਪਵਿੱਤਰ ਧਨ ਦਾ ਚੋਰ ਸੀ। ਅਚਾਨਕ, ਵੈਸ਼ਯ ਜਾਤੀ ਦੀ ਇੱਕ ਔਰਤ ਆਈ; ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਛੂਹਿਆ। ਉਹ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਰੋਈ, 'ਹੇ ਰਾਮਾ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਪ੍ਰਦ੍ਯੁਮਨਾ, ਅਨਿਰੁੱਧਾ!' ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਮੈਂ ਵਿਪ੍ਰ ਹਾਂ; ਤਿੰਨ ਦਿਨਾਂ ਤੋਂ ਸੂਲੀ ਤੇ ਲਾਇਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।' ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਨਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਮੋਹਿਨੀ ਦਾ ਵਿਵਾਹ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਸੁਣੋ, ਹੇ ਸੋਹਣੀਏ, ਜਦੋਂ ਤੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਵੇ...' ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਯਮ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਮੋਹਿਨੀ, ਹੁਣ ਜਵਾਨ ਹੋ ਚੁੱਕੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਦੇ ਘਰ ਹੀ ਰਹੀ। ਹੁਣ ਕੀ ਸੁਖ ਹਨ, ਕੀ ਅਚੰਭੇ ਹਨ, ਕੌਣ ਜਾਗਦਾ ਹੈ, ਤੇ ਕੌਣ ਸੌਂਦਾ ਹੈ? ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਵਾਰਾ-ਜਨਮ ਵਾਲੇ ਨੇ ਸ਼ਲੋਕ ਆਖਿਆ, ਪਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕੋਈ ਉੱਤਰ ਨਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੂੰ, ਇੱਕ ਸ਼ਾਂਤ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, 'ਸੁਣੋ, ਹੇ ਮੋਹਕ ਤੇ ਸੋਹਣੀਏ; ਵਿਛੌਲਾ, ਸ਼ਿੰਗਾਰ ਤੇ ਭੋਗ—ਇਹ ਅੱਠ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਗਿਆਨੀ ਜਾਣਦੇ ਹਨ।' ਰੋਜ਼-ਰੋਜ਼ ਜੀਵ ਮਰਦੇ ਹਨ ਤੇ ਨਵੇਂ ਜਨਮ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਵਿਵੇਕ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ-ਰੂਪ ਸੱਪ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ ਵੈਰਾਗ ਲੈ ਲੈਂਦਾ ਹੈ—ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇੱਛਾ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ, ਉਸ ਤੋਂ ਲੋਭ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ। ਜਿਹੜਾ ਪਾਣੀ ਦੀ ਸਵਭਾਵ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਸਵਾਦ ਤੇ ਸਵਾਦ ਦੇ ਰੂਪ-ਭੇਦ ਹਨ। ਕਾਲੀ ਵਿੱਚ ਰੁਦ੍ਰ ਤੋਂ ਮੋਹ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਮਨ-ਮੰਦਰ ਵਿੱਚ ਨਾਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਮੋਹ ਤੋਂ ਮਿਥਿਆ-ਬੁੱਧੀ ਜਨਮੀ, ਜੋ ਉਸ ਦੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਬਣੀ। ਦੋਹਾਂ ਦੇ ਮਿਲਾਪ ਤੋਂ ਦੁਖ ਉਤਪੰਨ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਵਿਥਾ ਨਾਲ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੋਸਤ ਦੀ ਮਾਨ, ਸ਼ੂਰਤਾ, ਚਤੁਰਾਈ, ਅਧਿਕਾਰਤਾ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨਤਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸੋਨਾ ਲੈ ਲਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਦਸ ਮਹੀਨੇ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸ਼ਿਵ ਨੇ ਮੋਹਿਨੀ ਨੂੰ ਬੋਲਿਆ। ਝੂਲੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਹਜ਼ਾਰ ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਥੱਲੀਆਂ ਤੇ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਸੀ। ਸ਼ਿਵ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਰਾਜਾ, ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ-ਭਗਤੀ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ, ਕਰਮ ਕੀਤਾ। ਜਨਮ-ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਬਹੁਤ ਧਨ ਵੰਡਿਆ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਰਾਜ ਹਾਸਲ ਕਰਕੇ ਧਰਮ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਤਿੰਨ ਹੱਥ ਜਨਮੇ; ਰਾਜਾ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਵੈਤਾਲਾ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜਨ...' ਗਿਆਨਵਾਨ ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਜੋ ਗੁਰੂ-ਸਮਾਨ ਹੈ, ਉਹ ਅਜਿਹੇ ਹੀ ਜਾਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਨਰਕ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਉਹ ਸਵਰਗ ਲੋਕ ਨੂੰ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਚਿਤ੍ਰਕੂਟ ਤੇ, ਰੂਪਦੱਤਾ ਨਾਮ ਦਾ ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ।